Je speelt in een band en de eerste optredens komen binnen. Ze vragen of je een bio kan opsturen en de volgende dag blijkt de gitarist, zonder enig overleg met de andere bandleden, de volgende tekst te hebben opgestuurd: ‘Sinds hun cassetterelease Chicken Cunts On The Beholder Of The Universe bevindt Rukzichtloos Barcelona Abortus Baby zich in het oog van een steeds groter wordende storm van enthousiasme bij publiek en critici.

De uit Zaandijk afkomstige twee-eiige eenlingen zijn niet alleen verstoten van planeet Bodemloos, maar ook zelfbenoemde ruimte- en tijdreizigers. Zaterdag speelt Rukzichtloos Barcelona Abortus Baby in Partycentrum Het Wagenwiel. Kom en wees erbij, want wie er niet bij was, kan later niet zeggen: ik was erbij toen Chicken Cunts On The Beholder Of The Universe in zijn geheel werd gespeeld, maar dan wel van achteren naar voren!’

Dit beeld kreeg ik sterk bij de nieuwe Muziek Voor Gekkies-sensatie Angine De Poitrine. Twee mannen of twee vrouwen of een man en een vrouw die, verkleed als slordige handpoppen, op ieder podium doen alsof ze zojuist op aarde zijn geland. Daar gaan ze spijt van krijgen. Ik zou bijvoorbeeld eens met de nog levende bandleden van Kiss gaan praten. Ooit leek dat een goed idee, middelmatige hardrock spelen met bloed uit je bek of een bliksemflits over je smoel, maar na zes jaar ben je er wel klaar mee. Ik spreek uit ervaring. Iemand bij De Wereld Draait Door vond het ooit een lollig idee om een brandende kaars op mijn poëzietafeltje te zetten. Ik kom daar nooit meer vanaf. Waar ik ook voorlees, staat er een lelijke kaars voor mijn giechel.

Ik moet ook aan Peter Gabriel denken, die zich tijdens optredens van Genesis om de twee liedjes in een ingewikkelde schuimrubberconstructie moest wurmen. Ik huilde plaatsvervangend van geluk toen ik hem als gewoon mens, met wangen van vlees, hoofd aan hoofd met Kate Bush hoorde zingen dat we nooit moeten opgeven. Ik dacht ook aan de mannen van de band Devo, die – als ik het mij goed herinner – ook zogenaamd van een andere planeet kwamen. Hun podiumkleding: vreemde pakken en rode plastic hoedjes. Terwijl ik de vorige zin schreef, dacht ik: Split Enz. De oude band van misschien wel de gewoonste zanger op aarde, Neil Finn. Hij trad jarenlang op met liters gel in zijn haar en keek op iedere foto alsof hij werd gefusilleerd.

Wat Oom Nico dus eigenlijk wil zeggen: het lijkt een goed idee, vlak voor ieder optreden je hele pak volplakken met lucifers en dan tijdens het liedje Setting Fire To Her Rabbit als een brandende toorts minutenlang het woord ‘Vaatwasmachine’ schreeuwen, maar na vier optredens en een drie keer uitrukkende brandweer denk je toch: als mijzelf, is dat geen idee?