Decembermaand, lijstjestijd! En daar hoort uiteraard OOR’s Eindlijst 2025 bij, samengesteld met behulp van 55 popjournalisten, radio-dj’s en prominente muziekvolgers. Op nr. 1: een orkestraal waagstuk dat de concurrentie (met twee gitaaracts in de rug) mijlenver achter zich liet. Lees er alles over in onze kersteditie vol beschouwingen van het muziekjaar: bestel hier.
20.
Ichiko Aoba
Luminescent Creatures
De dark horse uit deze lijst, dit achtste (!) album van Ichiko Aoba. Hoogst delicate muziek maakt ze, waarvoor je beslist even moet gaan zitten. Ergens tussen folk, neo-klassiek en ambient situeert zich haar muzikale wereld, weliswaar bezongen in het Japans, maar dat leidt nergens af. Wonderschoon en ongrijpbaar.
19.
Eefje de Visser
Vlijmscherp
Een jaar na Heimwee is er al Vlijmscherp, geschreven in dezelfde periode. De albums vormen een tweeluik, maar zijn ook tegenpolen: Heimwee was ingetogen, Vlijmscherp is energiek. Eefje de Visser doet intussen waar ze het beste in is: poëtische maar aardse teksten zingen, die veel overlaten aan de verbeelding.
18.
Barker
Stochastic Drift
Met zijn ‘kickdrumloze’ platen heeft Sam Barker een eigen niche binnen de dance geschapen. En na zijn fascinerende debuut Utility (2019) is Stochastic Drift – een exercitie in knisperende, kraakheldere IDM – een volgende stap naar de perfecte ingetogen euforie. ‘Eentje voor de jaarlijstjes’, voorspelden we in mei al.
17.
The Last Dinner Party
From The Pyre
If it ain’t broke, don’t fix it. En dus gaat The Last Dinner Party op From The Pyre verder op de op succesdebuut Prelude To Ecstasy (2024) ingeslagen weg. Maximaal drama dus weer van Abigail Morris en consorten, of we er nu ‘musical’ in horen of gewoon machtig theatrale rock vol meezingrefreinen en bulderende riffs.
16.
Sam Fender
People Watching
Hoe origineel het is wat Sam Fender doet, daarover verschillen de meningen (wie er Springsteen en The War On Drugs in hoort, heeft een punt), maar het neemt niet weg dat People Watching een – we citeren onszelf – ‘goed geproduceerde rockplaat in een specifieke Amerikaanse traditie van een zanger met een fijne stem’ is.
15.
Robin Kester
Dark Sky Reserve
Al na een paar platen – in 2023 verscheen het succesvolle album Honeycomb Shades – heeft Robin Kester een eigen signatuur ontwikkeld, die ze op het trefzekere Dark Sky Reserve verder verdiept. Zo voegde ze met strijkers en blazers extra laagjes toe aan haar dromerige indiepop en wonnen de synths terrein op de gitaren.
14.
Jacob Alon
In Limerence
En zo werd Jacob Alons debuut In Limerence dit jaar de eerste stap naar een wereldwijde doorbraak. De liedjes van de met een ontroerende snik gezegende Schotse singer-songwriter bevatten universele thema’s en teksten, zijn prachtig helder opgenomen en worden magisch mooi ingezongen. Juweel van een folkpopplaat.
13.
Wet Leg
Moisturizer
Op hun tweede album blijven Rhian Teasdale en Hester Chambers keurig binnen hun CCC-bandbreedte: cool, calm, collected. Onderkoelde zang, ingehouden gitaren en teksten die de kaarten open en bloot op tafel leggen. Er is romantiek, maar gelukkig ook ironie. Moisturizer klinkt zoals we stiekem allemaal hoopten.
12.
Addison Rae
Addison
De via TikTok gelanceerde Amerikaanse zangeres Addison Rae vertegenwoordigt the best of both worlds: de slimme dancepop van Charli XCX en de dromerige nostalgie van een Lana Del Rey. Cool en zwoel tegelijk. En ja, met voldoende lijntjes naar de dagen van Kylie en Madonna om ook de oudere luisteraar aan te spreken.
11.
Lola Young
I’m Only F**cking Myself
Lola Young brak dit jaar door met de machtige single Messy, was een van de revelaties van Lowlands en gaf vlak daarna de genadeklap met haar tweede album: het definitieve zetje naar wereldfaam. Alles is retecatchy, ze toont zich mega-veelzijdig en ontstijgt vocaal alle eerdere vergelijkingen – van Amy tot Adele.
10.
Blood Orange
Essex Honey
Zeven jaar na Negro Swan, zijn meesterstuk in het genre van de experimentele r&b, kiest Dev Hynes alias Blood Orange ervoor de diepte in te duiken. Geen Prince-invloeden meer, maar een onvoorspelbare mix die elk moment elke kant op kan gaan – van rock tot elektronica. Weemoedig, wonderschoon en volstrekt uniek.
9.
Oklou
Choke Enough
Met mixtape Galore trok Marylou Mayniel de aandacht van Oneohtrix Point Never en Caroline Polachek, en hun invloed hoor je hier. Oklou mixt haar hoge, heldere zang met found footage, minimale drums en elektronica, en weet zo meeslepende melodieën te creëren. Pop door het korrelige filter van een digitale camera.
8.
Olivia Dean
The Art Of Loving
Geen talent met een instant wow-effect, maar eentje met subtiele, tijdloze kwaliteiten. Zo’n zangeres die je nog jarenlang op North Sea Jazz kan uitnodigen – dát is Olivia Dean. Haar stem is als een warme bries die alles in de omgeving tot leven wekt en in beweging brengt. ‘Om te janken zo mooi’, aldus onze recensent.
7.
Saya Gray
Saya
Na de mixtape 19 MASTERS, met daarop een eigenwijze hybride van pop, rock, folk, r&b en jazz, bracht Saya Gray dit jaar een volwaardig album uit. Opnieuw worden vele genres gecombineerd, maar centraal staan het virtuoze spel en Gray’s prachtige stem. ‘Een van de fijnste popplaten van het jaar’, vonden we al in maart.
6.
Clipse
Let God Sort Em Out
Zestien jaar na Til The Casket Drops keren Pusha T en Malice terug, als superhelden die opstaan wanneer de hiphopwereld hen nodig heeft. Hun verses op het met veel gasten (Kendrick Lamar, Nas, Tyler, The Creator) gemaakte album zijn ronduit demonisch, maar de boel klinkt toch gelaagd en volwassen. Klassieker in de dop.
5.
Little Simz
Lotus
Op haar zesde album schakelt hiphopfenomeen Simbi Ajikawo alias Little Simz vliegensvlug tussen diepe emotionele dalen en hoge toppen. Muzikaal vertaalt het zich in eenzelfde tweedeling: zowel ingetogen raps over de nadelen van succes als zelfverzekerde uitbundigheid in woord en geluid. Een rapper in topvorm.
4.
FKA Twigs
Eusexua
Vijf jaar na het kwetsbare Magdalene gaat FKA Twigs voor een opmerkelijke koerswijziging: op Eusexua creëert ze op totaal eigenzinnige wijze haar eigen vorm van duistere techno. Maar haar grootste wapen blijft toch haar stem, die ze zowel subtiel als opvallend alle kanten van het muzikale spectrum op stuurt.
3.
Turnstile
Never Enough
Mainstream hardcore? Experimentele emo? Punk 3.0? Turnstile uit Baltimore is het allemaal. En ze roeren rustig óók nog wat deephouse, funk of ambient door hun muziek. Maar uiteindelijk draait het op Never Enough toch vooral om riffs, hooks en bangers, plus natuurlijk de dromerige zang van Brendan Yates. ‘Turnstile maakt vanuit de ethiek van een punkband muziek die daadwerkelijk genreoverstijgend is’, concludeert OOR’s huispunker.
2.
Geese
Getting Killed
Het is niet eenvoudig om anno 2025 nog met een opzwepende en spraakmakende rockplaat te komen. Toch is het Geese gelukt. De New Yorkse band rond zanger Cameron Winter klinkt alsof ze vol overtuiging het buskruit hebben uitgevonden en dat betaalt zich uit: hun mengeling van rock, jazz, country en noise fascineert van begin tot eind, evenals de tussen pijnlijke emoties en intrigerende flauwekul zigzaggende teksten van Winter.
1.
Rosalía
Lux
Drie jaar geleden blies Rosalía ons omver met haar latin-hyperpop-meesterwerk Motomami. Niet te evenaren, dachten we, maar kijk nu eens: Lux gaat er nog eens achteloos overheen. Op dit grootse album laat de Spaanse twee totaal verschillende muziekwerelden – pop en klassiek – succesvol met elkaar samensmelten. Lux klinkt dan ook als een popsymfonie: een wonderschone tragedie waarin complexe gevoelens worden onderzocht via verschillende invalshoeken, en vanaf talloze plaatsen en periodes. En dan ook nog gezongen in meerdere talen. Tour de force van het jaar.
Bestel de kerst-OOR!
Lijstjes, lijstjes, lijstjes! De extra dikke kersteditie van OOR staat er weer vol mee. Donderdag in de winkel, nu al hier te bestellen. Luiser de complete OOR Eindlijst op Spotify.
