George Kooymans, medeoprichter van Golden Earring en componist van klassiekers als Radar Love en Twilight Zone, is op 77-jarige leeftijd overleden. De gitarist en songwriter, geboren in Den Haag op 11 maart 1948, leed sinds 2021 aan de spierziekte ALS.
Kooymans was de stille kracht achter het grootste internationale succes uit de Nederlandse rockgeschiedenis. Samen met zijn buurjongen, de twee jaar oudere bassist Rinus Gerritsen, richtte hij begin jaren zestig The Golden Earrings op, zoals ze aanvankelijk heetten. Kooymans was toen pas 13. Wat begon als een schoolband groeide uit tot een formatie die wereldwijd tourde en tot in de VS de hitlijsten haalde. Zijn gitaarspel draaide altijd om composities in dienst van het nummer, met een feilloos instinct voor hooks die bleven kleven. Ideeën ontstonden vanuit de melodie en gaven de Earring die zeldzame combinatie van spanning en souplesse. Radar Love werd het onwaarschijnlijke succesnummer: zeseneenhalve minuut vol beweging en controle. OOR had er in 1973 weinig mee. ‘Een stuk puin’, schreef recensent Felix Meurders destijds, en voorspelde dat het Engeland niet zou halen. De rest is geschiedenis: een top 10-hit in de VS en tot op de dag van vandaag mondiaal radiovoer.
Binnen het bandgeluid van Golden Earring was Kooymans de tegenstem. Waar Barry Hay zich vol op de stoere rockzang stortte, schiep Kooymans ruimte voor dromerige passages en melancholie, gedragen door zijn kenmerkende, wat hogere stem en verhalende stijl. In die wisselwerking groeide een groepsgeluid dat uniek was, ook internationaal.
Hij bleef zichzelf trouw, ook toen het succes weer wegebde. Kooymans was geen man van methodes of formats. Hij schreef omdat hij iets te zeggen had en als dat niet het geval was, dan schreef hij niet. In zijn herinneringen aan de begintijd klonk geen heldenverhaal, maar het perspectief van iemand die zich altijd een buitenstaander bleef voelen, verbaasd over hoe ver hij gekomen was, maar te nuchter om het te romantiseren.
In de latere jaren (2016-2022) vond hij nieuwe muzikale verwantschap in het driemanschap Vreemde Kostgangers, met Henny Vrienten en Boudewijn de Groot. Wat begon als een gelegenheidsformatie groeide uit tot een hechte samenwerking waarin vriendschap, spelplezier, vakmanschap en levenslange ervaring op een natuurlijke manier samenvielen. Kooymans leverde teksten, melodieën én die typische, licht-hese stem die nooit opdrong maar wel altijd binnenkwam. In 2023 verscheen zijn laatste bijdrage op Mist, een plaat waarop zijn stem al brozer klinkt, maar nog steeds onmiskenbaar de zijne is.
Toen de diagnose ALS kwam, betekende dat het directe einde van Golden Earring. ‘Zonder George geen Earring’, aldus zijn bandgenoten. Hij trok zich terug in het Belgische Rijkevorsel, waar hij al bijna vijftig jaar woonde met zijn vrouw Melanie Gerritsen, de zus van Rinus en de moeder van zijn kinderen.
In een documentaire uit 2016 zegt hij dat hij als jonge muzikant dacht niet oud te zullen worden, gezien zijn levensstijl, destijds vol drank en drugs. ‘Dus dat ik hier dan nu zit, vind ik mooi meegenomen.’ Het typeerde hem: nuchter, relativerend en met een scherp oog voor wat ertoe doet. In diezelfde documentaire verklaart hij – met onvervalst Haagse tongval – dat het allemaal pas echt voorbij is als je ‘een tuin op je buik’ hebt.
George Kooymans was geen man van profilering. Hij liet zijn werk spreken. En dat blijft het doen: altijd de melodie, nooit de pose.
Naschrift: in januari 2026 neemt Golden Earring afscheid van het publiek met een reeks uitverkochte concerten in Rotterdam Ahoy onder de noemer One Last Night. Oorspronkelijk gepland als eenmalig eerbetoon op 30 januari groeide het uit tot vijf avonden vol gastoptredens van bevriende artiesten. De band brengt zo een laatste groet aan het publiek, met George’s zegen en met vijf euro per ticket ten bate van ALS-onderzoek.
