In memoriam

Peter Green (1946-2020): een mysticus op gitaar

Fleetwood Mac-oprichter Peter Green is zaterdag overleden in zijn slaap. Een vredig einde aan een stormachtig bestaan, met de popklassiekers Albatros, Need Your Love So Bad en Oh Well als nalatenschap.

Als Peter Green in de Middeleeuwen was geboren, was hij ongetwijfeld mysticus geworden. Hij begon weliswaar als een Britse Bluesbreaker, maar hij had altijd al een meer dan normale hang naar de mystieke wereld achter de horizon. Dat openbaarde zich al in de latin-achtige instrumental die hij als Claptons opvolger in John Mayall’s Bluesbreakers in ’66 schreef: The Supernatural, een nummer waarop Carlos Santana een hele carrière zou bouwen.

Greens onnavolgbaar vloeiend en subtiel fraserende gitaarstijl was de stem van zijn donkere ziel. Eigenlijk was hij de Al Green van de bluesgitaar. In Fleetwood Mac werden zijn songs in ijltempo steeds grilliger, persoonlijker en origineler. Albatros was geënt op de Farina-instrumental Sleepwalk, Need Your Love So Bad een Little Willie John-cover en Black Magic Woman losjes gebaseerd op een shuffle slalom van Otis Rush, maar hij trok ze stuk voor stuk naar zich toe.

Het origineelst was Oh Well Part 1 & 2 en het meest pijnlijk autobiografisch Man Of The World. Tegen die tijd (1970) had hij zijn gevoelige psyche met acid opgeblazen en begon hij monnikspijen en een houten crucifix te dragen. Er waren verhalen dat hij zich bezeten voelde en Poltergeisten had ervaren, wat resulteerde in het rillingen verwekkende The Green Manalishi (taking me  places I don ‘t want to be).

Hiermee knapte het dunne draadje tussen creativiteit en waanzin en kieperde Green over de rand. Hij gaf al zijn bezittingen en zijn gitaren weg (waarvan één aan Gary Moore) en liet zijn nagels zo lang groeien dat hij niet meer kon spelen, zelfs al zou hij dat willen. Hij nam baantjes als verpleger en grafdelver en viel verder in zombieland.

In de jaren 90, zo’n 25 jaar na zijn vertrek uit Fleetwood Mac, maakte Peter Green een wonderlijke terugkeer naar de podia met zijn Splinter Group, waarin gitarist Nigel Watson het grootste deel van het gitaarwerk op zich nam. Later trad hij nog op onder de naam Peter Green and Friends. En die magie? Die flonkerde nog voorzichtig aan de oppervlakte. Peter Green werd 73 jaar.

Dit I.M. is een bewerking van een stuk van Herman van der Horst uit OOR 14&15, 1995.

 

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Hear Hear! laat oude Pukkelpop­tijden herleven
festival

Hear Hear! laat oude Pukkelpop­tijden herleven

'Goedemiddag Pukkelpop!' Zo verwelkomt presentator Luc Janssen opzettelijk de vroege oudere jongeren in de tent genaamd YEAH YEAH, een van ...
Pixies in Melkweg: het wachten en zweten waard
concert

Pixies in Melkweg: het wachten en zweten waard

Het duurt even, maar dan heb je ook wat. De twee concerten die Pixies deze week in de Melkweg geven ...
Arctic Monkeys in 40 songs: de groeistuipen van Alex Turner
achtergrond

Arctic Monkeys in 40 songs: de groeistuipen van Alex Turner

‘Onze leeftijdsgenoten interesseren zich alleen voor meisjes en uitgaan, daar zingen wij dus over.’ Zo stelden ze ooit zelf het ...

Peter Green (1946-2020): een mysticus op gitaar (In memoriam) | OOR