Head South van regisseur Jonathan Ogilvie is een charmante – en autobiografische – tienerfilm rond punk, gesitueerd in het Nieuw-Zeeland van 1979. Hoe volwassen te worden: bepaal je dat zelf of doet het leven dat voor je?
Als tiener wil je ergens bij horen, maar vooral serieus worden genomen. Zeker door degenen bij wie je wilt horen. Dan is cool het kapitaal en status de winst. Maar wat als je niet cool bent? Dan speel je cool te zijn, bijvoorbeeld door te doen alsof je muzikant bent. Dat is wat Angus, hoofdpersoon van de coming of age film Head South, besluit.
Het is 1979 en de Engelse post-punk heeft ook Christchurch, de grootste stad van het Nieuw-Zeelandse Zuidereiland (omvang Utrecht), bereikt. Zij het via de importbakken. Voor de lokale scenesters is Londen het Mekka, al heet de hippe platenzaak nog steeds Middle Earth, erg progrock. Daar heeft Angus (gespeeld door Ed Oxenbould) een epifanie. Hij krijgt van zijn oudere broer uit Londen de debuutsingle Public Image van Johnny Rottens nieuwe groep Public Image Ltd. opgestuurd. Dat zet zijn metamorfose van sullige meeloper naar cool dude in gang.
Het zal geen toeval zijn dat regisseur en scenarist Jonathan Ogilvie met uitgerekend dat nummer het verhaal in gang zet. Imago, poseren, je voordoen als iemand die je niet bent, staat centraal in Head South. Iedereen speelt een rol, sommigen kiezen die rol. De argeloze Angus doet in de platenzaak de blits en de zanger van de lokale punkband The Cursed vraagt hem als voorprogramma. Maar Angus kan niet spelen, heeft geen instrument, geen nummers, geen band. Wel een bandnaam, Daleks.
Hoe redt hij zijn gezicht en zijn cool? Gelukkig werkt bij de drogist de aspirant-kunstacademiestudente Kirsten (gespeeld door de Nieuw-Zeelandse singer-songwriter Stella Bennett alias Benee) en die heeft een gitaar. En een orgel met ritmebox, Zachary. En een schrift vol gedichten.
Head South grossiert in authentieke tijdsbeelden. Angus tuft in schooluniform op een Solex, de über-truttige bromfiets van Nederlandse makelij. Het nerdy broertje van Kirsten speelt Pong, een van de eerste video games. De film is exact te dateren, hij refereert aan het vliegtuigongeluk van 26 november 1979, toen vlucht 901 van Air New Zealand te pletter vloog tegen de berg Erebus op Antarctica.
De subcultuur van toen is raak getroffen, het competitieve karakter van het muziekwereldje is authentiek, poseurs zetten de toon. Ook de muzikale details kloppen: de verwijzingen naar hippe bands in Londen en het allereerste punkverzamelalbum The Roxy London WC2, de soundtrack met onder meer Magazine, Wire en Nieuw-Zeelandse new wave acts als Toy Love, Marching Girls en YFC – het is allemaal spot on. Even treffend als de subcultuur van de platenwinkel werd geschetst in High Fidelity, de film uit 2000 naar het gelijknamige boek van Nick Hornby.
Het geestelijk ontwaken van Angus wordt fraai gevisualiseerd met een beeldtruc. Head South opent in de klassieke 4:3 beeldverhouding (de tv van vroeger) en verschuift in een close-up van Angus naar 16:9, het breedbeeld dat tegenwoordig gebruikelijk is. Dat symboliseert het moment waarop Angus’ geest open gaat en zijn wereld groter wordt. Ook saillant: het is muziek die hem wakker kust.
Deze geestige en charmante film telt een aantal surrealistische momenten en heeft een moeilijk te plaatsen twist. De authentieke details suggereerden het al en de aftiteling maakt het duidelijk: Head South is autobiografisch. Zo heeft alle kluchtigheid toch een donkere bron.
HEAD SOUTH (Pink Moon) draait vanaf 25 juli in de bioscoop.
