interview

(Sandy) Alex G: 'Ik heb me altijd ingebeeld dat ik voor de hele wereld muziek maak'

Hij is al de Elliott Smith, de Mark Linkous en zelfs de Neil Young van de Bandcamp-generatie genoemd. De muziek van (Sandy) Alex G is grillig en soms experimenteel van karakter, maar elke plaat levert weer een handvol monumentale songs op. Dat kunnen folky tranentrekkers zijn, maar ook lo-fi indierocksongs of psychedelische elektronische stukken. Genretechnisch neemt de slacker uit Philadelphia het niet zo nauw, al weet hij nog steeds niet waarom Frank Ocean hem vroeg om wat gitaarwerk voor Blonde in te spelen. Op het prikkelende House Of Sugar geeft Magic Alex wederom een intrigerende staalkaart van zijn kunnen, al blijft hij ook een raadselachtig fenomeen.

ALEXANDER GIANNASCOLI (26) maakt al zolang hij zich kan herinneren muziek als Alex G, er schijnt zelfs een EP met de titel Baby Songs van hem te bestaan. Op de middelbare school verspreidt hij gebrande cd’s met eigen liedjes erop, vanaf 2010 zet hij zijn albums op Bandcamp. Platen als Rules en Trick (2012) veroorzaken een buzz op indieblogs, The Fader noemt hem in die tijd ‘the internet’s secret best songwriter’. DSU verschijnt in 2014 via het kleine Orchid Tapes-label, maar zijn exposure groeit pas echt als hij tekent bij Domino, dat Beach Music (2015) en Rocket (2017) uitbrengt. Na klachten van een zangeres uit Nashville heeft hij zijn naam dan opgerekt tot (Sandy) Alex G. Hij toert al jaren met een vaste band, maar neemt zijn platen nog steeds grotendeels alleen op.

Tijdens de Europese perstrip in juni naar aanleiding van zijn achtste album House Of Sugar doet Alex ’s avonds na de interviews een kort van tevoren aangekondigd optreden, waarvoor fans zich gratis kunnen aanmelden. Voor het concert in de kelder van de Berlijnse Tennis Bar (capaciteit: 100) is de animo zo groot dat hij er twee doet. Buiten is het 35 graden, maar binnen stijgt de temperatuur tot ruim boven de 40 in het volgepakte zaaltje, dat opvallend veel bloedfanatieke fans hebben weten te vinden. Alex speelt akoestisch favorieten als Bobby en Brite Boy, maar ook flink wat verzoekjes van zijn vroege platen, die vaak woordelijk worden meegezongen.

EERDER DIE dag treffen we een relaxt ogende Alex G die onderuitgezakt op een halfvergane leren bank in de Tennis Bar het een en ander over zichzelf en House Of Sugar uit de doeken doet.

House Of Sugar is je achtste album sinds 2010, maar op Bandcamp staan nog oudere releases. Wat beschouw je als je eerste echte plaat?

‘Dat is moeilijk om te beantwoorden, omdat mijn concept van een album nogal is veranderd. Als kind nam ik tien songs op, zette die op een cd en deelde ze uit onder vrienden. Dat voelde toen als een album uitbrengen. Waarschijnlijk zijn Rules en Trick de meest coherente platen van mijn vroege releases, toen probeerde ik voor het eerst een bepaalde flow aan te brengen in plaats van tien willekeurige songs achter elkaar te zetten. Vanaf dat moment stelde ik albums ook samen uit nummers die ik in een specifieke periode had geschreven.’

Voelde een plaat op Bandcamp zetten hetzelfde als nu een plaat uitbrengen? 

‘Het beste gevoel – toen en nu – van aan een album werken, is het moment dat ik het als afgerond beschouw, klaar. Dan ben ik enorm opgelucht en kan ik er met meer afstand naar luisteren. Dat is nooit veranderd. Als ik er middenin zit, luister ik heel kritisch en ben ik er onzeker over, tót dat moment. Dan slaat het opeens om in een trots gevoel, dat ik het toch weer geflikt heb. Het is nu opwindend om iets uit te brengen dat potentieel een groot publiek heeft, maar ik stopte er vroeger net zoveel werk in. Het proces was net zo intens toen niemand nog luisterde.’

JE DEED en doet het vooral voor jezelf.

‘Ha, misschien wel het tegenovergestelde: ik heb me altijd ingebeeld dat ik voor de hele wereld muziek maak. Daardoor neem ik het bloedserieus en geef ik alles wat ik heb. Ik heb altijd honderd procent achter mijn platen gestaan op het moment dat ze uitkwamen.’

Will Toledo van Car Seat Headrest heeft ongeveer dezelfde route als jij afgelegd, maar die neemt nu alles met zijn band op. Heb je weleens een echte bandplaat overwogen?

‘Niet echt, al zou ik mijn bandleden er graag meer bij betrekken, omdat het allemaal vrienden zijn. Ergens wil ik ook dat gedeelte met hen delen, maar de manier waarop ik muziek maak, voelt heel persoonlijk. Het is een groot onderdeel van mijn identiteit. Mijn songs zijn als tekeningen in een schetsboek en je laat nou eenmaal niemand anders in jouw schetsboek tekenen. Ik ben zelfs bang dat het mijn perceptie van ideeën zou beïnvloeden. Dat ik iets anders beoordeel als niet ik maar mijn gitarist het bedenkt. Ik heb het altijd alleen gedaan, mensen in de keuken uitnodigen voelt op dit moment nog intimiderend.’

House Of Sugar is net als je vorige platen weer erg divers van insteek, met naast akoestische liedjes ook elektronische stukken. Heb je er weleens over gedacht om die werelden te scheiden?

‘Misschien komt het er ooit van, maar ik hou van nature erg van albums waarop veel verschillende dingen staan. Zo blijft het ook over de hele linie interessant genoeg. Dat eclectische idee komt waarschijnlijk voort uit de eerste albums waarvan ik ondersteboven was. Platen van Radiohead, Wilco en The Clash zijn bijna altijd avontuurlijk op die manier, daar komt mijn visie over hoe een album in elkaar moet zitten grotendeels vandaan. Daarnaast: als ik net een typisch singer-songwriterliedje heb geschreven en opgenomen, ben ik meestal wel weer even klaar met die sound en doe ik daarna liever iets met een keyboard of computer. Die afwisseling heb ik nodig om niet verveeld te raken. Het zijn trouwens geen gescheiden werelden, soms werk ik een van oorsprong akoestisch liedje elektronisch uit of andersom. Het hangt allemaal met elkaar samen.’

HOUSE OF SUGAR begint nogal ontregelend met Walk Away, bevat vervolgens folky liedjes, elektronica, psychedelische pop en eindigt met een liveopname van SugarHouse. Zit daar een idee of verhaal achter?

‘Ja, ik zie het als een plaat die je mee op reis neemt. In Walk Away worden alle personages geïntroduceerd, de geluiden die voorbij gaan komen. Dan volgt degelijke storytelling met een duidelijke instrumentatie. Vervolgens wordt het steeds een beetje weirder en surrealistischer. Tot aan Sugar, die is het meest far out. Daarna keer je langzaam terug naar de realiteit met uiteindelijk een stuk livemuziek. That’s as real as it gets.’ 

SugarHouse is bijna softrock, de sax maakt het helemaal af. 

‘Ja, in mijn oren is het heel aards en traditioneel. Ik had het zelf nog niet eens opgenomen toen we het met de band speelden, het klinkt heel spontaan. En sugary, net als veel van de tracks die ik thuis maakte. Ik heb voor het eerst opgenomen met een geleende Neumann U87-microfoon en wist niet wat ik hoorde. Alles klonk veel meer hi-fi en sprankelender dan ik gewend ben, daardoor kreeg ik een idee over de klankkleur. Toen werd sugar een terugkerend woord. En daar heb je de albumtitel.’ 

In Gretel haal je er het suikerhuisje van Hans en Grietje bij. Ik moest ook denken aan Sugar Mountain van Neil Young. Over afscheid nemen van je jeugd, het einde van de onschuld.

‘Ik hou van Neil Young, maar ken die song niet. De titel raakt aan veel dingen die op de plaat voorbijkomen. Ik las vorig jaar het korte verhaal The House Made Of Sugar van Silvina Ocampo en vlakbij mijn huis staat een casino dat The Sugar House heet.’

HOPE gaat duidelijk over een vriend van je die aan een overdosis is overleden. ‘Fentanyl took a few lives from our life’, zing je daarin. 

[Alex laat nu een wat geïrriteerde stilte vallen, terwijl hij de ruimte eens goed inspecteert. De interviewer had – als hij zijn huiswerk beter had gedaan – kunnen weten dat hij niet graag over zijn teksten praat. Dat was inderdaad bekend, maar de tekst is ook wel heel expliciet. Reken maar dat hij de vraag al eerder heeft gehoord dit jaar]

‘Er valt niet veel meer over te vertellen dan wat ik zing, en dat wil ik ook niet. Volgens mij doe ik alleen maar afbreuk aan het nummer door erover te praten. Ik kan echt niks zeggen waardoor mensen er meer van zouden kunnen genieten. Vaak bestaan mijn teksten uit een mix van feit en fictie; gevoelens en gedachten die ik aan bepaalde gebeurtenissen koppel. Dat is nauwelijks helder uit te leggen, het maakt de beleving van mijn muziek er in ieder geval niet beter op. Uiteindelijk draait het vooral om de flow in de muziek en het album als geheel. Ken je de sf-film Annihilation? Door een ingeslagen meteoor slaat het dna van organismen op hol, er bloeien bloemen uit krokodillen en vingers uit bomen. Die scènes zijn esthetisch zo mooi en gruwelijk tegelijk, dat probeer ik in muziek vaak ook na te streven.’

Dat klinkt best ambitieus.

‘Haha! Nou, uiteindelijk probeer ik gewoon vermakelijk en hopelijk interessant entertainment te maken. Ik heb niet de ambitie om de wereld te veranderen. Of de illusie dat mijn muziek zoiets teweeg zou kunnen brengen. Ik hoop wel dat mijn platen je kunnen meevoeren, als een soort escapisme. Dat is muziek luisteren voor mij altijd geweest, ik hoop dat wat ik maak een soortgelijk effect kan hebben. Iets wat je opzet, goed voelt en waarin je kunt verdwalen.’

BEN JE carrièrematig ambitieus?

‘Voor nu ben ik tevreden als ik, mijn bandleden en iedereen die erbij betrokken is enigszins kunnen leven van mijn muziek. Maar het is niet gericht op groter worden. Tegen een mainstreamhit zeg ik natuurlijk geen nee, zolang ik er muzikaal niks voor hoef op te offeren en het mijn persoonlijke leven niet beïnvloedt. Ik weet dat ik me ongemakkelijk voel bij veel exposure of een celebrity-status.’

Hoe is in die zin je samenwerking met Frank Ocean in 2016 bevallen?

‘Vooral bijzonder om mee te maken. Een manager van hem belde me, ik weet nog steeds niet hoe ze bij mij terecht kwamen. Na het studiowerk heb ik ook vijf shows live meegedaan. Wat me opviel is hoeveel aandacht er tot in detail aan het merk Frank Ocean wordt besteed. Muziek is één ding, maar er komt zoveel meer bij kijken als je een echte ster bent. De performance op het podium alleen al, dat is niet alleen muziek, maar een weergave van zijn volledige artistieke visie. Als wij gaan spelen, pluggen we gewoon onze gitaren in. Bij Frank kreeg ik hernieuwd respect voor performen op dat niveau, er zitten zoveel ideeën achter. Het is echt kunst. Je weet dat wel, maar als je het van dichtbij ziet is het heel indrukwekkend.’

Toen heb je natuurlijk gelijk je eigen show aangepast…

‘Ik heb heel even met de gedachte gespeeld om outfits te gaan dragen op het podium, maar dacht al snel: fuck it, laat ook maar. Voor ons zou het juist afbreuk doen aan ons merk, als het zo mag heten. Ik hoor daar gewoon in m’n dagelijkse kloffie te staan.’

HOUSE OF SUGAR verschijnt op 13 september.

(SANDY) ALEX G: 18 feb Botanique, Brussel (B) | 5 mrt Paradiso, Amsterdam | 6 mrt Vera, Groningen

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word nu lid van OOR en stel je eigen vinyl- of cd-pakket samen
abo-actie

Word nu lid van OOR en stel je eigen vinyl- of cd-pakket samen

OOR deelt uit! Neem een halfjaar- of jaarabonnement op OOR en kies je eigen cd-pakket. Met nieuwe lp's van Shame, ...
Music Of The Spheres
album
Coldplay

Music Of The Spheres

Opmerkelijk: op 'Everyday Life', de vorige Coldplay, zong Chris Martin over kinderleed, wapenbezit en migranten. Op 'Music Of The Spheres', ...
Nick Cave en Warren Ellis in Carré: God is in het huis
concert

Nick Cave en Warren Ellis in Carré: God is in het huis

Nu de concerten na twintig lange maanden weer op gang komen, staan Nick Cave en Warren Ellis vooraan in de ...

(Sandy) Alex G: 'Ik heb me altijd ingebeeld dat ik voor de hele wereld muziek maak' (interview) | OOR