column

'Het is waar, ik ben milder geworden als recensent'

Reacties op recensies vallen in twee ongeveer even grote categorieën uiteen. De ene groep bestaat uit instemmende kreten: ‘eens’, ‘dit dus’ en ‘wat Klaas zegt’. De andere helft gaat van verongelijkt tot woedend. Iedere recensent kent de klassiekers ‘de recensist is zeker naar een ander concert geweest’ en ‘jij moet dood’. De bijval hoort negen van de tien keer bij een positieve recensie, de tegenspraak tien van de tien keer bij een negatieve, waarbij moet worden aangetekend dat gematigd positief ook onder negatief valt. Laatst kreeg ik een bericht dat in geen van beide categorieën thuishoorde. ‘Je bent te mild.’

Het raakte me en het duurde even voor ik doorhad waarom: het was waar. Heel geleidelijk moet het gegaan zijn, maar ik ben ontegenzeggelijk milder geworden. Ooit schepte ik er genoegen in muziek met de grond gelijk te maken, maar hoe langer ik in het vak zit, hoe meer ik besef dat vrijwel iedere artiest precies de muziek maakt die hij wil maken. Dat geldt voor Jan Smit net zo goed als voor The National en Blonde Redhead.

Dat ik van dat rijtje alleen die laatste om aan te horen vind, wil niet zeggen dat die eerste twee ondermaats zijn. Je moet muziek niet toetsen aan je eigen subjectieve setje parameters, maar aan de verwachtingen die zij zelf opwerpt. Het vergt een andere manier van luisteren. Welwillend, beschouwend, op zoek naar de kern. Wanneer je zeker bent dat iemand niet geslaagd is in zijn opzet of er duidelijk met de pet naar heeft gegooid, mag je hard zijn. In alle andere gevallen is mildheid op zijn plaats.

Mijn ontwikkeling heeft ook te maken met de enorme toegankelijkheid die streamingdiensten bieden. In mijn puberteit was ik overgeleverd aan radio en clipzenders. Strontchagrijnig werd ik als ze wéér Kane draaiden, om het schoolvoorbeeld te gebruiken. Maar die band kon er niets aan doen dat Rain Down On Me zo vaak voorbijkwam. Ik had mijn haatpijlen niet op Den Haag maar op Hilversum moeten richten.

Nu de invloed van de radio tot onder het nulpunt is gedaald, hoef ik nooit meer boos te zijn. Het gebeurt nog wel eens, hoor. Onlangs kreeg Fleur het voor elkaar. Fleur is een Nederlandse zangeres die yé-yé-pop maakt. Ze heeft alles tot in de puntjes nagedaan: stijl, taal, typografie, kleding, haardracht. Ik vond het meteen belachelijk en toen ik vluchtig door haar debuutalbum had geskipt vond ik dat nog steeds. Ze voegt letterlijk niets aan de traditie toe.

Het begon met berichten van mensen die ik hoger inschatte. Toen werd ze geboekt op Noorderslag. De Volkskrant stond te juichen, Matthijs van Nieuwkerk gaf zijn goedkeuring. Ik had mijn verongelijkte tweet al geschreven toen ik besloot om het album toch eens een kans te geven. Terwijl ik opgetogen op mijn bureaustoel zat te wippen, bedacht ik hoe bespottelijk het zou zijn wanneer iemand zou beweren dat je Françoise Hardy niet mag imiteren, terwijl diezelfde persoon de zoveelste reïncarnatie van The Velvet Underground de hemel in zou prijzen.

Ja, ik ben milder geworden, maar hopelijk ook wijzer. Saai, hè?

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

De totale overgave van Bono: een duik in zijn autobiografie
achtergrond

De totale overgave van Bono: een duik in zijn autobiografie

62 is nog jong, in de huidige rock & roll-wereld. Toch heeft Bono z’n memoires al voor de eeuwigheid vastgelegd ...
Christine McVie (79) van Fleetwood Mac overleden
nieuws
fleetwood mac

Christine McVie (79) van Fleetwood Mac overleden

Christine McVie van Fleetwood Mac is op 79-jarige leeftijd overleden. De zangeres en toetseniste sloot zich in 1970 aan bij ...
Stromae en Paolo Nutini op Down The Rabbit Hole 2023
nieuws

Stromae en Paolo Nutini op Down The Rabbit Hole 2023

Ook IDLES, Slowthai, Froukje, Phoenix, Romy, Sleaford Mods, Weval, Working Men's Club en The Whitest Boy Alive komen naar de ...

'Het is waar, ik ben milder geworden als recensent' (column) | OOR