Tjeerd en Sven waren vrienden van mijn nichtje, ik zag ze vroeger weleens als we op bezoek waren bij mijn tante. Twee schuchtere, vriendelijke middelbareschooljongens die oeverloos konden praten over muziek. Sven maakte naast foto’s en tekeningen graag gitaarliedjes, die hij opnam met een viersporenrecorder en uitdeelde op cassettebandjes in zelfgemaakte, kunstige hoesjes. Een totaalkunstenaar in de dop met een jaloersmakende innerlijke rust. Tjeerd had juist eerder iets onrustigs, iets schichtigs soms zelfs. Maar hij was tomeloos ambitieus, wilde iets met muziek doen (iets management-achtigs of zo) en als hij sprak over The Cure of Pavement straalde hij als een kind in Disneyland.
Ik zat als iets jongere jongen graag stilletjes naar ze te luisteren als ze losgingen over hoe goed Smashing Pumpkins was, of hoe slecht Guns N’ Roses. Dat mijn interesse meer uit ging naar cabaret vonden ze fascinerend, maar, merkte ik tussen de regels door, ook twijfelachtig. Ze tapeten Closing Time van Tom Waits voor me, daar moest ik maar eens goed naar luisteren. Een waardevolle tip, maar het meest leerde ik stiekem van gewoon luisteren naar hen.
We gingen studeren, verloren elkaar uit het oog. Af en toe hoorde ik via de familie-tamtam nog wel eens iets over ze. Dat ze een bandje waren begonnen met nog een derde schoolvriend, Joppe. Dat ze een EP’tje hadden uitgebracht, dat ze zich Voicst noemden en hadden getekend bij een label… Eerlijk gezegd nam ik het nooit heel serieus. Totdat mijn nichtje op een avond gespeeld achteloos het opwindende Whatever You Want From Life voor me opzette. Ik kon het bijna niet geloven, hoorde ik hier echt die schuchtere jongens van vroeger? Hoe konden zij zo idioot goed zijn geworden?!
Ik liet hun muziek gespannen horen aan mijn vrienden. Zonder de geschiedenis erbij te vertellen, bang dat ik misschien niet objectief genoeg was, als een vader die in zijn 4-jarige zoontje al de nieuwe spits van Oranje ziet. Voorzichtigheid die nergens voor nodig was, ik bleek al jaren achter de feiten aan te lopen: er waren prijzen gewonnen op Noorderslag, reclamedeals getekend bij biergiganten en een internationale doorbraak stond voor de deur. Waar hun eerste langspeler, 11-11, nog iets jongehonderigs had, was A Tale Of Two Devils uit 2008 van de eerste tot de laatste seconde een overrompelende indiepopplaat, die ongetwijfeld de eindlijstjes had gedomineerd als hij niet per ongeluk in hetzelfde jaar was uitgekomen als Fleet Foxes, For Emma, Forever Ago en zo nog een paar klassiekers. Ik draai ‘m nog met regelmaat en iedere keer is ie weer beter dan ik me herinnerde.
Dat hun tweede ook hun laatste plaat is gebleken, is iets wat ik nog steeds moeilijk kan verkroppen; deze muziek klonk toch echt als het begin van iets groots. Maar het gaat zoals het gaat, iets met spanningen en meningsverschillen geloof ik. Tjeerd bracht onder de naam Dazzled Kid nog een soloalbum uit (ook een absolute parel trouwens), Joppe drumt bij Bettie Serveert en Sven heeft zich als Sely Friday gestort op kunst en fotografie. Ik moest weer aan ze denken toen ik vorige maand de OOR doorbladerde. De 25 beste Nederlandse albums van deze eeuw werden gerangschikt in een lijstje waar weinig spelden tussen te krijgen waren. Of toch één… Als ik een lijst zou mogen maken van de beste Nederlandse albums van deze eeuw, dan zou Voicst ergens helemaal bovenin staan.
