Goed nieuws uit Landgraaf: het fanatisme is terug op Pinkpop. Waar de afgelopen edities steeds meer werden gekenmerkt door een vrijblijvend braderiesfeertje, met picknickende mensen op het veld, zagen we dit jaar meer gillende fans tegen de dranghekken staan en stofwolken opdoemen boven de moshpits – zaken die een popfestival een popfestival maken.

De geschiedschrijving zal uiteindelijk oordelen, maar als deze eerste indrukken straks blijven hangen, zal het verdict over Pinkpop 2025 overwegend positief zijn. Een nieuwe, verjongde koers is uitgestippeld en die biedt perspectief, want het waren juist de Olivia Rodrigo-fans die dit jaar nieuwe energie meebrachten naar Megaland. Evenals de scherpere boekingen op de poster, die het weekend voorzagen van rafelrandjes en statements (en Palestijnse vlaggen).

Met name op vrijdag en zaterdag waren er veel jonge bezoekers te vinden op het Pinkpopterrein, waar de zondag – met Muse, Biffy Clyro en Korn – veel meer een ‘ouderwetse’ Pinkpopdag was, ongetwijfeld naar tevredenheid van de festivalveteranen die weleens mopperen over al de TikTok-knallers op ‘hun’ festival. De discussie over wie het meest recht heeft om in Landgraaf vooraan te staan zal nog wel even voort duren. Dit waren onze hoogtepunten.

Warhaus

Tent Stage, vr 14.15 uur | België boven op de Pinkpop-vrijdag. Warhaus zet op de vrijdag al meteen een optreden neer waar de andere acts op de poster zich toe moeten verhouden. Op het al broeierige Pinkpop laten Maarten Devoldere en zijn fantastische band de temperatuur nóg verder stijgen, met een bij vlagen behoorlijk hitsige show, waarin het woord ‘seks’ nooit valt, maar het bijbehorende gevoel nimmer ver weg is. ‘I wanna ride with you baby till the wheels come off / We’re a strip club, honey, where the names are real.’ Lekker hoor. Lees hier de recensie. (TJ)

Oscar And The Wolf

South Stage, vr 20.30 uur | Kijk aan! Eindelijk iemand die met vuur op het podium staat op de soms wel erg belegen vrijdag van Pinkpop. Max Colombie zingt zijn songs met een verbeten blik in de ogen en lacht stralend tussen de nummers door – want hij staat hier hard te genieten, deze Belgische superstar. Hij lijkt geboren voor dit podium, vult het met een twintigtal dansers, klimt bovenop – en dan weer in – een enorme spiegelkubus en zingt ’the night is my territory’ met de volle zon op zijn kop. Soms wordt het geheel iets te ravy voor Pinkpop, maar deze popster bewijst dat hij het grootste festivalpodium van Nederland makkelijk kan dragen. (TS)

Amyl And The Sniffers

North Stage, za 14.45 uur | Pinkpop is een gemoedelijk festival, waar veel bezoekers komen voor gezelligheid en waar aanzienlijk wat artiesten geboekt zijn die sfeerverhogend werken. Het is daarom best lekker als er voor de verandering eens een band op het podium staat die de boel even flink weet op te schudden. Amyl And The Sniffers schreeuwt Pinkpop wakker op de vroege zaterdagmiddag en zorgt voor de eerste massale pits van het weekend. En frontvrouw Amy Taylor spreekt zich, na Kid Kapichi op de vrijdag, hardop uit tegen enkele grote misstanden in de wereld op dit moment. ‘Donald Trump is a fuckwit!’ Lees hier de recensie. (TJ)

The Last Dinner Party

North Stage, za 21.30 uur | De bubbels, de bubbels. Terwijl fans voor het podium haast flauwvallen wanneer zangeres Abigail Morris haar rokken schudt, kijkt het overige Pinkpoppubliek apathisch toe. Want wat is dit nou eigenlijk voor raar bandje, met die typische Sparks-flair, tamelijk complexe songs en Victoriaanse podiumsetting? Even wennen hoor. Maar zie: met tomeloze energie weet Abigail – als een soort aristocratisch nichtje van Amyl (van The Sniffers) – steeds meer handen op elkaar te krijgen. En wat rockt de band bij vlagen hard. Zeker in de nieuwe songs, afkomstig van het nieuwe album dat hier en passant wordt aangekondigd: gekrijs op de eerste rijen, goedvermaakte blikken in de rest van het veld. (TS)

Soft Play

Tent Stage, za 18.05 uur | Soft Play, voorheen Slaves, sluipt het podium op alsof ze ontsnapt zijn uit ketens: die oude naam blijft galmen als echo van gevangenschap, als symbool van innerlijke slavernij aan rushes en ritmes. In dat speelveld ontvouwt zich een dubbele molotov-cocktail van adrenaline en ogenschijnlijke ADHD. De duoflow van Isaac Holman en Laurie Vincent ontvlamt razendsnel, een werveling van impulsen en hyperactiviteit. Ze spelen met bloedgang, elke drumbeat en gitaarriff als een hartslag vol dopamine. Alsof ze een ADHD-episode vangen in geluid. Soms scherp, soms chaotisch, altijd intens. No Soft Cunts here. (RP)

Sticks

Tent Stage, za 21.35 uur | Op Pinkpop voelt de onemanshow van poëtisch predikant Sticks als een masterclass taal op sneakers: met Kubus als kompaan herleeft hij het (Opgezwolle-)verleden zonder erin verstrikt te raken. Charme en scherpte balanceren met nostalgie en actualiteit. Zonder props, zonder poespas. Sticks zegt wat hij denkt, praat nooit na wat hij hoort en trekt zijn eigen plan. Op zijn eigen wijze geeft de Zwollenaar dit jaar misschien wel het beste optreden van eigen bodem. Lees hier de recensie. (RP)

Olivia Rodrigo

South Stage, za 22.30 uur | De gebruikelijke backlash hing al weken in de lucht: ‘Wéér zo’n TikTok-idool’, ‘Té pop’, ‘Wat doen al die kinderen op Pinkpop?’ Maar zodra de eerste klanken zaterdagavond door de Limburgse lucht klinken, verdampt dat wantrouwen al snel. Haar band speelt strak en gromt in powerchords. Weinig op band, geen overgeproduceerde opsmuk, maar oprechte, ademende rock. Met deze headlineshow is de verjonging van Pinkpop een feit. En iedereen die daarover zeurt mag wat ons betreft met pensioen. Lees hier de recensie. (RP)

Kaiser Chiefs

North Stage, zo 14.45 uur | Kaiser Chiefs in een lijst met beste optredens op een popfestival anno 2025: de dag waarvan je niet wist dat-ie ooit nog zou komen, is alsnog gearriveerd. Ricky Wilson en de zijnen gaan terug naar de hoogtijdagen van het glansrijke debuut Employment, dat dit jaar het 20-jarig jubileum viert. Die tijdreis haalt het beste boven in de band uit Leeds, die toch al jaren een wat uitgebluste indruk maakte. En het bewijs dat er nog plek is op Pinkpop voor typische millenialbands, zeker nu Franz Ferdinand en Snow Patrol naar Bospop zijn geschoven. Lees hier de recensie. (TJ)

girl in red

South Stage, zo 17.50 uur | Niet een van de beste optredens van dit weekend, maar stiekem wel een van de leukste komt op naam van girl in red. De Noorse singer-songwriter voelt zich thuis op Pinkpop, gezien haar ontwapenende onbevangenheid op het podium. Ook al is ze gewend voor grote menigten op te treden, deze show lijkt meer op een avondje spelen in de kroeg om de hoek. Al durft ze ook haar mentale problemen te delen in een kwetsbaar, mooi nieuw liedje; Hemingway. Lees hier de recensie. (TJ)

Biffy Clyro

North Stage, zo 18.55 uur | Biffy Clyro is een piratenschip vol littekens die glanzen in het roze licht. Simon Neil, de getatoeëerde Schotse stuurman, leidt zijn broederlijke bemanning door een oceaan van melancholie en spierballenriffs op Megaland. Ruw, ritmisch, soms breekbaar als de mast in een tornado. Songs als Wolves Of Winter en Many Of Horror dansen tussen woede en omhelzing. Hun aanwezigheid op Pinkpop voelt als een belofte dat goede gitaarrock nimmer kopje onder zal gaan in Landgraaf. Lees hier de recensie. (RP)

Korn

North Stage, zo 21.05 uur | Korn laat op Pinkpop horen hoe échte relevantie klinkt. Geen nineties-nostalgie, maar een mokerslag van urgentie. Terwijl Limp Bizkit vorig jaar nog leunde op arrogantie en luiheid, speelt KoRn in 2025 op diezelfde bühne met vuur, precisie en pijn. Jonathan Davis gromt, schreeuwt en huilt. Voor het podium: kinderen op schouders, pubers met eyeliner en veertigers met neusringen. Follow the leader, Fred. Lees hier de recensie. (RP)

Muse

South Stage, zo 22.25 uur | Dat Muse een dijk van een headlineshow zou gaan geven, mag geen verrassing heten. Dat de bombastische Britten daar voor hun doen zo weinig opsmuk voor nodig hebben, is dat duidelijk wél. Ondanks de bedreigingen voor de wereldvrede die ons op de achtergrond allemaal bezighouden, geeft Muse een optreden zonder politiek of conspiracy getint concept. En alle sci-fi is sowieso van deze set gestript. Geen drones, schotelantennes en glinsterende brillen dit keer. In plaats daarvan spelplezier en muzikaal vuurwerk. En vooruit, een paar échte knalpijlen aan het eind. Lees hier de recensie. (TJ)

Door Tom Janssen, Roel Peijs en Thomas Snoeijs
Fotografie Hub Dautzenberg en Paul Barendregt