column

'Sault haalt de wigger naar boven in journalisten'

Ze vergelijken Sault met de Britse mystery artist Banksy en met andere, eerdere dance-enigma’s als Daft Punk en Burial, maar ik moest toch vooral denken een vergeten fenomeen uit de popgeschiedenis: de wigger.

De wigger doemde op in de periode dat men hiphop nog rap noemde, ergens in de onschuldige nevelen van de nineties. Lange Frans bijvoorbeeld werd wel zo betiteld. De wigger was een blanke die wilde uitdrukken dat hij eigenlijk een zwarte was. Hij sprak, liep en kleedde zich naar de normen en smaak van de zwarte straatcultuur. Volkomen nep natuurlijk, maar de enige die dat niet inzag was de wigger zelf, want: hoe authentiek kun je zijn?

De wiggervariant van nu is de witte popjournalist, die – alle voortekenen wijzen daarop – Sault hoog in de eindlijstjes van 2020 gaat zetten. Sault maakt namelijk precies de zwarte muziek die witte liefhebbers van zwarte muziek graag willen horen. Het soort zwarte muziek waarmee de blanke popjournalist cd-kasten vol in de werkkamer van zijn doorzonwoning heeft staan.

De genius achter Sault is Inflo. De producer weet precies hoe hij blanke popjournalisten zo aan de taas kan trekken dat ze automatisch eindejaarlijstjes vol ejaculeren, Alex Petridis van The Guardian achterna. Vleugje soul, dance, funk en r&b, snufje Afrikaans en gospel, straatpoëzie, een mix van Jungle (ja, ik weet het, geleid door twee blanke jongens), Nile Rodgers en Soul II Soul. Ik zeg het: precies de zwarte muziek die de witte popjournalist, als door een wesp gestoken door Black Lives Matter, in dit rampjaar graag wil horen.

Je weet het natuurlijk niet, in coronatijden wordt niet opgetreden en zijn er geen clubavonden, misschien doet Sault het goed in Londense kledingzaken, maar of de zwarte gemeenschap Sault net zo gretig omarmt als veel witte critici dat momenteel doen, dat vraag ik me af. Ik herinner me dat zwarte artiesten als Leon Bridges en Michael Kiwanuka (ook te horen en betrokken bij Sault) het soms best lastig vonden dat hun publiek vooral uit blanke koppen bestaat. Zij waren een black man in a white world, zoals Michael Kiwanuka dat zo mooi zong. Ze wilden daar wel wat aan doen.

Ik denk dat Sault komende zomer – maar ja, je weet ‘t niet, corona hè – gewoon op Glastonbury, Werchter, Roskilde en Lowlands speelt, als black men (and women) in a white world. Banksy-maskertje op of af. Zeker, de albums Untitled (Black Is) en Untitled (Rise) van Sault zijn helemaal niet beroerd en dat invallende Afrikaanse en Braziliaanse getrommel is een mooie trouvaille, maar Sault is ook vaak een tikkeltje bedacht, behaagziek en modieus. Een sympathieke, geraffineerde pastiche, maar niks nieuws.

Het fenomeen valt perfect in het pulletje van 2020, maar lang niet alle liedjes zijn even sterk. Untitled (Rise) zakt aan het eind als een pudding in elkaar en de skits halen de vaart er nogal uit. Je mag Sault best goed vinden, maar ook best met een korreltje zout nemen. Een beetje kritisch blijven is goed. Anders begint het te lijken op een ander popwoord dat we dit jaar ook alweer bijna vergeten waren: hype.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

OOR Elftal: dit zijn de beste albums van het moment
Elftal

OOR Elftal: dit zijn de beste albums van het moment

Elke maand selecteren we de beste albums van het moment. Een elftal niet te missen platen volgens de redactie. Dit is ...
Voor slechts 2,95 euro lees je alles van OOR digitaal!
abo-actie

Voor slechts 2,95 euro lees je alles van OOR digitaal!

Neem nu een abonnement op OOR.NL Premium en krijg de eerste maand gratis! Daarna betaal je €2,95 per maand (maandelijks ...
De fluïde prog van Leprous is als een Noorse thriller
concert
leprous

De fluïde prog van Leprous is als een Noorse thriller

Kort nadat de zaallichten uitgaan, wordt de drummer op het podium vermoord. De politie stormt binnen. Het onderzoek houdt ons ...

'Sault haalt de wigger naar boven in journalisten' (column) | OOR