achtergrond

Hoe Lana Del Rey toch weer haar gelijk haalt

Na het veelgeprezen Norman Fucking Rockwell! (in 2019 nog OOR’s album van het jaar) leek het Lana Del Rey zowel privé als professioneel voor de wind te gaan. Maar in een wereld vol machtsverschuivingen kwam ook de uitgesproken popdiva onder vuur te liggen – en uiteraard wakkerde ze het vlammetje zelf nog even flink aan. De lastige, maar in zekere zin ook bewonderenswaardige politieke incorrectheid van Lana Del Rey, de eeuwig onbegrepene. Ofwel: de moeizame bevalling van haar nieuwe album Chemtrails Over The Country Club, waarmee ze toch weer haar gelijk haalt.

‘I love you, but you don’t understand me, I’m a real poet! My life is my poetry, my love making is my legacy! My thoughts are about nothing, and beautiful, and for free’

(Uit Salamander, een gedicht op Lana’s spoken word-album Violet Bent Backwards Over the Grass uit 2020)

LANA DEL REY, wil ze zelf zeggen, past niet in het malletje van de criticus. Wat je nooit moet doen, tenminste dat vindt ze zelf (en ze heeft een punt), is Lana Del Rey een ‘persona’ noemen, een artistieke constructie, een concept. Atze de Vrieze van 3voor12 deed het in 2011, criticus Ann Powers van de Amerikaanse publieke omroep NPR deed het in 2019, met respectievelijk een huilende en een furieuze Lana als gevolg. Maar Atze en Ann – en waarschijnlijk tachtig procent van de muziekluisterende wereldpopulatie – hebben natuurlijk ook een punt.

Weinigen zullen steigeren bij de bewoordingen waarin schrijfster Yara Rodrigues Fowler haar in The Guardian vangt: ‘Lana Del Rey heeft een uitgesproken esthetica, een kitscherige, travestieten-achtige vrouwelijkheid, altijd met een gebroken hart, altijd nostalgisch naar het Californië van de jaren vijftig. Van vroege albums als Born To Die en Ultraviolence, tot haar laatste Norman Fucking Rockwell!, al haar muziek klinkt een beetje hetzelfde. Ik vind dat oké; het is camp, het is dwaas, het is een sfeertje.’ Een fan omschreef dat sfeertje treffend: ‘Lana Del Rey leerde me dat ik tegelijkertijd droevig en geil kan zijn.’ Ook tegen deze taxatie zullen weinigen verzet aantekenen. Er zijn ook mensen die Lana Del Rey grappend voor een hologram verslijten. Dat doet haar persoon natuurlijk pijn, want als ze met haar muziek iets wil overbrengen dan is het juist dat ze een zangeres en kunstenares van vlees en bloed is.

ZIEHIER DE tragiek van Lizzy Grant (haar eigen naam) die als Lana Del Rey bij shows rustig twintig minuten de tijd neemt om te midden van haar fans op de eerste rijen te poseren voor selfies en hugs en knuffels uit te wisselen. Alsof ze nog maar eens wil zeggen, nee, wil bewijzen: ik ben echt, een mens in al mijn kwetsbaarheid. Noodzakelijke toevoeging: in al mijn vrouwelijke kwetsbaarheid, in al mijn excentriciteit, in al mijn kracht en al mijn zwakte. Lana Del Rey is Lizzy Grants pleidooi voor vrijheid om te zijn wie ze wil zijn.

Lana doet niet aan modieuze empowerment-leuzen, ook in dat malletje past ze niet, maar maakte met Norman Fucking Rockwell! wel hét album van (of kunnen we beter zeggen: uit) het #MeToo-tijdperk. De plaat wordt alom gezien als een meesterwerk. Ook daarover zal weinig discussie bestaan, hoewel Fiona Apple met Fetch The Bolt Cutters natuurlijk een gedurfdere kandidaat was. Met het afsluitende liedje van Norman Fucking Rockwell! deelt Lana echt een instant klassieke dreun uit: Hope Is A Dangerous Thing For A Woman Like Me To Have – But I Have It. In de tekst gevolgd door een uppercut van jewelste:

‘I’ve been tearing around in my fucking nightgown

24/7 Sylvia Plath

Don’t ask if I’m happy, you know that I’m not

But at best, I can say I’m not sad’

DAARMEE GEEFT ze de wereld eigenlijk haar visie op de condition feminine in het #MeToo-tijdperk. Of ze daarbij zelf (‘24/7 Sylvia Plath’) in de touwen hangt, het is te verdragen, ze ziet een glimp van licht. Veerkracht siert de vrouw. Een visie die breed aanslaat en waarmee zij de ultieme erkenning vindt, van miljoenen vrouwelijke en mannelijke fans, die zich in haar muziek herkennen, maar óók van de critici, in wiens malletje ze niet wilde passen. Als je haar carrière beschouwt als een missie, dan heeft ze deze met de woorden ‘hope is a dangerous thing for a woman like me to have – but I have it’ (en natuurlijk het hele album dat aan die finale voorafgaat, Doin’ Time, California, The Greatest, Happiness Is A Butterfly, Cinnamon Girl) voor haar 35ste bekroond.

2019 moet voor haar voelen als een piekjaar, Lana Del Rey is on top of her game. Berichten over een gelukkig leven voor Lana sijpelen door vanuit Californië: strand, shoppen, roadtrips, hiken, vriendinnen, relaxte glamour, meer zen in de bovenkamer, mogelijk ook in de liefde, nu in ieder geval zonder Ultraviolence. Als canyon girl heeft ze genoeg zelfvertrouwen getankt om aan de publicatie van een dichtbundel te werken. Ze heeft ook al een titel klaar voor haar volgende, zevende, studioalbum. Op de dag dat Norman Fucking Rockwell! uitkomt, 25 augustus 2019, maakt ze deze al wereldkundig, zo zeker voelt ze zich van haar zaak. De opvolger zal gaan heten: White Hot Forever. Maar dan scheren er plots donkere, giftige rookpluimen door het zonnige luchtruim boven Lana’s onbezorgde Californische luxeleventje. Het tijdsgewricht kantelt op een manier die ze totaal niet ziet aankomen.

HET BEGINT, zoals zoveel vandaag de dag, met een post. Op 21 mei 2020 voelt Lana de behoefte om op Instagram te reageren op de beschuldiging dat ze misbruik verheerlijkt. Waarschijnlijk denken haar critici daarbij aan een nummer als Ultraviolence met het (door haar van The Crystals geleende) zinnetje ‘He hit me and it felt like a kiss’. Daarover heeft ze gezegd dat ze gewoon een gewelddadige relatie wilde beschrijven, inmiddels zingt ze het betreffende zinnetje er niet meer bij, omdat ze zich er niet prettig meer bij voelt.

Ze is slachtoffer van meten met twee maten, blaast Lana van de toren. Waarom mogen Ariana, Cardi B, Kehlani, Nicki Minaj en Beyoncé wel zingen over ‘sexy zijn, geen kleren dragen, neuken, vreemdgaan, etc.?’ Waarom wordt zij dan ‘gekruisigd’ en ‘ervan beschuldigd dat ze misbruik voorstelt als iets glamourvols’, als ze zingt over: ‘me lichamelijk en mooi voelen als ik verliefd ben, zelfs als de relatie niet perfect is’. Of over ‘dansen voor geld of wat ik maar wil’? In werkelijkheid, briest ze verder, is zij gewoon een glamourvol persoon, die zingt over emotioneel misbruik binnen relaties, een overal ter wereld veel voorkomende realiteit. ‘Gaat FKA Twigs aan een paal hangen dan is het kunst, doe ik het, dan ben ik een hoer.’

ZE IS ER klaar mee. Er moet binnen het feminisme toch ook plaats zijn voor vrouwen ‘die er uitzien en zich gedragen zoals ik’. Ze beseft het nog niet, maar met deze woorden schopt ze tegen het zere been van de zwarte gemeenschap. Op 25 mei 2020 sterft George Floyd, door toedoen van een knieklem door een racistische witte politieagent. Op diezelfde datum wordt de titel van haar aanstaande album veranderd in Chemtrails Over The Country Club. En dat is maar goed ook, want White Hot Forever zou desastreus zijn geweest in het licht van Black Lives Matter.

De snelgroeiende impact in de zomer van 2020 van deze beweging op het maatschappelijke en culturele leven in de VS en daarbuiten dwingt Lana in het defensief. Hier botsen wereldbeelden. Voor zwarte vrouwen die tegen onderdrukking en onrechtmatig politiegeweld vechten, vormt Lana met haar Hollywoodglamour en pleidooi voor optimale expressie het ultieme prototype van white privilege. Ze raakt algauw in discussies verzeild waar ze duidelijk niet de weg weet. Voor iemand die zo goed met woorden overweg kan drukt ze zich opvallend onhandig uit. Je zou kunnen zeggen, maar dat ontkent zij ten stelligste: BLM past niet in het malletje van Lana Del Rey.

ZE WILDE in haar post opkomen voor vrouwen als zij, kleur heeft daar niks mee te maken, verdedigt Lana zich vervolgens. ‘Het soort vrouw dat nee zegt, waar mannen ja horen. Het soort vrouwen dat genadeloos wordt neergesabeld omdat ze hun authentieke, delicate zelf zijn. Het soort vrouwen dat hun eigen verhalen en stemmen wordt ontnomen door sterkere vrouwen of door mannen die vrouwen haten.’ Dat ze in haar pleidooi vrijwel alleen gekleurde vrouwen noemde blijft ongelukkig, alsof die nooit zijn aangevallen op exploitatie van hun seksualiteit. In een volgende post slaat ze nog wilder om zich heen. Ze had deze gekleurde vrouwen juist genoemd omdat ze hen bewonderde. Haar woorden waren gericht tegen vrouwelijke critici en alternatieve vrouwelijke artiesten, die het contact kwijt zijn met hun eigen kwetsbaarheid en seksualiteit en die meer seksueel bevrijde artiesten op de vingers tikken.

Degenen die over haar mening vallen moeten ofwel super Trump/Pence-supporters zijn, óf hyperliberalen. Of publiciteitsgeile critici, die ‘niet kunnen lezen en hier een rassenoorlog van willen maken’. Zo wordt haar claim om zich in haar art lichamelijk net zo vrij te mogen opstellen als de door haar zo bewonderde gekleurde vrouwelijke artiesten, dát nu juist steeds iets meer: een rassenoorlog. Lana, en niemand anders, is degene die dat woord heeft laten vallen, luidt een reactie op internet: ‘and you DO sound racist girl’. Verbeten: ‘Voor alle duidelijkheid, want ik weet dat jullie ervan houden om dingen te verdraaien, ik hou verdomme van deze zangeressen en ken ze. Dat is waarom ik ze noem. Ik zou ook graag wat van dezelfde vrijheid van meningsuiting hebben zonder hysterisch oordeel. Dit is precies het punt – er zijn bepaalde vrouwen waarvan de cultuur niet wil dat ze een stem hebben. Het heeft misschien niet met ras te maken. Ik weet niet waar het mee te maken heeft. Het kan me niet meer schelen, maar noem me nooit meer racist, want dat is onzin.’

ZE ZIET DE bui al aankomen wanneer ze de cover van Chemtrails Over The Country Club presenteert. Een zwartwit-foto met daarop een vrolijke vriendinnenschare op de countryclub. Het is dan 10 januari 2021, vier dagen na de bestorming van het Capitool. ‘Er is altijd onrust en ophef, maar te midden daarvan is er ook altijd mooie muziek’, schrijft Lana olijk op Instagram. ‘Met alles wat er dit jaar allemaal aan de hand is’, legt ze uit, ‘nee, dit was niet zo bedoeld, maar als jullie het willen weten: dit zijn mijn beste vriendinnen. En damn! Ja, tussen mijn geweldige vriendinnen op deze albumhoes zijn ook gekleurde mensen, meer zeg ik er niet over, dank je wel. Mijn mooie vriendin Valerie uit Del Rio Mexico, mijn liefste vriendin Alex en mijn prachtige vriendin Dakota Rain en mijn liefste Tatiana. Dit zijn mijn vrienden, dit is mijn leven. We zijn allemaal een mooie mix van alles. Sommigen meer dan anderen. Dat is zichtbaar en vier ik in alles wat ik doe.’

In haar elf jaar durende carrière is ze altijd zeer inclusief geweest, vervolgt Lana. ‘Gewoon uit mezelf. Mijn beste vrienden zijn rappers. Ik had vriendjes die rapper waren. Mijn beste vrienden komen van overal vandaan. Dus voordat je weer opmerkingen maakt over een WOC/POC kwestie, ik ben niet degene die de hoofdstad bestormt, ik verander letterlijk de wereld door mijn leven en gedachten en liefde vierentwintig uur per dag op tafel te leggen. Respecteer het.’ WOC = woman of color. POC = person of color. Zo op het eerste gezicht heeft Lana bemiddelde vriendinnen en zit er niet één Afro-Amerikaanse tussen. Dat is wel prominent het geval bij de drie achtergrondzangeressen waarmee Lana op 28 december 2020, zelf gestoken in een wonderlijke leren outfit, als een soort Southern Belle, live bij Late Night With Jimmy Fallon in een nagemaakte bar/saloon Let Me Love You Like A Woman komt vertolken, de eerste single van Chemtrails Over The Country Club. Het titelnummer zelf verschijnt op 11 januari als tweede single. Ze laat hem die dag in première gaan op BBC Radio 1.

IN EEN LANG vraaggesprek met BBC-presentatrice Annie Mac vertelt ze over de druk die ze voelde om meer persons of color op de coverfoto te zetten. Haar reactie: ‘Ik heb een hoop problemen, maar inclusiviteit hoort daar niet bij. Je kan dat gewoon niet mijn probleem maken. Mijn vrienden en familie zijn niet degenen die het Capitool bestormen. We hebben voor Biden gestemd. Mijn vriendinnen komen van over de hele wereld, ze hebben kinderen van allerlei soorten mensen. Die foto is gewoon wat het is. Eigenlijk is al de helft van de mensen op deze foto gekleurd. […] Als je beter kijkt, zal je gekleurde mensen zien. Het is een zwart-wit foto, dus zoom in.’

Tijdens het vraaggesprek met Annie Mac doet Lana nogal wat gepeperde uitspraken. Over de pandemie: ‘Ik heb me vaak afgevraagd hoe het komt dat dit niet eerder gebeurd is. Met 8 miljard mensen in de wereld. Toen ze de afdeling besmettelijke ziektes in het Witte Huis ophieven, dacht ik: we gaan het nooit redden. Ik ben een fatalist, een bangerik. Wat de overheid deed, wat je op tv ziet, is een weerspiegeling van wat er bij ons thuis gebeurt. Het verbaast mij niet dat er uit de pandemie een tweede epidemie voortkwam: huishoudelijk geweld en algemene onrust. In iedere staat stegen de 911-oproepen met 350%. […] Ik ben voorbereid op een pandemie omdat ik gek ben. Ik heb een schuilplaats, ik heb mijn medicijnen. Ik heb mijn vriendinnen die het helemaal snappen. Ik ben realistisch.’

EN OOK de – dan nog – president komt voorbij. ‘De waanzin van Trump, zo slecht als het was, moest echt gebeuren. Hoog tijd om echt na te denken over het grootste probleem in de wereld. Dat is niet klimaatverandering, maar narcisme en sociopathisch gedrag, vooral in de VS. Het gaat de wereld vernietigen. Niet het kapitalisme, maar narcisme. Het verbaasde me dat we niet al veel eerder een psychopaat als president hebben gehad, want dat type zien we constant op tv en op Instagram. Denk ook aan al die met zichzelf geobsedeerde influencers, sommige leuke daargelaten. […] Het angstaanjagende dodental in de VS is een enorme wake up call. Je leven draait niet om wat voor schoenen je koopt. Het gaat er niet om of je naar Oxford of Harvard gaat. Het gaat erom wat voor persoon je bent. Het grote probleem in de wereld dat we nu moeten aanpakken: wat doen we met mensen die niet weten dat ze andere mensen kwetsen? Zetten we ze samen op een eiland?’

Ze verwijst naar het boek A Wolf In Sheep’s Clothing van de schrijver George K. Simon, dat gaat over mensen die niet beseffen dat ze andere mensen pijn deden. ‘Zoals Trump. Hij weet niet dat hij aanzette tot rellen. Dat geloof ik. De mensen die het Capitool bestormden deden dat uit gedissocieerde woede.’ Het woordenboek zegt: dissociëren = je aandacht voor je omgeving verliezen of je daarvoor psychisch afsluiten. ‘Ze willen ergens wild uitbreken. We weten niet hoe we een manier kunnen vinden om wild te zijn in onze wereld en tegelijkertijd is onze wereld zo wild.’

DE WOLF uit het boek van George K. Simon zien we terug in de videoclip van Chemtrails Over The Country Club. Op driekwart van de clip veranderen de genoeglijk aan het zwembad verpozende blanke vrouwen van de countryclub (haar zus Chuck Grant en vriendinnen Dakota Raine, Valerie Vogt en Alexandria Kaye) in weerwolven. Het wilde nachtdier in hen komt naar boven (inclusief wolventanden, vlammende ogen en stotende onderlichamen). ‘I’m not unhinged, I’m just strange and wild’, zingt ze in het liedje. Niet losgeslagen dus, maar gewoon ‘vreemd en wild’. ‘Als ik in de clip op blote voeten loop, ben ik niet krankzinnig; ik ben verbonden met de aarde. Mensen moeten opnieuw evalueren wat ze vreemd en niet vreemd vinden. Misschien moeten de mensen eens bekijken welke Capitolen ze dit jaar in hun eigen verdomde leven hebben bestormd… want iedereen is amok aan het maken. De helft van de mensen die ik ken zijn eikels, de andere helft bekijkt hen met tranen in de ogen, vol ongeloof. En het is triest, het is beangstigend. Het kan in elk land gebeuren.’

De wolf uit de clip is ook geïnspireerd op een ander boek dat Lana medio 2019 op Instagram warm aanbeval: Women Who Run With The Wolves: Myths And Stories Of The Wild Woman Archetype, van Clarissa Pinkola Estés uit 1992. Zelfde thema, hoe om te gaan met je wildheid, in dit geval als vrouw, een boek dat naar verluidt enorm populair is onder jonge vrouwen in de VS. In het Nederlands vertaald als De Ontembare Vrouw Als Archetype In Mythen En Verhalen. Lana: ‘De wereld is een krankzinnige plek, relaties zijn heel erg moeilijk. Welkom in het echte leven, je kunt een heel gelukkig, mooi, goed persoon zijn te midden van chaos. Voor mij is het niet moeilijk om goed te zijn te midden van al dat kwaad. Alles wat ik verdien met mijn boeken doneer ik aan Native American liefdadigheidsinstellingen. Dat doe ik met plezier. Als mensen me bellen die niet lekker in hun vel of hun relatie zitten, dan neem ik ook met alle plezier de telefoon op.’

NET ALS BIJ ‘Norman’ had Lana bij dit nieuwe album vooraf een beeld van hoe ze het hebben wilde, maar ditmaal twijfelde ze eraan of ze dat ook voor elkaar kreeg. ‘Veel van mijn collega’s zijn geobsedeerd door groeien en leren, maar ik probeer meer uit te vinden waar ik me het lekkerst bij voel.’ Blijkens een vrolijke samenspraak met haar vaste producer en co-writer Jack Antonoff, gepubliceerd in Interview Magazine, besefte ze op een gegeven moment dat ze een ‘Midwestern-sounding’ plaat aan het maken was. Bij een aantal songs dacht ze: ‘Is dit new folk? Oh, god, gaan we country maken?’ Maar ja: ‘Je bent overgeleverd aan je muze. Ik heb zelf ook geen idee waarom ik over Arkansas zing.’

Op Chemtrails Over The Country Club laat ze in ieder geval LA los als (enig) epicentrum van haar lotgevallen. Een liedje heet niet voor niets Not All Who Wander Are Lost. Zo waaiert ze uit naar Florida, Nebraska, Tulsa (in Oklahoma). Een ander liedje heet Tulsa Jesus Freak, Lana heeft een tijdje gedate met een politieagent uit Tulsa. ‘I come from a small town, how about you? I only mention it ‘cause I’m ready to leave LA / And I want you to come / Eighty miles north or south will do’, zingt ze in Let Me Love You Like a Woman.

NA ‘NORMAN’ wil ze haar blik weer meer naar binnen richten. Lichter, puurder, terug naar de basis, naar een onschuldigere emotie. ‘We did it for fun, we did it for free’, zingt ze in Yosemite, ‘We did it for the right reasons’. Ze deelt credits uit aan haar voorgangsters en inspiratiebronnen, die ‘het’, d.w.z. muziek maken, ook om de goede redenen deden. ‘I’ve been covering Joni and dancing with Joan’, zingt ze op Dance Till We Die. Van de eerstgenoemde, Joni Mitchell, covert ze For Free (van haar album Ladies Of The Canyon uit 1970). Daarbij laat Lana zich bijstaan door Zella Day (een singer-songwriter uit Arizona) en Natalie Mering alias Weyes Blood. De boodschap: terug naar zingen voor je plezier! Niet voor het geld, maar gewoon omdat je er lol in hebt. Muziek is geen koopwaar. Het gaat uiteindelijk om de puurheid.

Tegen Mojo vertelt ze: ‘Toen ik begon werd ik afgeschilderd als iemand die emotionele gevoeligheid veinsde. Ik werd pas beroemd op mijn zevenentwintigste. Voor die tijd zong ik voor minder dan gratis. Ik was er gek op. Ik was echt dat meisje met een pure ziel. Ik maakte me nergens druk om.’ Met de Joan in Dance Till We Die wordt Joan Baez bedoeld. De tachtigjarige zangeres met wie Lana, na samen live haar Diamonds And Rust uit 1975 te hebben gezongen in het Greek Theatre in Berkeley, een hele nacht dansend doorhaalde. ‘Ze hield het langer vol dan ik’, vertelt Lana aan Jack Antonoff.

HET MEEST ‘country’ op de plaat zijn Wild At Heart en Breaking Up Slowly (geschreven met Nikki Lane, de zangeres uit Tennessee). Lana heeft ook twee coveralbums (één folk, één country) op de plank liggen. Beginwerkjes als Video Games en Ride zijn immers in de kern ook ‘soort van country’, meent ze. Haar vader heeft haar het genre met de paplepel ingegoten. Haar oom Phil Madeira speelt sinds 2008 piano in de Red Dirt Boys, begeleidingsband van Emmylou Harris. Het nummer Dark But Just A Game is geïnspireerd op een bezoek aan een party in het huis van de manager van U2 en Madonna. Een vreselijke plek, vond ze. ‘Zo wil ik niet eindigen. Ik ga er alles aan doen om niet te veranderen, want ik ben dol op mezelf.’ Het is duister, die muziekindustrie, maar uiteindelijk is het een spelletje. Een spelletje waar ze zichzelf heel vaak onbegrepen, vernederd en geslachtofferd heeft gevoeld.

Het zit Lana overduidelijk nog steeds dwars dat er zoveel is getwijfeld aan de puurheid van haar motieven en haar ‘echtheid’. Terwijl ze zich juist ‘dienstbaar’ heeft willen maken aan de kunsten. In White Dress keert ze daarom misschien ook wel terug naar haar negentienjarige zelf, toen ze nog letterlijk werkte als serveerster. Alsof ze er nog eens fijntjes op wil wijzen wat ze ons en de muziek in het algemeen in al die jaren daarna geserveerd heeft en hoe ze daarmee zeker het vrouwelijke singer-songwriterschap naar een hoger plan heeft getild. Ook hier heeft ze een punt. Laten we eerlijk zijn, wat zou Billie Eilish geweest zijn zonder Lana Del Rey? Nee, wat zou de wereld geweest zijn zonder Lana Del Rey?

CHEMTRAILS OVER THE COUNTRY CLUB verschijnt op 19 maart.

Bronnen: BBC1, The Guardian, Independent, Interview Magazine, NME, The LA Times, Mojo, Pitchfork, Stereogum

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Gratis vinyl bij een abonnement op <span class="oor">OOR</span> (vanaf 34 euro)!
abo-actie

Gratis vinyl bij een abonnement op OOR (vanaf 34 euro)!

OOR deelt uit! Neem een halfjaar- of jaarabonnement op OOR en kies je eigen cd-pakket. Met nieuwe lp's van Arcade ...
Tool staat op in Ziggo Dome
concert
tool

Tool staat op in Ziggo Dome

‘I’m 58 and I’m standing up!’ Veel zegt Maynard James Keenan donderdagavond niet, in de uitverkochte Ziggo Dome. Zo zijn ...
Eerste beelden Bowie-film 'Moon­age Daydream'
kijken
David Bowie

Eerste beelden Bowie-film ‘Moon­age Daydream’

De eerste trailer van de nieuwe David Bowie-film 'Moonage Daydream' is vanaf nu te bekijken. De film draait vanaf september ...

Hoe Lana Del Rey toch weer haar gelijk haalt (achtergrond) | OOR