Via Tubantia, jarenlang zijn vaste podium, bereikte ons vanmorgen het trieste nieuws dat oud-OOR-fotograaf Herman Nijhof om het leven is gekomen bij een naar ongeluk. Nijhof, die halverwege de jaren tachtig voor OOR begon te fotograferen, is 75 jaar geworden.
Herman Nijhof was naast OOR werkzaam voor De Twentsche Courant (tegenwoordig Tubantia), Alles Op 10 (een podiumkrant in het oosten des lands) en – als tuin- en landschapsarchitect – de gemeente Enschede. Muziek was zijn passie, net als fotografie. Hobby en werk liepen door elkaar heen, al bleef Herman vooral een liefhebber.
Vier jaar geleden vroeg ik Herman naar zijn favoriete muziekfoto in de OOR-rubriek De Plaat En Zijn Verhaal. Hij hoefde niet lang na te denken: het portret van Lester Butler, gemaakt op Moulin Blues 1998, was hem altijd bijgebleven.
In zijn eigen woorden: ‘Ik was een echte livefotograaf. Type waarnemer. Ik deed voor OOR vooral concerten en festivals. Portretfotografie deed ik erbij, omdat ik er toch was, maar ik vond het vooral leuk om een artiest te portretteren zoals hij of zij écht is: op het podium.’
‘Ik zat vooral in de singer-songwriters en de blues. Met Marcel Haerkens had ik Moulin Blues al een paar keer gedaan voor OOR, ik kende het festival en de mensen in Ospel. Die dag, 2 mei 1998, trad Lester Butler op met zijn nieuwe band 13. Ik kende hem al, had hem al gezien met zijn oude band The Red Devils. King King [het debuut van The Red Devils] vind ik een prachtige plaat. Zoals hij tekeer gaat op zijn mondharmonica, dat is geweldig! Misschien was het mijn intuïtie, de waarnemer in mij, maar ik had die dag het gevoel dat er iets in de lucht hing. Een bepaalde onderhuidse spanning. Die blik van Butler op de foto, zoals hij in het eindeloze staart.’
‘Tijdens een van de nummers ging er een snaar kapot, even later brak ook de tweede gitarist een snaar. ‘Stop maar even!’ zei Butler. En toen ging hij in z’n eentje verder, zingend en blazend op zijn mondharmonica. Dat was héél intens. Een geluid alsof er een hele band stond te spelen.’
Een week later was Butler dood. Overdosis. 38 jaar jong. Herman maakte waarschijnlijk zijn laatste foto. Een dierbare herinnering, maar ook een onwerkelijke gedachte.
Net zo onwerkelijk als het nieuws van het ongeluk dit weekend, nota bene terwijl hij aan het fotograferen was. Gestorven in het harnas, zeggen ze dan. Maar dit was toch vooral een vreselijk stom ongeluk, met dramatische afloop. In Lemelerveld hielp Herman mee aan een actie van NLdoet, de nationale vrijwilligersdag. Op het terrein van een woonvorm voor mensen met een verstandelijke beperking kwam hij tijdens het fotograferen in een greppel onder een mini-shovel terecht. Hulpverleners wisten hem met een grote shovel uit zijn benarde positie te bevrijden en te reanimeren, maar in het ziekenhuis overleed hij aan zijn verwondingen.
Wat ongelooflijk triest. Ik heb Herman de laatste jaren leren kennen als enthousiaste muziekvolger – hij spelde OOR nog steeds elke maand en meldde zich met enige regelmaat aan voor de betere Americana-concerten in onze Club OOR-agenda – maar bovenal als een hele lieve, zachtaardige, bescheiden man. Iemand bij wie geen drama past. Het lot besliste helaas anders.
Eind vorig jaar bundelde Herman zijn beste muziekfoto’s in een oeuvreboek. 40 Jaar Muziekfotografie. Ik schreef er een recensie over, in zijn eigen OOR. Voor wie het boek en de recensie gemist heeft, lees ‘m hier: OOR-fotograaf Herman Nijhof zoekt altijd de shot zonder pose.
OOR wenst al zijn nabestaanden en vrienden veel sterkte en troost toe.
