column

'Meer muziek met ballen en venijn, dat wens ik u toe'

Ik heb dit niet eerder verklapt, maar het is de kleine muziekfilosofe die mij van alles influistert (ik bedenk niks zelf). Mijn muze lijkt op de kleine monnik uit de film De Hand Van God en luistert minutieus alle muziek af die ik voor mijn popjournalistenbaantje tot mij moet nemen (ik luister niks zelf), opdat ik me er niet met een jantje-van-leiden of modieuze prietpraat van afmaak. Wat gun ik mijn altijd alerte vakbroeders en -zusters zo’n strenge magische tuinkabouter.

Bij de kleine monnik ligt de lat altijd hoog. Ze merkt dingen op die ik uit hoofde van mijn beroep en de goede verhoudingen in het netwerkcircuit beter maar niet hardop kan uitspreken. Huisregel 1: de kleine monnik heeft altijd gelijk. Ze gaat ook wel eens stiekem – verborgen in mijn jaszak – mee naar concerten. Als we na afloop buiten lopen, zegt ze na vrijwel elk concert dat ze had genoten van de sfeer in de zaal, maar de muziek… ‘Het lijkt allemaal wel erg op elkaar.’ Dat vind ik een dooddoener, maar ik kan het niet tegenspreken.

Liedjes bij concerten zijn meestal gebrouwen uit hetzelfde receptenboek, waarvan de titel luidt: One Trick Pony. Moet kunnen. De monnik en ik zijn immers zelf hopeloos blijven steken in het boek Van Oude Menschen, De Dingen, Die Voorbij Gaan… van Louis Couperus (wie kent ‘m nog?). Hele kuddes heb ik in mijn leven voorbij horen galopperen of suf zien staan grazen, met hun lipjes schrapend aan het gras.

Na haar oordeel op straat word ik steevast (het leven is een herhaling van zetten) boos op haar, sputter tegen dat de artiest die we bijwoonden wel degelijk als een groot talent beschouwd wordt, visionair zelfs en dat het ook aan ons is om van zo’n avond te genieten. Die slag win ik niet. ‘Je hebt me meegenomen naar iemand van de b-garnituur’, volhardt de kleine monnik en ze wrijft wat extra zout in mijn capitulatie dat het artistiek inderdaad niet veel voorstelde door genereus te concluderen dat het ‘oké, best aardig’ was, ‘vooral het eerste liedje had wel wat’.

Laatst kwam de filosofe na nauwgezette studie van de nieuwste lichting muziek die huize Hooijer digitaal was binnengestroomd voor interviews en dergelijke tot het volgende verdict: het klinkt allemaal wel heel erg gepamperd. Breek me de bek niet open, gaf ik haar gelijk. Gepamperd, peperde ze in. Hoofdschuddend van onbegrip: ‘Er is zoveel strijd en ellende op de wereld, zoveel om je kwaad over te maken en dan klinken de meeste popmuzikanten van nu zo soft.’

Hierover had ik al nagedacht. Ik wilde gaan schrijven dat we in 2022 in de muziek tegen de popwet aanlopen dat waar we in het afgelopen jaar mee dood werden gegooid zal worden bestreden en vervangen door het tegenovergestelde. Ook woke en meisjes met groen haar raken ooit uit de mode. Meer muziek met ballen en venijn, lieve lezers en lezeressen, dat wens ik jullie in het nieuwe jaar van harte toe. Vraag aan artiesten voor 2022: stop fighting for your right to be pampered. Zoooo saai! Er zijn zoveel interessantere strijden te strijden.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

De nieuwe OOR is uit! Bestel 'm nu in onze shop of lees digitaal
oor-shop

De nieuwe OOR is uit! Bestel ‘m nu in onze shop of lees digitaal

IDLES, Air, Douwe Bob, Het Zesde Metaal, The Waterboys, Meltheads, Porcelain id, The Bony King Of Nowhere, Craig Leon, Blackbird en meer ...
Loss Of Life
album
MGMT

Loss Of Life

Het zit de heren van MGMT niet mee. Nadat de band in één klap wereldberoemd werd met debuutalbum Oracular Spectacular, ...
Daniel
album
Real Estate

Daniel

De woorden ‘zomers’ en ‘weemoedig’ schieten als eerste te binnen als het gaat over Real Estate. Het vijftal heeft aan ...

'Meer muziek met ballen en venijn, dat wens ik u toe' (column) | OOR