muziek in coronatijd

Sunday Birthday Sunday: Bono wordt 60 jaar

Ook voor de popmuziek zijn het ongekende tijden. In dit blog signaleert en bespreekt OOR-columnist en mede-thuisblijver Hooijer de ontwikkelingen in de muziekwereld in coronatijd. Elke dag een korte beschouwing.

Openingsfoto Luuk Denekamp

8 mei
Bono 60 jaar

10 mei is het Sunday Birthday Sunday voor de man die ze Bono noemen. Veertig jaar nadat U2 hun eerste single uitbracht, 11 O’Clock Tick Tock, geproduceerd door Martin Hannett (Joy Division), wordt Paul David Hewson zestig. Het is bon ton om hem af te zeiken. Daar doe ik niet aan mee. Ik vind Bono een toffe peer. Een groot artiest ook. Architect van de belangrijkste en meest dierbare rockplaat van de nineties: Achtung, Baby. Een performer op eenzame hoogte. Meester van het grote gebaar (schiet wel eens door), maar daarachter zie je de zelfspot. ‘Bij elk interview zei hij dat hij ook maar een eenvoudige boerenlul was’, vertelde de onlangs overleden Bert van de Kamp, Bono-watcher van het eerste uur. ‘Ik ben gek op hem’, sprak meesterfotograaf Anton Corbijn. ‘Ik snap dat hij veel wil bereiken en dat dat niet altijd goed valt bij mensen. Maar hij heeft mijn leven meer goed gedaan dan kwaad. Hij heeft heel veel geld (ruwweg 700 miljoen dollar, aldus Google), dus hij hoeft niet al die dingen te doen die hij doet. Zijn keuzes komen voort uit zijn interesse in de mens. Daarom kan hij zijn songs schrijven.’ Eeuwig mooie woorden van Anton. Ik zit er totaal niet mee als U2 via de Amsterdamse Herengracht poen bij de fiscus wegsluist, zolang Bono maar zorgt dat het bij noodlijdende mensen in de Derde Wereld terechtkomt. En dat doet-ie, via organisaties als ONE.org en (RED) die armoede, aids en nu corona bestrijden. Ik heb zijn zoon Eli gesproken, frontman van Inhaler, nú twintig. Eli had, daar heb je zonen voor, tegen NME gezegd dat zijn vader zijn langste tijd wel had gehad. Tegen mij: ‘Dat is een beetje uit z’n context gehaald. Ik bedoelde niks negatiefs. Ik hou echt heel erg van mijn vader, haha!’ Wat ik ook leuk vind aan Bono is zijn gestuntel. Zijn zichzelf voorbij hollen in zijn gedrevenheid. De halve westerse wereld ongevraagd een U2-album door de iTunes-strot duwen: goed bedoeld, maar niet zo slim. Tijdens de vorige pandemie (Ebola) uit volle borst ‘tonight we’re reaching out and touching you’ zingen in de remake van Do They Know It’s Christmas: waarschijnlijk heel goed bedoeld, maar ook niet zo slim. Bono is gewoon een mens die net als jij en ik zo nu en dan een bok schiet. Gefeliciteerd, van harte! Maak er een Beautiful Day van. Wel goed uitkijken als je die kaarsjes uitblaast!

Bestel de nieuwe OOR hier!

7 mei
Bellen met Sticks (2)

Heb je dit keer wel gekeken naar de persconferentie, gisteren?

‘Nee, ik was niet thuis, dus niet in de gelegenheid. Maar ik heb voor jou wel even opgezocht wat het allemaal inhoudt.’

Wat is je oordeel?

‘Dat het een mooie stap in de goede richting is. Van hieruit verder, hoop ik.’

En als muzikant en onderdeel van het ‘ecosysteem’ van het Nederlandse livecircuit?

‘Ja, het blijft lastig. Dan mogen er dertig man bij Hedon naar binnen. En de andere popzalen. Maar voor mij komt eerst Hedon natuurlijk. Altijd. Dat zet niet zoveel zoden aan de dijk. Daar kan geen popzaal van draaien. Het is geduld oefenen. Maar ik heb liever een kleine stap dan geen stap. En dit is toch iets. Hier kun je in ieder geval je creativiteit op loslaten en kijken wat er wel mogelijk is.’

Zou je dat doen, optreden voor 30 man, inclusief je eigen crew en het personeel van zaal?

‘Daar heb je er dan ook minder van nodig, hé. Voor maar 30 man. Ik heb het wel eens gedaan in het begin van mijn carrière. Dat was hartstikke gezellig. Er kwam gewoon niemand opdagen. Maar ja, echt geld verdienen doe je er niet mee. Dat bedoel ik: als je er goed over nadenkt kun je er misschien iets creatiefs van maken. Zeggen van: je hebt een minieme kans om er bij te zijn, slechts paar mensen kunnen er bij zijn en de rest kan het via een livestream volgen. Dan maak je er een soort van prijsvraag van. Dan zou ik het best een keer willen doen. Maar dat is eenmalig, dat kun je niet met alle concerten doen. Het vergt wat puzzelwerk en creatief denken, maar ik sta er wel proactief in. Ik heb zoiets van: je moet roeien met de riemen die je hebt.’

6 mei
Elon en Grimes

Sommige dingen gaan gewoon door. Men wordt geboren, men sterft. Dat is normaal. Als een 71-jarige man doodgaat, is dat niet abnormaal. Ah, maar het is Dave Greenfield, 45 jaar lang de geluidsbepalende toetsenist van The Stranglers. De man van dat vette, dreigende rol-orgel. Aan corona? Dan is het ineens nieuw normaal. Nieuw normaal is dat we Dave Greenfield moeten herinneren als degene die de wereld Golden Brown schonk. Zegt originele Stranglers-gitarist Hugh Cornwell. Doe maar even oud normaal. Je eert Dave Greenfield veel beter door dezer dagen Rattus Norvegicus (beste Britse album uit het punkjaar 1977) knalhard uit je speakers te pompen. Ga je veel lol aan beleven. Zeg ik.

Men sterft best wel veel tegenwoordig, maar gelukkig wordt er ook geboren. Heel normaal, natuurlijk. Nog een paar maandjes wachten voor Tiësto (51) en zijn 28 jaar jongere Annika. Maar als trotse Tijs op Instagram aan zijn 6.3 miljoen volgers de echo toont die hij via Facetime mocht ontvangen en erbij schrijft: ‘Dit is hoe ik mijn dochter voor het eerst zag’, dan moet ik even slikken.

Maar het steekt weer heel gewoontjes af (sorry Tijs) bij X Æ A-12. De naam die Elon Musk (48) en zangeres Grimes (32) hun pasgeboren spruit hebben meegegeven. Mom & baby all good, twittert vader Elon. Vertederd wiegt hij de kleine, zelf gehuld in een Occupy Mars T-shirt. De snoezig slapende X Æ A-12 (goed kijken: een pop, Pitchfork tuint erin) heeft zelfs al het nep-getatoeëerde woord Savage onder zijn rechteroogje staan. De excentrieke Amerikaanse Tesla CEO/über-kapitalistische uitvinder (onlangs noemde hij de maatregelen tegen corona nog fascistisch) én de Frans-Canadese meest vooruitstrevende electro-artieste/ ultra ‘sterke popvrouw’. En X Æ A-12. Alles went. 

PS  1: ‘Zullen we samen een baby maken’, vroeg Marilyn Monroe aan Albert Einstein. ‘Dat wordt een superkind’, verzuchtte Marilyn, ‘met mijn schoonheid en jouw intelligentie.’ ‘Maar beter niet’, antwoordde Albert, ‘Stel dat het omgekeerd uitpakt.’

PS 2: In Artis is een olifantje geboren. Het is een mannetje, in olifantentermen een bul genoemd.

5 mei
The 1975

Geheel los van het alsmaar aanzwellende stuwmeer van windvanen, angsthazen, op-zeker-spelers, opportunisten, realisten, pas-op-de-plaats-makers, draaikonten, gas-terug-nemers, doorschuivers, zij die erover zoomden met de accountant, zij die de belangen van de fysieke verkoop ‘juist nu’ vooral niet uit het oog willen verliezen, kortom zij die allemaal hun eigen goede reden denken te hebben om ‘in deze rare tijden’ even geen album uit te brengen, terwijl dat wel gepland stond, zodanig aangekondigd zelfs dat de datum eigenlijk al gebeiteld stond in de hoofden van hun fans (aanhang, volgers, ‘vrienden’, luisteraars, afnemers, klanten), die thuis in isolement voor verlichting, troost en prikkelende inzichten snakken naar nieuwe muziek van een geliefde stem… geheel los daarvan komt The 1975 als eerste grote band, op de piek van corona in de UK, gewoon met Notes On A Conditional Form. Een album dat ‘alles’ omspant van anarcho-punk tot bruisende gitaarpop, intieme liedjes, stoere UK Dance en ambient. Met medewerking van Cutty Ranks, FKA Twigs, Greta Thunberg en Phoebe Bridgers. De NME geeft hem alvast vijf sterren. Ik geef hem er tien. Omdat ik zanger Matty Healy voor OOR ging interviewen leef ik al met de plaat sinds twee dagen na de afronding ervan. ‘Popsongs die naar adem happen’, noemt hij het zelf. ‘Als de zielen van mensen die aan het verdrinken zijn.’ Ja, dat was nog voor de lockdown. Een tachtig minuten durende, vele kanten op slingerende uitdaging van hersenen, hart en heupen. Dit zei Matty ook: ‘Wat mij betreft is het vertellen van de waarheid, zonder politieke agenda, vandaag de dag iets heel subversiefs.’ Volgens de NME sloopt Matty zijn grote ego, volgens mij valt dat wel mee. Fijn om op Bevrijdingsdag goed nieuws te kunnen melden, zeker nu we een nieuwe fase ingaan, de perfecte soundtrack voor een nóg intelligentere lockdown verschijnt op 22 mei.

4 mei
Covidioot

Hoera, in Missouri mogen ze weer. Van de republikeinse gouverneur Mike Parson mogen ze daar vanaf vandaag 4 mei weer concerten en live-evenementen organiseren, zolang de concertgangers onderling maar minimaal six feet (1 meter 80) afstand betrachten. Missouri is daarmee de eerste staat in de USA waar het weer mag. De burgemeesters van de grote steden St. Louis, Springfield en Kansas City zijn mordicus tegen en houden de zalen dicht en handhaven hun ‘blijf thuis’-beleid, maar dat is een ander verhaal. Wat zou jij doen, hier in Nederland, als Gov. Mike Parson het bij ons voor het zeggen had? Zou je denken, aan me hoela, mooi geweest met die corona, ik ga weer lekker bandje kijken, dat beetje afstand neem ik op de koop toe? En als artiest? Zou je opgetogen de gitaar uit de hoes halen en een lekker moppie voor de mensen spelen, al is je show waarschijnlijk seated (je kunt niet alles hebben)? Zou het zo simpel kunnen zijn? Of zou je toch wat huiver hebben?

Op 15 maart speelden Stereophonics in Cardiff nog voor een volle zaal (5000 mensen), terwijl het virus in Europa al verwoestend om zich heen greep. Niet zo slim, achteraf gezien. Voor dat ‘niet-zo-slim’ hebben de Engelsen een mooie term bedacht: covidiot. Ook Lewis Capaldi trad diezelfde dag op voor 11.000 dolenthousiaste Schotten in een arena in Aberdeen. Met de kennis van nu: covidiot. Ze zullen daar nu ongetwijfeld spijt van hebben. Van bovenaan staan in het Wir haben es nicht gewusst corona-klassement word je niet blij. Integendeel: het is traumatisch. Laten we Stereophonics en Lewis Capaldi die shows maar niet te lang nadragen. Het is allemaal al erg genoeg. Ze hadden geen beeld van de ellende die zou volgen. Ze gaven gehoor aan de aloude artiestenreflex: The show must go on. Maar we weten inmiddels meer. Veiligheidshalve – en (bij ons) een meter 50 of niet – zeg ik tegen de gouverneur: pas als dat vaccin er is.

1 mei
Geen seks in de werptent

Spuit elf geeft ook water, dacht ik toen gisteren het bericht kwam dat Sziget voor deze zomer is afgelast. De Hongaarse regering verlengt het verbod op grootschalige evenementen tot 15 augustus. Schokkend nieuws. Dachten ze nu echt dat iemand er nog rekening mee hield dat we van de zomer vrolijk en onbekommerd op het Island of Freedom van mensenrechten- en transgendervriend Viktor Orbán zouden rondbanjeren? Er hadden zich begin augustus vast nog wel zeven wereldvreemde, hardhorende, hardcore pubers op het perron van station Amersfoort gemeld. Trappelend van ongeduld. Tintelend van anticipation. Met een rugzak en een werptent. Om per Sziget Express naar Boedapest te boemelen. Voor een bruisende beleving van hun rite de passage. Met Dua Lipa, Major Lazer en Kings Of Leon en zonder drugs natuurlijk. Deze zeven zijn nu ook geïnformeerd: HET GAAT NIET DOOR. Trein komt niet. Geen seks in de werptent. ‘Wat ooit begon als een kleine studentenbijeenkomst’, houdt de organisatie de moed erin, ‘is de afgelopen 28 jaar uitgegroeid tot een onbreekbare familie van Szitizens van over de hele wereld’. Onbreekbaar? Laat die hele wereld voorlopig maar even zitten, maar voor een eenduidig, pan-Europees festivalbeleid bij een pandemie lijkt het de hoogste tijd.

30 april
Cultureel braakland

Ook gesneuveld in ons Oranjezonnetje, het nieuws dat 400 prominenten uit het Britse culturele leven een open brief hebben gestuurd naar hun ministers van respectievelijk cultuur en de schatkist, zeg maar de Ingrid van Engelshoven en Wopke Hoekstra van de UK. Dat staat wel indrukwekkend, hoor. Nick Cave, PJ Harvey, Jason Williamson van Sleaford Mods, Jamie Cullum, Paloma Faith, Baxter Dury, Terry Hall van The Specials, Imogen Heap, Katie Melua, Johnny Marr, Rufus Wainwright. Maar ook: Kate Moss, Stephen Fry, uitgevers (Penguin Random House), festivaldirecteuren (niet alleen muziek, maar bijvoorbeeld ook film en poëzie), bazen van theaters en zalen (The Royal Albert Hall, Shakespeare’s Globe, The Royal Opera House), musea (Tate) en gezelschappen plus de verzamelde geluidsmensen en producers (AudioUK).

In die brief waarschuwen ze voor een ‘cultural wasteland’ als gevolg van de coronamaatregelen. In Engeland vreest een op de zeven creatieve organisaties dat in mei voor hen het doek valt, de helft van hen eind juni. Zo is het in de UK. Maar in Nederland dreigt net zo’n kaalslag. Ons wacht ook zo’n braakland. Wanneer bundelen high en low culture hier de krachten? Waarom in Nederland geen open brief? Ondertekend door bijvoorbeeld: Matthijs van Nieuwkerk, Typhoon, Het Concertgebouw, Jett Rebel, Anouk, IDFA, Eric van Eerdenburg, Ampco Flashlight, Arjan Lubach, SMIB, Rowwen Hèze, Martin Garrix, Stedelijk Museum, Arnon Grunberg, Rijksmuseum, De Staat, Carice van Houten, Jan Smeets, Doutzen Kroes, Het Nederlands Dans Theater, Ilse de Lange, Tim Knol, Ramsey Nasr, Tiësto, Youp van ‘t Hek, Pip Blom, uitgeverij Das Mag, Benjamin Herman, VPRO, Universal Nederland, Martin Koolhoven, Mojo, Roxeanne en André Hazes, The Homesick, Hans Teeuwen, De Nationale Opera, Saskia Noort, The Ex, Alexander Klöpping, Jeangu Macrooy, de familie Chabot, Wende Snijders, Eurosonic, Overamstel Uitgevers, BUMA, Metropole Orkest, Marlene Dumas, Najib Amhali, Stadsschouwburg Groningen, Kensington, Ivo ten Hove, VNPF, Ryanne van Dorst, OOR, Peter Pannekoek, Leo Blokhuis, Geert Mak, Le Guess Who?, Ali B., Excelsior, Joop van den Ende, Eric Corton, Willem Smit, Halina Reijn, Akwasi en Wim Pijbes (en zovele anderen)?

We’re in this together. Nu even voorbij je eigen culturele winkeltje kijken, hoogste tijd voor een krachtige lobby. Wat in Engeland kan, moet hier ook. Samen aan de bel trekken bij Ingrid en Wopke geeft veel (meer) lawaai en stootkracht. Een voor allen, allen voor een! 300 miljoen is veel te weinig. Voorkom een slagveld.

29 april
Nick Cave

We zouden vanavond naar Nick Cave. In de Ziggo Dome. Peter Oostveen, mijn schrijfmakker, had de kaartjes geregeld. Een mij onbekende vriendin van hem had ze gekocht, ze heet Alexandra. Alleen, nu komt Nick Cave niet. En Peter is dood. Plotseling was hij er niet meer. Naar ‘Nick Cave’ is voor mij nu een herdenking. En Jos zou ook, en Cor misschien ook. Of toch niet? Vrienden van Peter. Nick was zijn held. De vorige keer ‘Cave’ zat ik naast Jos, Peter en Cor in de grote zaal van TivoliVredenburg. 27 mei 2019. Conversations with. Dat ging over rouwverwerking. Nu is dit stukje tikken voor mij rouwverwerking. In november schreven Peter en ik voor OOR over Ghosteen, Nicks laatste plaat. Dat de geest van diens tienerzoon Arthur al op 18 mei net onder het plafond van TivoliVredenburg had gedanst. Nu danst ook Peters geest (geen tiener, hoor) mee in een hele wolk van nog veel meer andere geesten, net onder het plafond van een muisstil Ziggo. Veel bejaarde geesten ook (Ghost-70+, Ghost- 8o+), maar of ze nu oud of jong, dik of dun, mooi of lelijk zijn, zij mogen er allemaal bij van Saint Nick. Laten we vanavond denken aan wie er allemaal niet zijn. Ik heb inmiddels contact gehad met Alexandra. Van vouchers heb ik geen verstand, maar op de poster staat dat de gekochte tickets geldig zijn voor de rescheduled dates. Dat is mooi, Peter. We’ll meet again. Zondag 11 april 2021.  

28 april
Saudi-Arabië

Lekker rustig weekendje achter de rug? Toch een beetje onbezorgd in het Oranje-zonnetje gezeten? Zeg nu zelf, dat please keep your distance van Ian Curtis kan best wel gezellig zijn. Maar bij de les blijven, want achter de schermen vinden rare zaken plaats. Weird scenes inside the gold mine, indeed. De internationale evenementenindustrie ligt op z’n gat en op Koningsdag heeft het PIF (Public Investment Fund) van het Koninkrijk Saudi-Arabië ter waarde van ongeveer 460 miljoen euro een belang van 5,7 procent gekocht in ’s werelds grootste concertpromotor Live Nation. Dat is het moederbedrijf van o.a. Mojo, Ziggo Dome en AFAS Live. Goed om te weten dat het land dat nu de op twee na grootste investeerder is (na Vanguard Group en Liberty Media) in een aantal van onze grootste festivals (Pinkpop, Down The Rabbit Hole, Lowlands) vrijwel gelijktijdig aankondigt op eigen bodem te stoppen met het onthoofden van minderjarigen en het toedienen van stok- en zweepslagen als straf voor o.a. het bezit van alcohol.

24 april
Kinderconcerten

Wild plan? Als de lagere scholen vanaf 11 mei opengaan en kinderen tot twaalf jaar niet bevattelijk worden geacht, waarom komen er in ons clubcircuit dan geen kinderconcerten? De gebouwen staan er, artiesten en clubpersoneel kunnen weer voorzichtig aan de slag, en muziek is goed voor de kinderziel. ‘Kinderconcerten, dat is precies waar we het vandaag over hadden’, reageert Eva van de Vlasakker, programmeur van Paradiso, enthousiast. Er zijn genoeg Nederlandse artiesten die dat wel willen proberen, schat Eva in. Een Maan of Alain Clark. Een Dirk Scheele is al gespecialiseerd in optreden voor kinderen. Er is ook heel veel kindertheater. Maar dan komen de maren. ‘Onder de 12 zijn ze voor een deel nog zo klein dat ze hun ouders nog nodig hebben als begeleiders. Die wil je niet allemaal bij elkaar op de stoep hebben. Je wilt het openbaar vervoer ook niet belasten. Om met honderden kinderen in de tram naar Paradiso te gaan, dat is niet de bedoeling. Dat moet in kleine groepjes.’ Ook lastig: ‘De artiesten moeten op het podium op anderhalve meter afstand blijven. Dus een orkestje, dat lukt al niet. En je hebt sowieso meer dan drie man personeel nodig. Je moet uitzoeken of dat wel mag.’ Aan het personeel zal het niet liggen, veronderstelt Eva. ‘Iedereen is blij als hij weer aan het werk kan. Dat geloof ik echt.’ Trouwens: ‘Kinderen drinken alleen maar water en limonade. Daar hoeven maar twee mensen bij, die kunnen makkelijk ver genoeg van elkaar af staan.’ Maar toch… voor die onder de 12 is het nog niet zo simpel, Eva roept iedereen op mee te denken over oplossingen m.b.t. transport en begeleiding. Goede ideeën zijn welkom. Met haar hoofd zit Eva al een beetje in de volgende fase. Die van concerten en feestjes speciaal voor tieners. ‘Als zometeen de middelbare scholen weer open gaan, en ze die anderhalve meter dan iets losser maken, dan wordt het voor ons in de clubs makkelijk, dan gaat het echt ergens heen…’

23 april
Bellen met David Keenan

I was on the road when this all really kicked off. De Ierse singer-songwriter David Keenan toerde door de UK toen op 17 maart zijn show in Londen werd gecanceld vanwege het virus. Uitgerekend op St. Patrick’s Day. ‘Erg teleurstellend, maar het wordt heel gauw secundair. Your health is your wealth. Je wilt gewoon naar huis. Naar de mensen van wie je houdt.’ Hij keerde halsoverkop terug naar Ierland met de boot via Wales, zich gelukkig prijzend dat hij niet op tournee was in Australië of de USA. Nu verblijft hij bij zijn ouders op het platteland even buiten Dundalk aan de grens met Noord-Ierland. Er heerst daar rust. En: a lot of fear. Over de telefoon vertelt David de verhalen die wij ook kennen, maar net even anders. Zijn vader is paramedicus en werkt zich uit de naad in ziekenhuizen en verpleeghuizen. ‘Hij staat al de hele tijd aan de frontline.’ Trots: ‘Hij is een strijder.’ In Liverpool is Davids oom overleden zonder dat iemand er bij mocht zijn. ‘Door het virus beleefde hij zijn laatste uren alleen.’ Het heeft de familie diep geraakt. Onder de titel Isolation Tapes heeft David vier akoestische nummers op Bandcamp gezet die hij thuis heeft gemaakt. Je mag zelf bepalen wat je er voor over hebt. ‘In tijden van crisis komt het beste in de mensen boven. Zeker in Ierland. De saamhorigheid is hier nu gigantisch.’ In november komt David zijn show in Paradiso inhalen. We spreken af elkaar te zien. Bij het afscheid noemt hij me brother. Onzin natuurlijk, maar toch voelt het even zo.

22 april
Bellen met Sticks

Hoe gaat het?

‘Goed hoor, zeker. En met jou?’

Ik durf het haast niet te zeggen, maar ik heb het wel naar mijn zin.

‘Ik ook. Het is heerlijk zo. Even los van alle situaties is het fijn om heel veel thuis te zijn. Dat ligt me wel.’

Het heeft iets dat het leven zo overzichtelijk geworden is.

‘Precies. Dat is de instelling. Een beetje positief benaderen en kijken wat wel goed gaat.’

Wel een spannende tijd.

‘Zeker. Maar het hoeft niet ieder jaar.’

Wat vond je van de persconferentie van Rutte? Hoe deed hij het? En van de voorgestelde maatregelen?

‘Ik heb het niet gezien. Ik ging de vuilnis wegbrengen. Onderweg sprak ik een buurman en die zei: ‘Dit is voor jou wel superkut’. ‘Wat is er dan?’, vroeg ik. Toen kreeg ik het pas mee. Want ik heb besloten het allemaal niet meer op de voet te volgen. Dus aan mij heb je niks. Ik kan het wel aanraden. Ik heb een boek gelezen. Het Nieuwsdieet, van Rolf Dobelli, die ik altijd Dolf Robelli noem. Dat gaat dus uit van de stelling: als het belangrijk genoeg is, dan hoor je het echt wel.’

21 april
De manager en de strohalm

‘Je bent je al snel bewust dat klagen totaal geen zin heeft’, zegt Phil Tilli. De voormalige gitarist van Moke is tegenwoordig manager van o.a. Lucas Hamming en Inge van Calkar. Voor Lucas Hamming – inmiddels een beetje een BN-er (Maestro, The Passion, All Stars) – had Phil in de maand maart een behoorlijke drukke agenda staan. Met ‘leuke uitstapjes’, variërend van workshops tot tv-programma’s. Vanaf de lockdown regende het belletjes. ‘Dat was cynisch. In een week tijd moest je alles wat je had geregeld aan de achterkant weer uitkleden. Twee keer heel veel werk, om niks te verdienen.’ Maar klagen heeft dus geen zin. ‘Er zijn er die veel hardere klappen krijgen. Die bijvoorbeeld de hele festivalzomer volgeboekt hadden staan en daar twee jaar naartoe hadden gewerkt. Zij zitten nu met een lege agenda in plaats van 25 grote festivals. Dan valt er aan acuut inkomen van zowel artiest als management heel veel weg. En het valt nog maar te bezien of ze die 25 shows volgend jaar alsnog gaan krijgen.’ Ook Phil ziet een groot gedeelte van zijn inkomen opdrogen. Gelukkig ligt het zwaartepunt van de activiteiten voor zijn artiesten iets verder in de toekomst. In het najaar. Aan die strohalm houdt hij zich nu maar vast. Want wie weet gaat alles over zes maanden weer door. Heeft Phil al een van zijn artiesten gedeprimeerd aan de lijn gehad?  ‘Nee, dat valt mij heel erg mee. Het is hoopgevend om te zien dat ze allemaal ongelooflijke weerbaarheid tonen.’ 

20 april
Creatieve constipatie

Wat vindt Blue Flamingo er eigenlijk van? Binnenkort brengt hij een album uit als uitvoerend muzikant, maar we kennen hem als DJ van 78-toerenplaatjes (drie compilatiealbums bij Excelsior) en als muzikaal wereldreiziger. Een welbespraakte dandy van Turks/Nederlandse origine. Hij zoekt altijd grenzen op. Nu gekooid, zoals iedereen. Hoe het nou is, gaat en moet, vraag ik hem. ‘Muziek is vaak zo verknoopt,’ zegt hij, ‘een kolkende kluwen van invloeden en achtergronden. Als ik op de périphériques van Parijs de autoradio aan heb, dan rijd ik ‘m het liefst nog een keer helemaal rond, zoveel verschillende muziek uit zoveel verschillende culturen hoor ik.’ Hij zegt het met weemoed. Even denk ik dat hij vergeten is dat niemand van ons op dit moment over de périphériques rijdt. Blue Flamingo is een artiest. Even later zegt hij out of the blue: ‘Als dit nog lang duurt, ga ik gewoon weer liedjes maken, hoor! Want anders krijg ik creatieve constipatie.’ Ja, denk ik. De spijker op de kop. Creatieve constipatie, die term is bij deze gemunt, daar beginnen artiesten zo langzamerhand aan te lijden. 

17 april
Dodenrit

Veel columnisten vallen me zo tegen. Een emmerde weken lang over zijn tante, terwijl de wereld in de brand stond. De ander, we noemen geen namen, kan wat mij betreft schrijven wat hij wil, maar hem vertrouw ik niet meer sinds hij opperde zijn geliefden voorrang te verlenen op een overvolle ic ten koste van de obese coronalijder. Scherpe keuzes moeten gemaakt worden, niet waar? Een week later hoopte de zelfbenoemd hoeder van het nationale gezond verstand (daar zijn er tegenwoordig velen van) vurig dat Boris Johnson spoedig zou genezen. Speciaal voor deze columnist, blijf hem vooral lezen, maar ook omdat de Buma aandringt op zoveel mogelijk muziek van Nederlandse bodem op de radio, wijs ik erop dat het nationale coronalied allang bestaat (doe geen moeite meer). Het heet Dodenrit. Drs. P. schreef het in 1974 voor iedereen die in de huidige coronatijd aan het solidariteitsbeginsel wil tornen. Je kent het wel. Trojka hier, trojka daar, ja, je ziet er veel dit jaar. Een gezin rijdt per paardenslee door de Siberische sneeuwvlakte, op de hielen gezeten door een roedel hongerige wolven. Steeds als deze te dichtbij komen werpen ze een kind uit de slee. Lastige keuzes. ‘Moet Igor het maar wezen?’, ‘Nee, want Igor speelt viool’, ‘Wat vind je van Natasja?’, ‘Maar die leert zo goed op school!’, ‘En Sonja dan?’, ‘Nee, Sonja niet, zij heeft een mooie alt’, ‘Zodat de keus tenslotte op de kleine Pjotr valt.’ Dat biedt even soelaas. ‘We mogen Pjotr wel waarderen om zijn eetbaarheid, want daardoor raken wij die troep voorlopig even kwijt.’ Uiteindelijk moet ook de moeder eraan geloven (‘Helaas, ik moet haar afstaan aan de hongerige troep’). Maar ook voor de laatst overgeblevene blijkt Omsk een paar werst te ver. Hij, de vader, verliest zijn evenwicht. ‘Terwijl de wolven mij verslinden, denk ik “Dat is pech.”‘ Deze coronatijd is een potentiele dodenrit voor iedereen, dus ook voor columnisten. Trojka hier, trojka daar, is dat nu niet wonderbaar. 

16 april
Those were the days

Vandaag precies een jaar geleden was ik in Parijs. In L’Olympia, het mooiste theater van de Franse hoofdstad, hield The National hun nieuwe album ten doop. I Am Easy To Find. Ik zat op de mooiste plaats. Middenin. L’Olympia zinderde. De band was geweldig op dreef. Hun toegiften waren extatisch. Bloodbuzz Ohio, I Need My Girl, Guilty Party en het ontladende Fake Empire, met die geweldige jubelende blazers. Matt Berninger dook het publiek in. Ondertussen bleven de appjes maar binnenstromen uit Nederland. De Ligt kopte de 2-1. Ik werd gek. Ajax flikte het onmogelijke. Juventus in eigen huis verslagen. Fans van Feijenoord,  PSV of AZ zullen mijn toenmalige euforie vast wel begrijpen. Aan het eind van het optreden hieven de Dessners hun gitaren in eeneiige triomf ter hemel zoals alleen zij dat kunnen. Beter worden popconcerten niet. ‘Een genot om dit mee te hebben mogen maken’, schreef ik naderhand. Mooier kon het leven nauwelijks worden. Buitenland, muziek, een band in topvorm, samenzijn, theater, voetbal, spektakel, zorgeloosheid, geluksgevoel  .. alles wat we nu niet hebben zat er in, op die 16e april 2019. La vita è bella. Dat moet het maar gauw weer gaan worden. 

15 april
Tips van Akwasi

Akwasi bracht onlangs Sankofa uit, in mijn oren de ideale plaat om je corona-isolatie dansend mee door te komen. Ghanese highlife meets Hollandse hiphop (luister hier op Spotify). Heeft hij nog tips voor ons, bij al dat thuis zitten?

1. Isolatie positief benaderen.
‘Als ik me isoleer kom ik in opperste concentratie en word ik erg productief. Dit is een tijd waarin je het meeste uit jezelf kunt halen.’

2. Lezen.
‘Toen Obama president was, wilde hij elke dag een uurtje voor zichzelf om te lezen. Aangezien je toch thuis zit, kun je minimaal een uur per dag lezen. Leg je telefoon weg en pak een boek.’

3. Nieuwe dingen leren.
‘Ik heb met mijn vriendin afgesproken dat we elke dag minimaal twee dingen geleerd moeten hebben. Dat kan iets op de piano zijn, iets op de gitaar, een nieuwe schildertechniek, of over de koersval op de beurzen, het kan van alles zijn.’

4. Koken.
‘Wat je in deze tijd kunt doen is een beroep uitoefenen op saamhorigheid en een beroep uitoefenen op meer koken. Ik bestelde zo vaak eten, nu kook ik veel meer en ik kook echt om lekker te eten. Ik experimenteer graag.’ 

5. Aan de toekomst denken.
‘Isolatie geeft de tijd om meer met je naasten te zijn en na te denken over wat je wilt met je leven. Je hebt nu alle rust om te bedenken wat je wilt doen als dit voorbij is.’

14 april
Maak je borst maar nat

Gisteren de speech van Macron gezien. In Frankrijk voortzetting lockdown tot 11 mei, na 11 mei iedereen met een mondkapje in het openbaar vervoer. Zwakkeren en ouderen zoveel mogelijk thuisblijven. ‘Progressief’ terug naar normaal. En een app (maar niet opgedrongen). Tenminste tot midden juli geen concerten, theater- en bioscoopbezoek, geen festivals of ‘grands spectacles’. Specifieke hulplannen voor toerisme, horeca en cultuur. Je zou willen dat dit gewoon pan-Europese beleid was. Dan wisten we allemaal waar we aan toe waren. In de New York Times staat een razend interessante paneldiscussie tussen knappe koppen, over het hoe en wanneer van het heropstarten van de maatschappij. Gezaghebbend professor gezondheidsmanagement en bio-ethicus Zeke Emanuel zegt daarin dat het heropstarten van de economie stapsgewijs gaat plaatsvinden. Helemaal achter in de rij komen volgens hem concerten en festivals (massabijeenkomsten in het algemeen). ‘Die zullen als laatste terugkeren.’ Hij verbaast zich over promotors die conferenties, voorstellingen en concerten aan het verplaatsen zijn naar ‘oktober 2020’. Totaal uit de lucht gegrepen, aldus de professor. Herfst 2021 acht hij realistischer. ‘Op z’n vroegst.’ De professor kan het natuurlijk mis hebben. Maar – veel is psychologie vandaag de dag – dat de gezondheidsspecialisten in de New York Times de grens van re-normalisatie van de maatschappij haast terloops oprekken naar ‘12 tot 18 maanden’, kan moeilijk worden genegeerd. Wie graag een concertje meepikt, zal misschien nog wat langer moeten lijden. Maak je borst maar nat, dat kan best pas najaar 2021 worden. Opschieten met dat vaccin!

10 april
Bruce (1)

De vertrouwde, krakende stem, iets ouder klinkend dan je dacht, zegt dat het eenzaam is bij hun op de farm. Hij en Patti maken het goed. Hij groet zijn oude moeder en zijn kinderen. Ze komen niet langs, want ze willen paps en mams niet aansteken. Dat zeggen mijn kinderen ook. Hij mist ze. Ik hen ook. Bruce draait plaatjes. ‘Hello E Street Nation, this is Bruce Springsteen, coming from my house to yours with music for troubled times’. Niemand zegt ‘troubled times’ beter dan Bruce. Check in op zijn kanaal op SiriusXM uit New York City. Vijf en een half uur lang internetradio. Tip voor iedereen die thuis zit te werken of zich met Pasen geen raad weet, haal Bruce over de vloer. Relax. Zen. R&R-zen. De uitzending begon met Cracker en Wyclef Jean. Helemaal top! Don Henley (The End Of The Innocence) had voor mij niet gehoeven, maar bij Only The Lonely van Roy Orbinson vullen mijn ogen zich vanzelf met tranen. Onbetaalbaar: Bruce die de haveloze stomp It’s Bad You Know van bluesman R.L. Burnside aankondigt met deze vijf woorden: ‘This song says it all.’ Je zou er haast dankbaar van worden. Daarna ‘my good friend’ Bob (Dylan) over de Apocalyps. Muziek in coronatijd in optima forma. Cover me, Bruce. (Bruce die Morrissey draait, geloof je het?)

ps 1. De kanonnen brengen zich momenteel in stelling. Op hun YouTube-kanaal presenteert Radiohead vanaf nu elke week een nieuwe stream van een van hun liveshows. Er werd vannacht afgetrapt met Live From A Tent In Dublin uit oktober 2000. #StayHome #WithMe. 54 minuten beeld en geluid, Radiohead op zijn dampende en stampende best, hypnotiserend, gedreven, alsof het leven er van afhangt. Op zo’n exquise bonbon gaan Thom en co je van nu af aan wekelijks trakteren. ‘Tot de huidige restricties versoepelen of we geen shows meer in voorraad hebben.’ Spartel vrolijk, weird fishes!

ps 2. Een zekere Pekee slaat de spijker op z’n kop: ‘Dit is het enige goede aan deze quarantaine.’

ps 3. Lees ook: de 50 beste songs van Bruce Springsteen.

9 april
Een potje ouderwets crate digging

Weet jij wat jij gaat doen, de komende paasdagen? Nu je niet naar De Efteling, strand of Paaspop kunt. En niet naar je schoonouders hoeft (‘Elk nadeel heb z’n voordeel’, sprak de filosoof). Ik weet wat je gaat doen. Een plaatje kopen. Zo sla je twee vliegen in een klap. Support your local record store én back to normal. Weer eens echt muziek aanraken, in je gedesinfecteerde knuistjes voelen. Het oude ritueel, het hemelse openrijten van het cellofaan. Op het altaar bij de ingang van Concerto in de hoofdstedelijke Utrechtsestraat, (niet) toevallig mijn local record store, staat de ontsmettende gel al klaar. Het was er gisterenmiddag rustig (mooi weer), een jonge employé klom op een ladder om de pui te krabben en in de beits te zetten. Vorige week verkocht de winkel de geluidsdragers noodgedwongen nog vanachter een loket. Je vroeg: ‘Mag ik de nieuwe Tame Impala?’. Dan ging een verkoper ‘naar achteren’ om hem voor je te halen. Ooit, inmiddels verjaard, ging het zo met bootlegs, maar dan van onder de toonbank. Deze week kun je weer gewoon binnenlopen om je te buiten te gaan  – na het handenwassen natuurlijk – aan een potje ouderwets crate digging. Wel de anderhalve meter in acht nemen! Loopt best aardig, zeggen ze bij de winkel. Het nieuwe normaal: de anderhalve meter economie in werking. Er is ook goed nieuws voor wie het fysieke shoppen nog niet aandurft. De webwinkel loopt behoorlijk. De plaatjes die je daar bestelt worden rapido aan huis bezorgd. Echter: al met al lopen de zaken natuurlijk (nog) niet op het niveau van het oude normaal. Daarom: steun ze, de dappere helden en heldinnen van de speciaalzaken, die (vrijwel) als enigen in de muziekindustrie níét veilig thuis zitten. Overal in het land, ook bij jou in de buurt, in jouw stad of regio, zijn vergelijkbare platenwinkels. Frequenteer ze! Fysiek en/of digitaal! Sleep hen door deze lastige tijd, steek hen met een aankoop een welverdiende veer in de bips. Welk album er deze week bij Concerto het best verkoopt, wilde ik weten. Qua pop/rock is dat Gigaton van Pearl Jam. Opvallend gewild zijn ook André Hazes en Ramses Shaffy. ‘Het is dwepen geblazen’, vat de verkoper het huidige consumentengedrag samen. De absolute bestseller komt van klassieke huize. De Matthäus Passion van Johann Sebastian Bach gedirigeerd door Reinbert De Leeuw, in dvd/cd-box. Verbazen doet het niet. Lijden en passie, in gewone tijden kon de echte platenliefhebber er ook al geen genoeg van krijgen.

8 april
Snotneus-detectie

Altijd mooi als je aan de naam van de zoon kunt zien dat zijn vader en moeder van muziek houden. Nog mooier als hij de snelste Nederlander is, op de fiets dan. Dylan Groenewegen. ‘Als het zo koud is, heb je al snel een loopneus’, sprak hij vorige week in de krant over rijden in het peloton, ‘Als je snuit, zeker met veel wind, heeft zelfs iemand die 20 meter achter je rijdt, zo wat druppels te pakken.’ Toen ik dat las dacht ik terug aan King Krule in de Melkweg, 5 maart, ruim een maand geleden. De Max was stampuitverkocht. Ik wilde daar heel graag bij zijn. Het virus waarde al rond (maar we mochten nog uit). Alleen zonderlingen deden nog aan social distancing. Het King Krule-publiek was oogverblindend hip, jong, trendy, slim en mooi en krioelde flirtend door elkaar dat het een lieve lust was. De schrik zat er bepaald nog niet in. Toch posteerde ik me al lafhartig zo ver mogelijk achteraan. King Krule had net een nieuw album uit. Man Alive! Iets over isolement, depressie en zendmasten die energiestromen doorgeven (we doen niet aan complottheorieën). Hij en zijn band stonden er lekker op los stonden te knorren. Niks aan het handje, dacht ik nog. Tot ik de lange jongen zag, drie meter voor me. Italiaans type, I kid you not. Zijn meisje was een kop kleiner. Zij stond voor hem, tegen hem aan geplakt. Hij niesde. Een volle, royale kwat. Niet in de geadviseerde ellenboog, maar in haar haar. En erover heen. Met zo’n orkaankracht dat ook de renners 20 meter verderop in het peloton zeker wat druppels te pakken kregen. Even draaide hij daarbij zijn gezicht en zag ik zijn rode viraal zoemende kokkerd, terwijl hij vrolijk lachte. Ik zweer je: de pandemie begon hier! Mijn paranoia ook. Ik had stante pede genoeg van King Krule en sprintte op zijn Groenewegens naar huis. Mij zien ze pas weer in een popzaal of bij een massa-evenement terug als er een vaccin is, of als elke bezoeker bij de entree getest kan worden. In groepsimmuniteit geloof ik niet. Of toch? Doe mij dan maar een ‘waterdichte’ coronawaarschuwings-app voor bij concerten, Hugo, met speciaal op het menu: snotneus-detectie.

7 april
Gedeelde smart

Hoe dat voelt, je eigen festival een jaar moeten uitstellen? Dat wil ik weten van Marcel Verhaar, mede-organisator/-oprichter van Vestrock. Hij deed dat afgelopen week. Op dit middelgroot kwaliteitsfestival in Zeeuws-Vlaanderen zouden op 5, 6 en 7 juni dagelijks tienduizend mensen rondlopen (hoofdacts Within Temptation, Danny Vera, The Darkness). Niet dus. ‘Het voelt rot. Afgezien van alle kosten en alles wat je moet regelen, je hebt er al je liefde en energie ingestoken. Ik snap het waarom, maar het blijft pijnlijk.’ Ongeloof. In die fase zit hij. Het ging ook heel snel. Toen het verbod op evenementen tot minimaal 1 juni werd gehandhaafd, was het over en sluiten. Het festivalterrein opbouwen duurt zes weken. Op zijn vroegst op 2 juni beginnen en op 5 juni klaar zijn, dat is onhaalbaar. Er werden ook nauwelijks nog kaarten verkocht. Er kwamen steeds meer vragen van bezoekers en ‘signalen’ dat artiesten niet meer zouden komen. En nu? De pijn delen, dat is zijn devies. Want: ‘Ik denk niet dat er in 2020 nog festivals gaan plaatsvinden.’ Marcel merkt dat de hele sector aan het kijken is ‘hoe we dit voor iedereen zo goed mogelijk gaan oplossen.’ Iedereen = artiesten, boekers, festivals, andere belanghebbenden. Zodat ‘iedereen’ overleeft. Maar: ‘Dit wordt voor niemand een ideale oplossing. Als wij het volle pond aan contractueel vastgelegde kosten moeten betalen, zijn we failliet, dan is het klaar. Dat geldt voor veel meer festivals, denk ik.’ Maar als er volgend jaar de helft minder festivals zijn, dan hebben de boekers die hun artiesten neer willen zetten een groot probleem. Marcel: ‘Tegelijkertijd heb ik alle begrip voor muzikanten, die ook kosten hebben, die ook een hypotheek moeten betalen. We moeten er voor zorgen dat we hier allemaal redelijk uit komen.’ Een beetje water bij de wijn, ter verzachting van de gezamenlijke (financiële) festivalpijn, dat doet wonderen. Mooie paasboodschap.

6 april
Stuwmeer

Er dreigt een stuwmeer te ontstaan van grote (en kleine) albumreleases die voor deze lente gepland stonden, maar vanwege Corona worden uitgesteld naar eind zomer of later. ‘Het voelt niet goed nu…’, kermen de jongens en meisjes van de platenmaatschappijen, die het moeten uitleggen. Artiesten zijn soms net gewone mensen. Ze stappen uit het zinkende schip in de hoop dat ze later weer fluitend met de zilvervloot kunnen meevaren. Maar eerst gaan ze onder de trap zitten. Wachten tot het virus overwaait. Hun reactie valt enigszins te begrijpen. Menige plaat die urgent leek vanuit het wereldbeeld van januari 2020 slaat tijdens het bewind van Corona de plank vast helemaal mis. Maar de uitstellers nemen een grote gok. Eind van de zomer –  of whenever ‘dit’ voorbij is  – zal het luisterpubliek gepokt en gemazeld zijn, gehamerd en gestaald, tot op het bot gecoronaat. Zullen wij die uitgestelde albums dan (nog) wel urgent vinden? Gemaakt door helden op sokken, die naar de wereld keken door de veilige bril van januari 2020? Smaakt het stuwmeer nu al een beetje naar mosterd na een (zeer zure) maaltijd? Er zijn ook artiesten die de rug rechten. Die er zijn als we hen nodig hebben. Die nu met de billen bloot gaan. Na het sein ‘brand meester’ hoeven zij in ieder geval niet op de blaren te zitten. Viva Dua Lipa. 

3 april
Tussen nachtmerrie en werkelijkheid

Pinkpop gaat vooralsnog gewoon door. Net als Best Kept Secret (thuis staan The National en The Strokes zich suf te oefenen) en Down The Rabbit Hole (Tyler, The Creator, Beck en FKA Twigs zitten vol in de warming up). Drie grote festivals na de 1 juni-grens, DTRH zelfs na die van 1 juli. Ik zoom nu even in op Pinkpop. Daar lag ik vannacht wakker van. Hoe moet dat dan? Artiesten gehuld in life size condoom? Publiek gehuld in life size condoom? Veel alcohol verkocht, om mee te desinfecteren. Axl Rose kan Paradise City niet articuleren vanwege mondkapje. Zit ook Post Malone danig in de weg (gezichts-tattoos onzichtbaar). Alle bands verplicht teruggebracht tot trio. Stagedivers lopen extra risico. Politie uit Manilla ingevlogen, ziet toe op strikte naleving van de anderhalve meter regel op het terrein. Festivalterreinen moeten überhaupt gigantisch uitdijen voor onze broodnodige afstand. Artiesten hebben een verrekijker nodig. Mag ik even al die handjes in de lucht zien? En: géén backstage diepte-interviews op tv! Ik zweefde vannacht tussen nachtmerrie en werkelijkheid. Allemaal geredeneerd met de kennis van nu. Misschien geschiedt er een wonder en gaat het gewoon door. Ik hoop het zo. Goed dat mensen de moed erin houden.

2 april
Een helder concertverbod

Ontmoet Bas Flesseman. Agent en concertpromotor. Hij heeft al twintig jaar het bedrijf Belmont Bookings. Op zijn ‘roster’ staan tientallen internationale acts van het slag Bon Iver, The Tallest Man On Earth en The xx. Spelen zij in Nederland of Europa, dan is Bas de – onzichtbare –  poppenspeler achter de schermen. Bedrijven als Belmont Bookings opereren naast grote jongens als Mojo en Friendly Fire. Al deze bedrijven samen vormen de longen van het livecircuit. Wat de Amazone voor de aarde is. De longen hebben pijn. Bas zag de complete omzet voor maart t/m juni tot nul teruggebracht, terwijl zijn vaste lasten doorgaan. Bas maakt zich zorgen. Om zijn bedrijf. Maar ook om het hele ecosysteem van het Europese live-circuit. Hij vindt de overheidsmaatregelen om concerten te verbieden vanwege de Corona-crisis ‘niet consistent met de ambitie om (culturele) ondernemers steun te bieden en hun overlevingskansen te vergroten’. Te traag, te onduidelijk ook. Bas wil een eenduidig verbod op concerten tot ‘wellicht midden juli’. Buiten de beperkingen van internationaal reisverkeer; bands hebben ook een opa, ze gaan het risico niet nemen om op korte termijn door Europa te toeren. Een duidelijk overheidsverbod van concerten tot liefst midden juli scheelt Bas veel juridische en financiële hoofdbrekens. Bij het voetbal kan het wel. Een helder verbod. Waarom dan niet voor de concertbusiness? Nu lopen plots kwetsbare bedrijven als dat van Bas nog steeds het gevaar opgezadeld te worden met schadeclaims en cancellation fees voor geplande shows na 28 april. Deze kunnen – naar de huidige richtlijnen van de overheid – namelijk nog gewoon doorgaan. Terwijl iedereen weet dat dat in de praktijk echt niet gaat gebeuren. Bas voelt zich in de houdgreep genomen door een overheid die zijn business totaal niet begrijpt. Ook hij wil graag ademhalen.

1 april
Lege zalen

Ik denk aan gebouwen. Lege gebouwen. Of liever: gebouwen die leeg staan te wezen. Het casco, de muren, de vloer waarop wij stampten. Hoe het licht deze lentedagen schitterend maar ongezien door de glas in lood ramen van Paradiso schijnt. De toiletten, ik hoop dat ze het kraantje goed dicht hebben gedraaid, de verwarming uit. Het megagrote über-totale NIETS in Ziggo (om onverklaarbare redenen staat Bon Iver vanochtend nog steeds op de agenda vermeld, ik zeg nog zo: kraantje echt goed dicht draaien!). TivoliVredenburg, zo multi en zo ‘complex’, zo van alle markten thuis, de glimmende roltrappen bevroren. Het voortreffelijke Vera, altijd tegendraads, maar nu ook het zwijgen opgelegd. De Melkweg die dit jaar haar vijftigjarig bestaan viert. 013, De Effenaar, in extra getroffen gebied. Al die verlaten, anders zo bruisende clubs en honken in het land. Waar het nu oorverdovend stil is. Waar niet gezongen, gebast of gedrumd wordt. Geen toetsen en snaren aangeslagen. Waar we tot voor kort stonden te genieten, te dansen, te zweten. En dolgraag wilden wezen, opeengepakt als haringen in een ton. Muizen en ratten, die zullen er nu wel een kijkje nemen. Minstens tot 1 juni zal het wel leeg en stil blijven, zo leert een rondgang langs de clubsites. Nou ja, in Ahoy richten ze een noodhospitaal in. 

31 maart
Protomartelaren

Er staat eind mei wéér een bijzonder goed album uit te komen van Protomartyr. Prototypische Amerikaanse indieband. Kort door de bocht: Detroits weerbarstige antwoord op The Fall. Wéér: hun vierde goede album in tien jaar tijd. Hij gaat Ultimate Success Today heten, goede titel. Afgelopen week interview ik praatzanger en dwarsdenker Joe Casey voor een komende OOR. Intelligente man. Hij zit thuis aan de telefoon. Joe zorgt voor zijn bejaarde moeder. In twee weken tijd is hij slechts één keer de deur uitgegaan om boodschappen te doen, hij is doodsbenauwd om haar te besmetten. Hij heeft heel veel soep ingeslagen. Tussen 12 maart en 28 juni had Protomartyr eigenlijk door de USA en Europa moeten toeren. Er stond een uitputtend schema gepland, met onder andere Utrecht, Groningen en Brussel. Allemaal gecancelled natuurlijk. Waar moeten ze nu van leven? Joe zegt: ‘We zijn nooit een grote moneymaker geweest. Onze broodwinning is gebaseerd op twee dingen: toeren en T-shirts verkopen.’ Nu de kraan ‘volkomen dichtgedraaid’ is, weet Joe zich gesterkt door de gedachte dat Protomartyr het altijd al met weinig geld wist te rooien. ‘So it really hasn’t sunk in for me yet, that what little we would get, is now not there.’ Hij wil niet zielig doen. Wil (nog) geen digitale ‘fooienpot’ op de bandsite te zetten om geld bij elkaar te bedelen. Hij vindt dat er genoeg andere Amerikanen zijn die eerder financiële ondersteuning verdienen. ‘Een bandje staat wat mij betreft niet zo hoog op de prioriteitenlijst.’ Voegt er aan toe: ‘Nog niet, tenminste.’ Zoals gezegd: Protomartyr is een prototypische Amerikaanse indieband. Protomartelaren. Er zullen er vele in hetzelfde (lekke) schuitje zitten. Een hele scene wordt regelrecht in z’n voortbestaan bedreigd. Zeker in een land waar staatsteun voor popmuziek, laat staan alternatieve, non-existent is. Digitale ‘fooienpotten’, we gaan ze vast op veel sites van Amerikaanse indie-bands aantreffen. Trouwens, vast niet alleen Amerikaanse.

30 maart
Met Editors over België

Ik zit nietsvermoedend naar journaal te kijken. Item over België. Land in de ban van een drone met een camera van de omroep VTM. Deze scheert filmend over stadjes en dorpen, om ziekenhuispersoneel, hulpverleners en zorginstellingen te bedanken. Via spandoeken en huisvlijt steken de inwoners elkaar én de kijker een hart onder de riem. Plots – alsof iemand heel kort een gordijn opendoet – een overbekende stem. Ik schiet overeind. Spookverschijning! Vriend in de kamer. Tom Smith. Editors. Uit een waaier van pianoaanslagen doemen twee zinnetjes op. Slechts twee. Eerst nauwelijks hoorbaar nog: I’ll keep an eye on the road. Dan wat harder: Help me to carry the fire. Met een vocale pathos waar je Tom Smith in gewone tijden voor zou willen waarschuwen, maar die nu je totale ongelijk bewijst. In nauwelijks tien seconden No Sound But The Wind legt hij zijn arm om je schouder. De stem van compassie. Er breekt iets. Eventjes de crack waar het broodnodige light uit binnenkomt. Maar dat is weer van een andere zanger.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

'Voorlopig is ons livecircuit even helemaal Dutch'
muziek in coronatijd

‘Voorlopig is ons livecircuit even helemaal Dutch’

Ook voor de popmuziek zijn het ongekende tijden. In dit blog signaleert en bespreekt OOR-columnist en mede-thuisblijver Hooijer de ontwikkelingen in ...
OOR 11-tal: dit zijn de beste albums van het moment
11-tal

OOR 11-tal: dit zijn de beste albums van het moment

Elke maand selecteren we de beste en belangrijkste albums van het moment. Een elftal niet te missen platen, hand-picked door de ...
Notes On A Conditional Form
album
The 1975

Notes On A Conditional Form

Het moge duidelijk zijn dat het ontstaan én de rappe verspreiding van het coronavirus een van de eerste grote, voor ...

Sunday Birthday Sunday: Bono wordt 60 jaar (muziek in coronatijd) | OOR