Ik keek naar de finale van The Voice Of Holland. Een programma met coaches, ouders, familieleden, nipt winnen, jammer van je schoenen anders was je door, ik voelde het niet, sorry, je kwam zo hard bij me binnen want ik heb ook een moeder, Jezus wat nailde jij deze performance, jij hebt gewoon dat ongrijpbare, alleen nog iets beter doseren maar helemaal te gek hoe jij jezelf blijft, dit is waar we in Nederland met zijn allen op hebben zitten wachten, ik had het iets rauwer, iets meer JIJ verwacht, maar neem nou van mij aan dat je opa in de hemel je nu een knipoog geeft, jij hebt iets, ik weet nog niet wat, maar toen ik je zag wist ik meteen, die heeft wat en dat je het dan ook echt hebt, ja, dan denk ik waar zit jouw plafond, echt, hier kijk naar mijn armen, wat doe je met me meisje, ik zou zeggen, Ahoy hang het licht er maar alvast in, ongelofelijk wat hield je het klein en toch ook weer heel groot.
Maar als ik ook nog iets mag zeggen: liever een leven lang vastgebonden op een spijkerbed liggen met 24 uur per dag de winnaar van het Eurovisie Songfestival op mijn koptelefoon dan muziek moeten jureren.
Willie Wartaal was een van de coaches. Dat is misschien de gekste zin die ik ooit in OOR heb geschreven. Olivier Mitshell Locadia wordt, ook als hij niet optreedt met De Jeugd Van Tegenwoordig, door iedereen Willie genoemd. Dat leek me de belangrijkste les voor alle deelnemers. Denk goed na welke artiestennaam je kiest. Het lijkt bij de kickstart van je carrière een leuk idee, jezelf Sicko Seed noemen, maar voor je het weet sta je in de groentewinkel en zeggen ze: ‘Kijk eens aan, een pondje prei. Verder nog iets, meneer Zaad?’
Ilse DeLange. Zij was ooit aandoenlijk toen ze door Paul de Leeuw zingend uit een stal werd getrokken, maar nu wordt ze opeens gezien als iemand die verstand heeft van muziek. Dat is een misverstand. Je kunt geen verstand hebben van muziek. Alle mensen die ooit met hun stem en een liedje dwars door mijn ziel denderden, ze lieten me iets horen wat ik nog nooit had gehoord. Iets waar ik, zonder het te weten, al die tijd op had gewacht.
En dan Dinand. Hij brak de carrière van een potentieel fijne artiest in tweeën. Tot aan de finale zong Thijs Veldhuis kleine liedjes en kroop hij geloofwaardig in zijn teksten. Tijdens de finale liet coach Dinand hem het allerslechtste liedje van The Killers zingen. Thijs klom op zijn piano en daarna marcheerde de definitieve nekslag naar binnen. Dinand had bedacht dat, tijdens het liedje, als demonstranten verklede dansers met borden boven het hoofd over het podium zouden marcheren. Dinand straalde. Daar zat hij heel tevreden te zijn, de man die ooit Rain Down On Me midden in een regengordijn zong, omdat mensen de titel van het liedje anders niet zouden begrijpen. Niets geleerd dus.
