‘We ain’t going to the town. We’re going to the city.’ Het is twintig jaar sinds de release van Antics en nog steeds voelen deze openingszinnen van de plaat, afkomstig van eerste track Next Exit, aan als een groots statement. Na het al succesvolle Turn On The Bright Lights, het debuut, ontweek Interpol de gevreesde sophomore slump of moeilijke tweede met een plaat waarop bewust richting werd gekozen. Niet het dorp, maar de stad in. Niet stil, maar luid. Geen kalme artistieke sprongen, maar scherper, harder, feller, concreter dan eerst. Het maakt van Antics een klassieke indie- of postpunkplaat die steeds staat als een huis, pardon, wolkenkrabber. Een monument dat gevierd mag worden.
Voor het kristallen jubileum van Antics toert Interpol dan ook de wereld rond. Vanavond wordt het tweede album van de New Yorkers integraal gespeeld in een uitverkocht Paradiso, tot in de kleinste hoekjes gevuld met een combi van kaal wordende veertigers en jonge ontdekkingsreizigers. Hoewel de setlist grotendeels vaststaat, met het eerder genoemde Next Exit als start en A Time To Be So Small als start- en eindpunt van het eerste blok, wordt iedere song ontvangen alsof het een verrassing betreft. Luid gejuich, een feest van herkenning, het meezingen van bekende openingszinnen en woorden. ‘Roseméééry!’ en ‘I’m timeless like a broken watch / and make money like.. Fred Astaire!’
Denk je het enthousiaste publiek weg, dan kom je na anderhalf liedje al tot de conclusie dat we Interpol vanavond weer zien zoals we Interpol altijd zien. Banks en zijn vrienden zijn strak en voornamelijk zwart gekleed en staan op het podium alsof ze zojuist uit Madame Tussauds zijn getild. De songs worden zo no-nonsense mogelijk gespeeld, alsof het een zakelijke transactie betreft. U koopt, wij spelen. De twintigste verjaardag van Antics wordt gevierd zonder slingers en ballonnen.
Alles wat Interpol tot zo’n lekkere band maakt, wordt op hoog tempo en geheel volgens menukaart geserveerd. Banks’ duistere stem en zijn weemoedig weirde teksten over sinister grijnzende gitaarlijntjes en diepe bassen. Let me take you on a cruise? Liever niet, want volgens mij is die Paultje niet te vertrouwen. De muziek klinkt als een klok, daar hebben we het niet over, maar bij Interpol is het het grote gebrek aan verrassingen dat wringt. Dat weet je van tevoren, maar tóch. Wat is de meerwaarde van live wanneer je het studiowerk en de podiumvertolking qua speeltijd bijna over elkaar heen kan leggen (41:39 versus 42:59)?
Na Antics speelt Interpol een kortere set met ander albumwerk. Met uitzondering van het verrassende hoogtepunt Lights, dat met z’n meermaals aanzwellende bassen spannend is opgebouwd, blijft het ook hier bij het strak doch statisch spelen van bekende en minder bekende songs. Het valt op dat des te voller een compositie is bij Interpol, des te minder hij binnenkomt. Banks stem verzuipt in No I In Threesome. En eenmaal aangekomen bij mindere liedjes, zoals de El Pintor-single My Desire, slaat de verveling ineens hard toe. Na Antics werd het verhaal bij Interpol: te veel van hetzelfde, te saai gepresenteerd. Dat is live niet anders.
Gezien: 29 oktober 2024 in Paradiso, Amsterdam
Fotografie: Mick de Jong
