Een reconstructie begint doorgaans gefragmenteerd, want geschiedenis dient zich zelden geordend aan. De Amerikaanse historicus Ted Widmer, gespecialiseerd in cultuurgeschiedenis en oral history, kreeg toegang tot een enorme hoeveelheid opnames die documentairemaker Morgan Neville jaren geleden maakte voor een destijds niet afgerond project over McCartney’s post-Beatles-jaren.

Neville nam uren aan gesprekken op met McCartney, bandleden en tijdgenoten. Daarnaast werkte Widmer zich door meerdere beeldarchieven. Wings – The Story Of A Band On The Run leest daardoor als een collage van herinneringen. Widmer kiest voor korte intro’s, aangevuld met ‘stemmen’, tijdlijnen en beeldmateriaal. De bouwstenen van het boek zijn herinneringen, observaties en perspectieven die zich niet in een lineair kader laten vangen. De historicus houdt die rafelranden daarom intact en laat het materiaal voor zich spreken. Die opeenvolging van getuigenissen is voor de lezer wennen, want deze schakelt daardoor steeds van perspectief naar perspectief. Chronologische overzichten tussen de hoofdstukken door geven houvast.

Het eerste deel focust op de periode na het uiteenvallen van The Beatles, wanneer McCartney zich met Linda en de kinderen terugtrekt op hun schapenboerderij aan de westkust van Schotland. De ‘stemmen’ van Linda, Denny Laine en George Martin brengen die vroege fase tot leven. In breder perspectief duiken Yoko Ono, Sean Lennon en Chrissie Hynde op, die de emotionele naschok van het Beatles-einde verwoorden. Ook zijn er getuigenissen van John Lennon, George Harrison en Mick Jagger, naast anderen uit de coterie rond McCartney, waardoor we een rijk palet aan perspectieven krijgen opgediend.

Het uiteenvallen van The Beatles slaat een gat; het grotere geheel waarvan McCartney sinds zijn jeugd deel uitmaakte, valt ineens weg. Wings ontstaat geleidelijk, tijdens het zoeken naar houvast in een fase zonder structuur. Bijdragen van voormalige bandleden tonen hoe provisorisch de aanpak was: beperkte middelen, een reizend huishouden – ze verplaatsten zich in een psychedelisch beschilderde dubbeldekker uit 1953 – en een band die gaandeweg richting vond. Widmer pelt de mythologie laag voor laag af tot de nuchtere werkelijkheid: muziek die in de marge ontstaat, tussen gezinsleven, reismalaise en praktische oplossingen.

Het gedeelte over de Lagos-sessies, ontstaan onder druk van slecht uitgeruste studio’s, vertrekkende bandleden en een gewapende overval, vormt het hart van het boek. Die turbulente tijd, waaruit McCartney’s belangrijkste post-Beatles-werk voortkomt, wordt door meerdere betrokkenen gereconstrueerd. McCartney blijkt onder druk opvallend doelgericht. Het album Band On The Run wordt een kantelpunt en bewijst dat hij zonder Lennon een eigen lijn kan trekken, waardoor Wings uitgroeit tot een volwaardige band.

De context rond Band On The Run krijgen we van tijdgenoten als George Martin en Chrissie Hynde. Hun bijdragen plaatsen het album in een breder cultureel kader: herstel van geloofwaardigheid, bevestiging van schrijfkracht en een duidelijk profiel voor Wings. Fotosecties tonen die transitie: technici, instrumentkisten, studio’s en rommelige keukentafels lezen als een boek in een boek.

Widmer reconstrueert een periode waarin McCartney opnieuw richting zoekt in leven en werk, met stemmen die hem destijds van dichtbij meemaakten. Het boek laat een fase vol beweging zien, met verschuivende verhoudingen en keuzes die steeds opnieuw vorm krijgen. Het resultaat is een eerlijk portret van een kunstenaar die zichzelf vanaf de grond opnieuw opbouwt.

WINGS – THE STORY OF A BAND ON THE RUN door Paul McCartney en Ted Widmer is op 4 november verschenen bij uitgeverij Spectrum.