Voordat ik over het over lp-hoezen ga hebben wil ik eerst iets zeggen over de lp’s zelf. Die zijn bijna nog maar sporadisch zwart. De afgelopen weken kocht ik neon-swirl pink, tuna-melt laserbeam green en dark-mint green vinyl. Het nadeel: je ziet niet meer waar de verschillende tracks beginnen en als je het wel probeert, moet je je na enkele minuten vastgrijpen aan een stoel. De Concentric Rocking Bloodred Swirl kreeg mij binnen een minuut op de knieën.
De lp-hoezen zitten ook in een wat rare hoek. Heel modern nu: nergens de bandnaam vermelden. Je kijkt naar twee mensen die ondersteboven hangend een ballon opblazen en dat is het dan wel zo’n beetje. Die band heet dan niet The Upside Down Balloon Rascals. Een goed voorbeeld van zo een hoes is wat er nu om de tweede plaat van de geweldige band Caroline heen zit. Een uit de auto genomen foto van een berg. Mooie berg als je van lelijke bergen houdt. Verder niets.
De hoes die om de laatste plaat van Patterson Hood zit verberg ik als ik visite krijg. Een schilderij van twee meisjes. Een van hen wordt met een zwaard door het hoofd gestoken. We zien aan de mascara dat ze huilt. Haar buik zit onder het bloed. Op de plaat zelf zingt Hood over vriendschap, zijn zoon, Amerika en dat vroeger alles beter was.
Zo lullig als vroeger, Simon & Garfunkel samen op de voorkant van Bridge Over Troubled Water, hoeft het nu ook weer niet. Garfunkel staat achter Simon. Fijn, anders had het ook een soloplaat van Garfunkel kunnen zijn. Ik vond als jongetje de duidelijkheid op lp-hoezen heel prettig. Deep Purple Made In Japan. Niemand kwam op het idee alleen een foto van een bak wasabi-knabbels in een donkerblauw bakje op de hoes te zetten. Nee, je zag de band Deep Purple live iets spelen in Japan. Je had erbij willen zijn.
Dat denk ik nog heel weinig bij moderne hoezen. Als er volgende maand een nieuwe lp van MJ Lenderman uitkomt, dan wil ik zijn gezicht zien. Met een gitaar graag. Liever niet een foto van een badkuip vol met muizenvallen en vlak naast het bad een schele aalscholver. De titel bij voorkeur niet al te vreemd. Losing My Love is prima. Niet zoiets als Kaleidoscope Sensations In The Eye Of Jupiter III.
De lelijkste hoes van de laatste dertig jaar zit om de verzamelplaat van The Killers. Een roulette-wiel met in het midden een K en een balletje op het vakje nul. Hun hoffotograaf (maar nu even niet) Anton Corbijn draait als een dieselmotor door zijn denkbeeldig graf.
Mijn favoriete hoes dit jaar: Chair van MICH. Wit vlak, een getekende stoel en groot de bandnaam er op. Korte liedjes. Mooie zinnetjes. Alles klopt.
Patterson Hood
Exploding Trees & Airplane Screams
The Killers
Rebel Diamonds
MICH
Chair
De zomereditie van OOR!
Bestel ‘m hier.
