Pinkpop zit erop. Het vuurwerk aan het einde was als vanouds, het programma bleker dan ooit tevoren. Vooraf klonk er harde kritiek op de line-up en algemene koers van het festival. Hoe pakte het in de praktijk uit? Een allerlaatste terugblik op de Pinkpop 2024, met een voorzichtig doorkijkje alvast naar volgend jaar.

Fotografie Hub Dautzenberg

‘Volgend jaar komt Pinkpop keihard terug’, verzekert Rob Trommelen ons vol vertrouwen, als we hem in het voorbijgaan tegenkomen op het festivalterrein. De programmabaas van Pinkpop heeft al wat ijzers in het vuur liggen, maar wil daar – uiteraard – nu nog niks over kwijt. Belofte maakt schuld, zullen we maar zeggen. Al was het maar omdat het qua grote en goede namen zo tegenviel dit jaar. Viel er eigenlijk wel wat te genieten?

Supersubs

Natuurlijk wel. Tot twee keer toe noteerden onze recensenten namelijk dezelfde conclusie. Zowel op vrijdag als op zaterdag waren de subheadliners, respectievelijk Royal Blood en Nothing But Thieves, zo sterk dat ze de hoofdacts overklasten. De basisspelers voor wie het publiek naar Landgraaf had moeten komen, konden de weelde nog niet dragen (Måneskin) of gaven een zielloze, voorgeprogrammeerde show weg (Calvin Harris). De supersubs daarentegen wisten wél allebei te scoren toen erom gevraagd werd.

Gouden greep

De boeking van Ed Sheeran was eigenlijk niet voorzien. Maar de noodgreep bleek uiteindelijk een gouden greep. Niet omdat Ed iets anders deed dan anders, maar juist omdat de man deed waar hij zo goed in is. Met charme en werklust én een dik songboek vol hits wist hij Pinkpop op de zondagavond aan zijn voeten te krijgen. Niet de meest spannende headliner ooit, maar wel een die perfect paste bij de gezelligheid en gemoedelijkheid van Pinkpop 2024.

Aan de DOOL

Wie denkt dat Pinkpop enkel nog is weggelegd voor de hithapper, die dan weer snackt bij een Songfestival-winnaar (Loreen) en dan weer gaat snaaien bij een TikTok-sensatie (Lauren Spencer-Smith), heeft het mis. De fijnproevers die zichzelf graag uitdagen met wat moeilijk te doorgronden, gitzwarte rockmuziek, kwamen aan hun trekken bij DOOL. Voor de band zelf was het juist een stap uít het duister: een breder publiek dan hun gebruikelijke ‘Roadburn-fans’ weet nu ook dat Van Dorst veel meer is dan een excentrieke BN’er.

Hup Holland

Mocht er één ding duidelijk zijn na dit weekend Pinkpop, dan is het dat Nederlandse popartiesten zonder enige zorg op een groot podium kunnen worden gezet. Joost Klein, Froukje, S10, Davina Michelle: ze deden niet onder voor de vele inwisselbare internationale acts die we dit weekend voorbij zagen trekken. Wat heet: ze lieten hun buitenlandse collega’s in het opwaaiende houtsnipperstof veelal verdwaasd achter.

Miskleun

Limp Bizkit heeft niks meer toe te voegen aan het huidige muzieklandschap. Wat heet: niet alleen muzikaal is de band niet meer van deze tijd, ook de (tekstuele) inhoud roept anno 2024 vraagtekens op. En de lusteloze show die de Amerikanen op de slotdag gaven, was een aanfluiting. Laat je niet verwarren door de hossende massa’s: tientallen andere acts hadden een arm gegeven om deze spot op de Pinkpop-zondag waardiger in te vullen dan Fred Durst en zijn vrienden.

Compliment

De organisatie van Pinkpop kreeg een bak kritiek over zich heen voor het weglaten van elke mogelijkheid om de EK-voetbalwedstrijd Nederland-Frankrijk te bekijken. Een compliment is daarentegen ook op zijn plaats: na de moesson van de vrijdag werd het terrein ‘s nachts in allerijl bedekt met houtsnippers en rijplaten die Megaland weer enigszins begaanbaar moesten maken. Een mega-operatie die wonderwel slaagde.

Braderie

Nederlanders staan niet erom bekend de meest zwijgzame concertbezoekers te zijn. Maar op Pinkpop liep het dit jaar werkelijk de spuigaten uit. Zelfs Ed Sheeran kreeg de massa niet stil, ook niet toen hij daar expliciet om vroeg. Wat niet helpt is de toenemende braderiesfeer op Pinkpop. Doordat de podiums naar elkaar toe zijn gedraaid, ontstaat er een soort mega picknickplek, waar gezellig samenzijn met vrienden toch echt veel belangrijker is dan de band of artiest die op dat moment op het podium staat.

Allegaartje

Dat komt overigens ook door vele voortkabbelende acts, die net zo goed uit een bluetoothspeaker in een willekeurig stadspark hadden kunnen klinken. Het aantal artiesten op Pinkpop 2024 dat écht verraste, prikkelde of in staat was voor langere tijd te boeien, was op één hand te tellen. Bovendien was het stilistisch een allegaartje. Een Pinkpop-dag doet qua aanbod een gemiddeld buffetrestaurant verbleken. Van Japans tot Italiaans: het was letterlijk te verkrijgen op één en dezelfde Pinkpopdag.

Quo vadis, Pinkpop?

Alleen al daarom zijn we benieuwd naar de richting die Pinkpop opgaat. Blijft het festival zoals altijd de ziel verkopen aan De Grote Headliner die dan toevallig op tour is? Of durft het festivalgerichte keuzes te maken welke soort hoofdact het wil hebben, met vervolgens een sterk, bijpassend programma?

Zelf voelen we wel wat voor het thematisch aankleden van een Pinkpop-dag, zoals in 2014 met ‘Metal Maandag’ gebeurde. Wat dacht je van een dag vol krachtige, vrouwelijke popacts zoals Billie Eilish, Charli XCX, Raye, Naaz en Froukje? Of stadionrock van Springsteen, The War On Drugs, The 1975 en Son Mieux? Maar goed, zo simpel zit de muziekindustrie nu eenmaal niet in elkaar. Wat we eigenlijk willen zeggen: maak duidelijke keuzes, waarin de muziekliefhebber zich kan herkennen. Iets minder braderie, hopelijk weer wat meer festival.