column

'Heb je OOR weer, muziekblad voor witte mensen'

Shit! Fantastische zomer-OOR afleveren, waar je beretrots op bent, en je dan ineens realiseren dat die wel erg wit is uitgevallen. Iets wat schrijnt, nu de wereld met de dood van George Floyd in de greep is geraakt van de Black Lives Matter-protesten. Het bevestigt een vooroordeel. Daar heb je OOR weer, muziekblad voor witte mensen over witte mensen. Dat vooroordeel probeer je nu juist te bestrijden. Je wilt een OOR maken voor alle mensen.

Er zijn verzachtende omstandigheden. Wij waren fanatiek bezig met ons project van ontmoetingen tussen prominente creatieven in het Nederlandse popgebied. Akwasi had al net zeer uitgebreid in het blad gestaan. Ray Fuego werd gepolst, maar liet aan zich voorbij gaan. Benaderde witte artiesten noemden vaak Typhoon als hun gedroomde gesprekspartner, maar voor Typhoon was al een aparte interviewafspraak gemaakt voor een komende editie. Het realiseren van deze (al dan niet Zoom-)ontmoetingen was sowieso een extreem hectisch proces. Vervolgens voorzag een weerzinwekkende nekklem de realiteit – en ook deze zomer-OOR, en misschien ook wel ons hele overwegend witte muziekwereldje – van een totaal nieuwe context. We hadden nog gauw een profiel van Killer Mike van Run The Jewels kunnen maken. Een opportunistische noodgreep, die het nummer minder blank had gemaakt, maar was het the right thing to do geweest?

Toch klinken al deze verzachtende omstandigheden als een makkelijk excuus. En klinkt mijn bewering over een vooroordeel dat je probeert te bestrijden ook tamelijk loos. Het is namelijk gewoon waar. OOR doet niet zoveel aan niet-witte muziek. Hierover vallen binnen de redactie (witte mannenclub) onderling soms harde woorden. Overwegend wordt de uitkomst van deze discussie bepaald door een paar zinnetjes. ‘Het zegt me niks’ of ‘ik heb er niks mee’. Dooddoeners, maar daarom niet minder waar. Samen te vatten onder de noemer: geen affiniteit. En daarmee teruggebracht tot een kwestie van smaak en esthetiek. Binnen de redactie van OOR bestaat veel meer affiniteit met witte muziek. Met als automatisch gevolg de aanname dat onze lezers zich ook wel niet zullen interesseren voor niet-witte muziek.

Dit is iets wat mij sowieso erg bezighoudt: de vraag waarom een grote groep mensen wel geïnteresseerd is in en/of open staat voor niet-witte cultuur, maar ook een grote groep niet, vaak zo pertinent niet? Het maakt het probleem ook zo moeilijk oplosbaar. Geen affiniteit omzetten in affiniteit doe je niet zomaar even. Wat geldt voor muzieksmaak, geldt waarschijnlijk ook voor het maatschappelijke debat. Wie uit zichzelf geen enkele affiniteit heeft met niet-witte cultuur, zet niet zomaar even een knop om en heeft die affiniteit dan ineens wel. Terug naar de muziek. De dood van George Floyd is omschreven als het #MeToo-moment voor de racisme-discussie. Inmiddels hebben bijvoorbeeld veel festivals er serieus werk van gemaakt om meer vrouwelijke artiesten te programmeren (er wordt zelfs over quota gesproken).

Het lijkt logisch dat de Black Lives Matter-demonstraties ook zullen leiden tot veel meer niet-witte artiesten op Nederlandse festivalpodia. OOR kende enkele jaren geleden ook edities waarin vrijwel geen vrouwelijke artiesten stonden. Sinds #MeToo is dat heel erg veranderd. Er staan tegenwoordig juist heel veel vrouwen in OOR. De witte mannenclub is heus welwillend. Dus volgend jaar een zomernummer met meer niet-witte artiesten? Of nee, elk nummer? Proberen? Afgesproken? Of is de wereld toch niet zo veranderd?

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

A Hero's Death
album
Fontaines D.C.

A Hero’s Death

‘Een introverte, introspectieve plaat’ moest het worden, die ‘moeilijke tweede’, zo vertellen de mannen van de Ierse postpunktrots Fontaines D.C ...
Made Of Rain
album
The Psychedelic Furs

Made Of Rain

Je hebt vintage postpunkbands die zelfs op pensioengerechtigde leeftijd nog beluisterbaar nieuw werk uitbrengen (al houdt het na Wire en ...
Fontaines D.C.: 'De insteek was dit keer postpunk-Beach Boys'
interview

Fontaines D.C.: ‘De insteek was dit keer postpunk-Beach Boys’

Dit interview met Grian Chatten en Conor Deegan III, respectievelijk zanger en bassist van het Ierse Fontaines D.C., vond plaats ...

'Heb je OOR weer, muziekblad voor witte mensen' (column) | OOR