Recent onderzoek van de Universiteit van Zürich toont aan dat onze hersenen veel heftiger reageren op livemuziek dan op muziek gespeeld op plaat. Livemuziek leidt ertoe dat er ‘actiever informatie wordt uitgewisseld binnen het complete brein’. Dit wijst op een ‘krachtige verwerking van emoties in zowel de emotionele als cognitieve delen van de hersenen.’ Ik moet hier aan denken tijdens de toegift van Johan in het Paard. 

Fotografie Arend Jan Hermsen

De band speelt publieksfavorieten Tumble And Fall en Everbody Knows achter elkaar. Twee liedjes die ikzelf eigenlijk niet zo goed vind – want clichématig en te vaak gehoord – maar die door een oprecht enthousiaste uitvoering en een publiek dat de songs woord voor woord meezingt, tóch krachtige emoties sturen naar de cognitieve en emotionele delen van mijn hersenen. Ineens sta je dan zelf ook mee te zingen.

Oprecht en enthousiast zijn sleutelwoorden voor het optreden van Johan. Ergens is dat verrassend, omdat Johan al meermaals ‘stopte’. Wie eerder concertverslagen opduikelt op OOR.nl, ziet koppen als ‘Johan stroomt door’ en ‘Johan zwaait af’. Je zou denken dat een band die zo vaak een pauze inlaste, er over het algemeen niet zoveel zin meer in heeft. Maar dat is dus niet het geval. Bijna twee uur lang zien we een groep met veel onderlinge interactie en plezier een aantal van de mooiste gitaarpopliedjes in de Nederlandse muziekgeschiedenis spelen.

Tot die liedjes behoren bijvoorbeeld Coming In From The Cold en Oceans, de klassieke dubbele opener van THX JHN, met live net even wat dikker aangezette gitaarriffs en een langere intro en solo. Je hoort de ervaring in het spel. Bij materiaal van het prachtige nieuwe album The Great Vacation ontbreekt dat soms nog een beetje. Tijdens het slot van de titelsong hoor je op plaat magistrale samenzang, maar live is de band nog zoekende naar hoe datzelfde effect te bereiken.

Het is vooral zanger Jacco de Greeuw, die onlangs nog met het NRC sprak over de ‘dips’ die hij privé vaak doormaakt, die bij het spelen van nieuwe liedjes ook wat dipjes laat horen. So It Goes zingt hij prachtig hoog en gevoelig, zeker in de verstilde intro met akoestische gitaar. Tijdens Time For Change trilt zijn stem echter op zenuwachtige wijze. Dat liedje is dan vooral qua gitaarspel mooi.

Dit is kenmerkend voor het hele concert. De vocale ‘dips’ van de Greeuw worden meer dan goed gemaakt door het algehele ervaren spel van Johan, waardoor je die dipjes ook gemakkelijk kunt afdoen als charmant. Daarnaast telt de set gewoon te veel momenten van grote schoonheid en warmte. Zo verandert de positieve boodschap van Day Is Done gaandeweg in een heel fijne sing-a-long. ‘Let it go if you want to feel better’, wenst iedereen in de zaal elkaar toe. Maar misschien wel het allermooist is het zelden live gezongen Five ‘O Clock (It’s), van het debuut uit 1996, van begin tot eind door de Greeuw gezongen in een prachtige falset.

Gezien: 18 april 2024 in Paard, Den Haag