Op 23 april 2025 viel het doek voor een van de meest ongrijpbare stemmen uit het alternatieve muzieklandschap. David Thomas, zanger, denker, visionair en bovenal frontman van Pere Ubu, overleed in zijn woonplaats Brighton & Hove, 71 jaar oud. Zijn vrouw en jongste stiefdochter waren bij hem.
Met hem sterft niet alleen een zeldzaam soort muzikant, maar ook een hele manier van denken over muziek, over performance, over de rol van de kunstenaar in de moderne tijd. Thomas was geen entertainer. Hij was een fenomeen.
Geboren in Cleveland, Ohio, in 1953, dook hij midden jaren zeventig op in Rocket From The Tombs – een band die meer mythe dan realiteit werd – om daarna met Pere Ubu een geluid te lanceren dat door geen enkel bestaand stijlbegrip te vangen viel. ‘Avant-garage’, noemde hij het zelf. In realiteit was het een storm van postindustriële noise, abstracte Americana en bezeten voordracht, verpakt in de structuur van een rockband die hardnekkig weigerde zich aan rockwetten te houden.
Zijn stem – half zanger, half waarzegger op drift – was het herkenningspunt in muziek die zich voortdurend aan het onttrekken was. Albums als The Modern Dance (1978), Dub Housing (1978) en latere, meer elektronisch gekleurde releases als Raygun Suitcase (1995) of Carnival Of Souls (2014) getuigden van een onverminderde honger naar het onbekende. Niets aan David Thomas was ooit afgerond, afgevlakt of gematigd. Hij speelde niet met conventies, hij liet ze smelten in zure regen.
Thomas’ invloed werkt ondergronds, maar diep. Zijn werk resoneert in generaties noise-, postpunk- en indierockmuzikanten. Maar hij was ook een schrijver, een archivaris, een man die weigerde het verleden te vergeten.
Zijn laatste maanden stonden in het teken van afronding: een nieuwe Pere Ubu-plaat is in de maak, zijn autobiografie bijna voltooid. De Bandcamp-pagina wordt gevuld met zeldzame live-opnamen, het Pere Ubu-universum blijft draaien, gerund door de communex – zijn door hem opgerichte virtuele gemeenschap.
En toch: het zal stiller zijn, zonder hem. Minder scherp, minder vreemd, minder mooi. Of, in zijn eigen woorden: ‘My name is David Fucking Thomas… and I’m the lead singer of the best fucking rock and roll band in the world.’
Lang leve Pere Ubu.
Illustratie: Typex
Foto Kiersty Boon
