De liefde van mijn leven leeft in mijn verleden, schrijft Ilja Leonard Pfeijffer in Grand Hotel Europa. Het personage uit zijn roman heeft het over Clio, zijn ex-geliefde, en over het continent waarop hij leeft. Maar deze zin had net zo goed geschreven kunnen zijn door een Prince-fan, over de legendarische artiest die op 21 april 2016 overleed. Hoewel er sinds zijn dood honderden popsterren debuteerden die genres met elkaar verbinden, is er nooit een echte troonopvolger opgestaan. De weergaloze smeltpot van funk, soul, rap, rock, pop, gospel, liefde, seks, mysterie, humor en vocaal spierballenvertoon van Prince is een muzikaal artefact geworden.
Fotografie Daniël de Borger
Dat niemand het vandaag de dag doet zoals Prince het deed, blijkt zondagmiddag, op het achtste jubileum van zijn sterfdag, in TivoliVredenburg. Daar vieren oude maten van His Royal Badness zijn muziek en leven. Althans, dat was de belofte. The Purple Jam, zoals dit feestje is genoemd, werd georganiseerd door saxofonist Candy Dulfer en draait in de praktijk helaas vooral om haarzelf en andere vrienden en vriendinnen van Prince, te weten Sheila E., Ida Nielsen, Shelby J en Phil Lassiter. De setlist staat vol songs van deze gasten, die gelukkig wel aan Prince worden opgedragen of op de een of andere manier aan hem gelieerd zijn. Het fenomenale werk van de man zelf horen we voornamelijk in medleys.
Shelby J en Ida Nielsen
Die medleys zijn helaas ook niet zo goed, omdat ze worden gespeeld door Dulfers degelijke, maar nooit geweldige band. En in die band ontbreekt het simpelweg ook aan goede vocalisten. Songs als The Beautiful Ones en Adore U waren goed dankzij Prince, die zijn ziel en zaligheid in de zang stopte. In de climax schreeuwde, nee, krijste hij het vaak uit. Door zijn inspanningen kregen die ballads een buitenaardse schoonheid. Zo gezongen door de twee vocalisten die Candy vanmiddag flankeren, blijft het kippenvel uit. De enige zangeres van bovengemiddeld niveau op het podium is Shelby J. Haar ingetogen Money Don’t Matter 2 Night en het uitbundig funky Chelsea Rodgers, behoren tot de twee eenzame hoogtepunten van deze Prince-viering.
Naast de zelfingenomen setlist van de als tribute bedoelde show, valt het ook op hoe weinig The Purple Jam op iedere andere manier eigenlijk een tribute is aan Prince. Het is verdorie zijn sterfdag, maar geen van de aanwezigen deelt leuke anekdotes over de man. Emoties zijn ver te zoeken. Er staat een mooie foto van hem op het podium, maar dat was het ook wel. Armoede.
Philip Lassiter
Een groot deel van het publiek staat daarnaast non-stop met smartphone-klauw in de lucht iets te doen waar Prince fel op tegen was, namelijk: filmen in plaats van feesten. En gefeest wordt er eigenlijk pas wanneer Sheila E. tegen het einde van de show opduikt voor een medley van eigen hits. Tot die tijd doen de muzikanten op het podium wel enkele keren een poging om het publiek mee te laten zingen of klappen, maar langer dan vijf seconden houden de mensen het niet vol.
Sheila E en Candy Dulfer
Onlangs was ik bij een show over het leven van Maria Callas, de bekende operazangeres. Er werd bewonderend verteld over haar leven en muziek. Haar mooiste aria’s werden gezongen door twee geweldige zangeressen. Natuurlijk tipten die niet aan Callas. Maar het concert draaide wel om haar. Het was een liefdevolle tribute; een emotionele viering van haar werk. Vooral dat laatste mist tijdens The Purple Jam. Op Candy’s feestje worden wel liedjes van hem gespeeld, maar Prince staat niet centraal. Dat maakt het een mislukte ode aan een ster die veel beter verdient.
Gezien: 21 april 2024 in TivoliVredenburg, Utrecht
