Ach, Faithless op Pinkpop. Nu we terug mogen kijken op de festivalzomer was dat misschien wel de grootste domper. Van tevoren glimlachte Sister Bliss nog dat het een prachtig doch emotioneel weerzien was: voor de zesde keer in Landgraaf, voor het eerst zonder Maxi Jazz. De liefde van de band voor het festival was groot.
Waar ze in eigen land maar lastig loskwamen uit de clubscene, werden ze hier geaccepteerd en omarmd als een liveband die gelijkwaardig was aan acts als Red Hot Chili Peppers of Metallica, bands waar de rechtgeaarde Pinkpopper natuurlijk eigenlijk voor kwam. De beelden van die onvergetelijke show in 1999, waarbij het uitzinnige publiek letterlijk een aardbeving veroorzaakte, werden zelfs gebruikt voor de videoclip van God Is A DJ.
Nu, ruim 25 jaar later, was het wederom onvergetelijk, maar om de verkeerde redenen. Natuurlijk, er was pech, dikke zelfs. De trailers met het decor werden tegengehouden bij de grens, waardoor de show niet alleen veel te laat begon, maar ook flink moest worden ingekort. Wat een glorieuze terugkeer moest worden, werd een gehaast en ongeïnspireerd half uurtje waar zowel voor artiest als publiek weinig plezier aan te beleven was. Eeuwig zonde.
Maar de vraag is of deze show zonder al die pech wél van de grond was gekomen. Want wat voor mijn gevoel ook meespeelde, was de kleine identiteitscrisis waar het festival de laatste jaren in is beland. Het dit jaar permanent halflege veld maakte pijnlijk duidelijk dat die rechtgeaarde Pinkpoppers van weleer grotendeels thuis waren gebleven, en dat hun potentiële opvolgers de weg naar Landgraaf nog niet wisten te vinden. Wat daar de oorzaak van is, daar had iedereen op het terrein zijn eigen ideeën over: de headliners waren niet beroemd genoeg, er was te weinig gitaarlawaai, Olivia Rodrigo had eerder op de dag moeten staan zodat alle jonge fans op tijd naar huis konden… Iedereen wist het het beste, Megaland leek een kroeg vol mannen die houden van voetbal.
My guess is as good as any, bovendien is de pas aangetreden nieuwe directie even bekwaam als avontuurlijk, ons past niets dan verheugen. Maar wat me raakte, was het beeld van dat enorme terrein tijdens die drie kwartier vertraging die Faithless had opgelopen. Het was een veld vol mensen die stonden te wachten. Er waren geen bandjes om te ontdekken, geen bomen om tussen te verdwalen, nauwelijks plekjes om iets spannends te proeven of zelfs maar te schuilen voor de zon. Er was geen muziek en dus was het wachten.
Ik moest er weer aan denken toen ik een paar zomerweken later, niet veel kilometer verderop, stond te wachten op een andere dancelegende, Paul Kalkbrenner in Maastricht. Hij was afsluiter op Complex, een festival met een kwart van de capaciteit van Pinkpop, maar met (dit jaar) meer dan de helft van de bezoekers. De beats waren er hard, maar er hing een gemoedelijkheid die ik vaak mis op dit soort aangelegenheden in de Randstad. Je kon er op avontuur langs de podia, sfeervol eten op terrasjes of je ongezien wanen op de vlaktes.
Ook Kalkbrenner liet een tijd in stilte op zich wachten, maar niemand vond dat vervelend. Er werd gekletst, geproost, verheugd. Zijn set daarna bleek verre van legendarisch, in een slechte bui had je kunnen vinden dat hij het publiek na een mooie dag jammerlijk in slaap speelde. Maar op Complex leek het onmogelijk om een slechte bui te hebben. Want de artiesten konden dan misschien niet onvergetelijk zijn, dit festival was dat wel. En Pinkpop wordt dat ongetwijfeld ook weer, en hopelijk dan ook met een glorieuze herkansing voor Faithless. Ik heb er alle vertrouwen in.
