In de nieuwe OOR zijn twee mannen aan het woord die mij met een simpel gebaar volkomen weerloos maakten. Ik zou het liefde willen noemen. Op afstand, want zelf hebben ze geen idee van mijn bewondering en ontroering. Ik kan het niet, met een bos rozen vooraan het podium staan. Te laf, te veel met mijn oudemannenpoëzie-imago bezig. Daarom maar op deze manier. In een column.
Eerste man. Torre Florim, frontman van De Staat. Op 15 mei 2013, mijn verjaardag, zie ik Torre ’s middags om vijf uur met een vuurrood hoofd de artiestenruimte van DWDD binnen lopen. Hij zoekt Troy Van Leeuwen, de gitarist van Queens Of The Stone Age. Meteen begrijp ik het. Ik zie het aan Torre zijn ogen en aan zijn lichaamstaal. Een vreemd mengsel van schaamte, bewondering en doodsangst. Zijn hoofd beweegt recht vooruit richting Troy, maar zijn lichaam wil achteruit. Zoiets.
Ik begrijp wat hier aan de hand is. Torre wil Troy Van Leeuwen de hand schudden en hem, mijn hart breekt, een paar cadeautjes geven. Ik doe vanuit de hoek van de artiestenruimte alsof ik nadenk over literatuur, maar ondertussen hou ik Torre goed in de gaten. Hij zit inmiddels naast zijn held, er wordt vriendelijk gesproken en dan komt er een plastic zakje te voorschijn. Het zijn godzijdank geen stroopwafels. Ik weet nog steeds niet wat Torre voor cadeautjes gaf aan Troy en ik wil het ook niet weten. Wat ik wel weet: doodgoeie jongen, die Torre. Hij verstaat de kunst van het bewonderen en hij deed het allermoeilijkste wat een bewonderaar kan doen: aan een tafel gaan zitten met dat wat je bewondert.
Ik wilde Troy Van Leeuwen na de uitzending vertellen met wie hij nu eigenlijk had zitten praten. Fenomeen Torre van De Staat, vernieuwer op alle fronten. Uitvinder van de visueel verpletterende larger than life shows in kutlandje Nederland. Godzijdank niet gedaan.
De tweede man die mij weerloos maakt: Willem Smit, de zanger en creatief leider van de band Personal Trainer. Ik heb Willem nooit ontmoet, maar ik hoop dat hij mij op mijn bek slaat wanneer het wel gebeurt. Arm op mijn rug draaien en dan Willem steeds maar weer: ‘Creatief leider, creatief leider. Mijn reet. Neem het terug.’
In maart 2022 werd er een gordijntje van een poppenkast opzijgeschoven en daar zat Willem. Met zijn band te gast bij De Popkast. Daarna volgden er dertien minuten vol met gierende gekte, bezieling, meligheid en… liedjes! Ik zag het meteen: al gooi je Willem met zijn armen vastgebonden op zijn rug in een kolenhok, dan nog zit je een minuut later ademloos naar een totaalshow te kijken.
Het ontroert mij dat Willem met Personal Trainer vanuit een poppenkast naar Carré in Amsterdam is gegroeid. En nee, die zaal is niet een tikkeltje te groot voor Personal Trainer. Dat is het geheim van Willem en van Torre. Allebei vallen ze aan op zalen. Kijken waarmee kan worden gekloot. Het gaat gebeuren: Personal Trainer en De Staat zullen honderd jaar cabaretstof uit de gordijnen spelen.
