tips

Onze man in quarantaine over de platen die hem er doorheen hielpen

Coronadag negen. Het gaat ietsje beter. Het vertrouwen dat ik er wel doorheen kom groeit. Ik maak me alweer boos om andere mensen. Om bedrijven die hun werknemers onnodig risico laten lopen voor een paar centen, bijvoorbeeld. Of om de paar artsen die al keihard hebben geroepen dat er een verband met overgewicht is, waardoor we lekker kunnen shamen. Dat ik me weer boos maak, is een goed teken. Een paar dagen geleden had ik daar geen fut voor.

Maar tegelijkertijd leest de thermometer nog steeds koorts en is de pijn in m’n longen wel minder, maar niet weg. Ik ben er inmiddels achter dat dit virus een bitch is. Je koorts daalt, je juicht. Je denkt aan al die lange wandelingen die je overmorgen, wanneer je 24 uur klachtenvrij bent, gaat maken. Maar de volgende ochtend, pakweg een uur nadat je je uit bed komt, heb je weer koorts, valt je vooruitzicht in duigen en voel je je ook mentaal kutter dan eerst. 

Drie dagen geleden werd ik er gewoon bang van. M’n hartslag ging tekeer als een Art Blakey-solo. Na de hele dag in bed te hebben gelegen, stapte ik eruit met zo’n ernstige benauwdheid dat ik opnieuw de huisarts heb gebeld. Die bood me de keuze: naar de ‘Coronastraat’, naar verluid een omgebouwde sporthal waar ze per dag van honderden mensen bepalen of ze in het ziekenhuis moeten worden opgenomen, hij kon een plekje voor me reserveren, of thuisblijven en het nog even aanzien.

De reputatie van de Coronastraat is nu al dat van een oorlogsgebied. Een mens kiest er niet vrijwillig voor om daarheen te gaan. Ik bleef dus thuis, maar wel met een inhaler. Niet het liedje van Foals, maar zo’n puffer die de nerd in je favoriete sitcom ook heeft. Van kerngezond zonder ooit luchtwegklachten te hebben gehad naar een puffende astmapatiënt in zes dagen tijd. Dat is wat dit virus met een mens kan doen, als je pech hebt. Het is geen Intensive Care. Het is niet sterven. Maar het is desalniettemin heavy.

Zonder de volgende platen had het echter nog zwaarder geweest, allemaal. Het is logisch dat je intens van muziek houdt wanneer je voor een muziekblad schrijft. Maar dat muziek zo’n grote verzachting kan zijn wanneer je je fysiek hondsberoerder voelt dan je je ooit eerder voelde, is een revelatie voor me. Stort de geretourneerde centen van al die gecancelde shows dus regelrecht terug naar de muzikanten, door onderstaande, onderbelichte albums of andere platen naar eigen keuze in huis te halen. Het liefst bij je kleinste plaatselijke platenboer. Zij hebben het moeilijk. Met mij komt het wel goed. 

Hiss Golden Messenger – Forward, Children: A Fundraiser For Durham Public Schools Students

Hiss Golden Messenger is één van de beste typisch Amerikaanse bands die ik ken. MC Taylor, zanger en frontman van de groep, schrijft prachtige songs met een geheel eigen blend van de meest ambachtelijke genres in de muziek, zoals rock, folk, blues, country en soul. Naar livealbums luister ik eigenlijk zelden, maar wanneer een band zó goed als deze al z’n beste werk speelt en die ‘greatest hits’ vervolgens uitbrengt voor het goede doel, dan ga je ervoor. Forward, Children laat horen dat Hiss Golden Messenger live al even fantastisch klinkt als op plaat. Alle vijftien songs zijn kraakhelder opgenomen en zitten barstensvol emotie en muzikaal vakmanschap van de bovenste plank. Dat we binnenkort weer bij een show zo goed als deze staan, dat is het doel.

Chicago Underground Quartet – Good Days

Vorige maand bracht gitarist Jeff Parker met Suite For Max Brown een van de creatiefste jazzplaten in tijden uit. Zoals iedere jazzcat is ook Parker betrokken bij tientallen andere projecten, waaronder ook het Chicago Underground Quartet, dat twintig jaar geleden furore maakte met zinderende liveshows waarin alle bekende vormen die jazz kan hebben aan bod kwamen. Good Days is een comebackplaat en heerlijk old-school opgezet. Acht nummers, een aantal kort, een aantal lang. En ieder lid van de groep zet in de vorm van een eigen compositie zijn unieke signatuur onder dit project. Zo is kornettist Rob Mazurek’s Strange Wing een Sun Ra-achtige spirituele jazz epic vol spannende Afrikaanse ritmes en geluiden, maar drummer Chad Taylor’s Batida juist een lekker luchtig moppie jazzfunk. Ieder bandlid dacht bij het componeren van het eigen stuk na over de rol die zijn vrienden zouden kunnen spelen. Good Days klinkt dus niet alleen geweldig, maar benadrukt de kracht van goede samenwerking. Een plaat voor deze tijden. 

Hailu Mergia – Yene Mircha

Hailu Mergia was in de jaren tachtig een grote naam in de Ethiopische jazzscene, maar na talloze mislukte pogingen het internationaal te maken, waren zowel zijn centen als zijn energie op. Dus werd hij maar taxichauffeur. Een paar jaar geleden ontdekte men zijn muziek echter online en kon Hailu weer aan de slag als muzikant en bandleider. In 2018 verscheen zijn eerste album in vijftien jaar tijd, Lala Belu, waarop Mergia zijn accordeon, orgel en stem liet zingen in een aantal vreugdelijke één-tweetjes van afrofunk en ethiojazz. Voor opvolger Yene Mircha heeft de man die ooit hele platen solo-accordeon speelde zijn klankenpallet uitgebreid. We horen onder meer sterke staaltjes jazzgitaar en saxofoon. Maar onveranderd zijn de gevoelens die Hailu Mergia in de luisteraar opwekt. Yene Mircha is van begin tot eind als een perfecte zomerdag. Luie, zorgeloze ritmes die middels leuke tempowisselingen veranderen in dansbeats van luchtig katoen. Met deze plaat schijnt de zon ook binnenshuis.

Waxahatchee – Saint Cloud

De mooiste plaat van het jaar aldus de recensent van het Britse The Guardian, en ik ben het daar misschien wel mee eens. Best grappig hoe weinig Waxahatchee, de band rond zangeres Katie Crutchfield (openingsfoto), eigenlijk hoeft te doen om dat klaar te spelen. Saint Cloud is namelijk een ouderwetse liedjesplaat zonder enige muzikale vernieuwingsdrang. Crutchfield en haar vrienden maken net als Big Thief country en Americana vanuit een indierockers’ perspectief. Misschien is het net dat jeugdige element dat hun werk anders maakt dan traditionelere Americana. Maar ga deze plaat vooral niet over0analyseren. Saint Cloud staat vol songs met melodieën, teksten en zanglijntjes zó godsonmogelijk mooi en wijs dat de tranen in je ogen springen. De vloedgolf aan ontroering die ik ervaarde toen ik Fire voor het eerst hoorde, dat is het gevoel waar je als muziekfreak, nee, als mens voor leeft.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

'Voorlopig is ons livecircuit even helemaal Dutch'
muziek in coronatijd

‘Voorlopig is ons livecircuit even helemaal Dutch’

Ook voor de popmuziek zijn het ongekende tijden. In dit blog signaleert en bespreekt OOR-columnist en mede-thuisblijver Hooijer de ontwikkelingen in ...
OOR 11-tal: dit zijn de beste albums van het moment
11-tal

OOR 11-tal: dit zijn de beste albums van het moment

Elke maand selecteren we de beste en belangrijkste albums van het moment. Een elftal niet te missen platen, hand-picked door de ...
Notes On A Conditional Form
album
The 1975

Notes On A Conditional Form

Het moge duidelijk zijn dat het ontstaan én de rappe verspreiding van het coronavirus een van de eerste grote, voor ...

Onze man in quarantaine over de platen die hem er doorheen hielpen (tips) | OOR