Elke maand selecteren we de beste en belangrijkste albums van het moment. Een elftal niet te missen platen. Dit is de opstelling voor september. Gerangschikt op alfabet en voorzien van onderbouwing door onze recensenten.
BEABADOOBEE
PYLON

ROCK | Beatrice Laus alias beabadoobee beleeft haar eureka-moment. In plaats van songs vol kruisbestuivingen bevat Pylon veertien alternatieve rocksongs waarin ronkende gitaren en vanuit de losse pols kletterende percussie versmelten met haar ijzersterke, messcherpe, diep ontroerende teksten en feeërieke stemgeluid. Verschijnt 18 september.
PHOEBE BRIDGERS
LOST WEEKEND

INDIE | Zes jaar nadat ze met Punisher doorbrak als indie darling is er nieuw werk van singer-songwriter Phoebe Bridgers. Op de eerste helft van Lost Weekend staat stevig(er) werk dat fraai contrasteert met haar serene zang, daarna keert de intimiteit terug, waarbij vooral onder de oppervlakte van alles gebeurt.
ELMER
MAN, OH MAN

POP | Op MAN, OH MAN laat Merel Pauw alias Elmer – vat vol tegenstrijdigheden – ons meegenieten van haar interne strijd: tegen mannen (of juist vóór?), tegen twijfel, tegen vooroordelen en soms ook tegen zichzelf. En alles virtuoos gerapt, gezongen en gesproken op speelse beats. ‘Buitengewoon geestig en relevant.’ Verschijnt 18 september.
JUNGLE
SUNSHINE

POP | Bij het Londense Jungle weet je wat je krijgt: zomerse neodisco waar het humeur meteen van gaat stralen. De toevoeging van zangeres Lydia Kitto aan de groep was een gouden greep, want haar heldere stem draagt de nummers net zo goed als de luchtige, transparante instrumentatie. Laat die hittegolven maar komen. Verschijnt 14 augustus.
MADONNA
CONFESSIONS II

POP | Of het zo’n typische late career classic gaat worden is nog de vraag, maar het vervolg op het succesvolle Confessions On A Dance Floor is in elk geval een intens lekkere danceplaat geworden. Maar ook een nostalgisch en – soms – emotioneel album, waarop Madonna ons alle kleuren van de danceregenboog laat horen.
MARY IN THE JUNKYARD
ROLE MODEL HERMIT

INDIE | Als jonge band groeide het Londense mary in the junkyard ooit, met ingewikkelde folkrock, uit tot een bescheiden hype. Nu ligt er eindelijk een debuutalbum en is de definitieve muzikale vorm duidelijk – denk aan heldere melodieën, stoïcijnse grooves en sterke gitaarriffs. ‘Freaky, fantasierijk en boeiend.’
NIA ARCHIVES
EMOTIONAL JUNGLIST

DANCE | Op Silence Is Loud (2024) boog Nia Archives jungle al om tot een uniek genre (iets met Britpop-invloeden, een Amy Winehouse-stem en stuiterbalenergie), deze opvolger is nóg ambitieuzer en vernieuwender. Zonder haar junglegeloof te verloochenen, weet de Brits-Jamaicaanse vele nieuwe muzikale lagen te onthullen.
PERSONAL TRAINER
HUMAN ASSHOLES

INDIE | Op hun derde album tikken Willem Smit en zijn wisselende troepen next level aan. Vijftien nummers lang is het genieten van de genialiteit van een band die álles beheerst: van pure pop tot Pavement-vibes en van postrock tot zonnige meezingers. En het klinkt organischer dan ooit. ‘Wereldplaat van een wereldband.’ Verschijnt 4 september.
PROTOMARTYR
HOTEL USONA

INDIE | ‘Not easy listening’, klinkt het vooraf. Knap understatement. Protomartyr, het meest stekelige en naargeestige stel postpunkgeweldenaren dat er in de VS rondloopt, zet een tandje bij. De imposante geluidskathedralen bouwen op en storten in waar je bij staat, en de spanning is permanent te snijden. ‘Magistraal.’ Verschijnt 25 september.
THIS IS LORELEI
THE SINGER IN MY BAND

INDIE | Nate Amos, helft van het experimentele indieduo Water From Your Eyes, lijkt klaar voor de doorbraak. Zijn debuut uit 2024 kreeg al een luxe heruitgave (met covers door MJ Lenderman en Jeff Tweedy), deze opvolger – zigzaggend tussen country en rammelende indierock, maar vol pakkende refreinen – is nog beter. Verschijnt 11 september.
WESTSIDE COWBOY
IT GOES ON

INDIE | Het uit Manchester afkomstige Westside Cowboy voert momenteel zo’n beetje elke Britse ‘ones to watch’-lijst aan. En terecht: hun rafelige, lekker doorjakkerende mix van slackerrock, folk, country, seventies-energie en The Velvet Underground – zelf noemen ze het Britainicana – schudt de indierockscene flink op.