Vooruitlopend op het festivalseizoen is er bij mij thuis een kleine nu metal-revival gaande. Nee, die zag ik ook niet aankomen. Hij is ook zeker niet nostalgie-gedreven, deze dubieuze trend, maar het jongste lid van de familie accepteert enkel nog ‘harte liedjes’ tijdens zijn afmatkwartiertje net voor het slapengaan en dan weet elke jonge ouder: verzetten is zinloos.
Aangezien alle pogingen tot ‘smaakvol hard’ van papa – een vroege At The Drive-In, de nieuwe Turnstile – niet afdoende bleken te zijn (‘Neehee, harter liedje!’) komen we elke avond na het Danoontje toch weer uit bij de oude cd-collectie van mama. Eentje met Korn, Papa Roach en Limp Bizkit in de gelederen. U kent de namen, u weet hoe ze klinken: één logge blubberpap vol masculiene energie en opgehoopte frustratie.
Lelijke muziek, zonder meer, die met de jaren ook aardig in diskrediet raakte door de associatie met een uit hand gelopen Woodstock-editie en de blinde woede van een generatie die – met de ogen van nu – vrij weinig reden had om blind woedend te zijn. Maar hé, je bent drie jaar oud, de smaakontwikkeling laat nog jaren op zich wachten en je moet die peuterpuberenergie toch érgens op botvieren. Dus kom er maar weer in, Fred.
Het doet me denken aan Pinkpop vorig jaar, toen ik Landgraaf net op tijd ontvluchtte en OOR-reporter Roel Peijs – samen met Tom Janssen ook dit jaar uw verslaggever ter plaatse – zag hoe Limp Bizkit ‘een luie karaokeshow’ neerzette waar verdomd weinig cookie te halen viel. Maar kijk dit jaar eens op de festivalposters: ze staan er allemaal, die nu metalbands. De cream of the crop van weleer verzamelt zich op de velden, zoals we ook signaleren in ons Rewind-verhaal over de genrestichters die ‘eigenlijk serieus best goed waren’ (zegt mama): Korn op Pinkpop, Papa Roach op Lowlands, Deftones op Best Kept Secret, Linkin Park op Rock Werchter, Slipknot op Graspop…
Onvermijdelijk dus, deze logge rockdelegatie. Ook u zult eraan moeten geloven. Enig advies van een (inmiddels) ervaringsdeskundige: accepteer het, neem wat afstand en aanschouw wat krakers als Freak On A Leash, Last Resort en Breaking The Habit nog teweegbrengen op zo’n festivalveld. Als het ook maar een béétje lijkt op wat er elke avond bij ons in de woonkamer gebeurt, begrijp je ineens dat mensen complete festivals afbraken op deze muziek.
De nieuwe OOR
Bestel ‘m hier.
