Je kan er sinds 2015 de klok gelijk op zetten. Heeft de Amerikaanse punk- en indierockband Sleater-Kinney een nieuw album uit, dan komen ze naar Paradiso. Enkel het in het midden van de coronapandemie verschenen Path Of Wellness werd niet met een bezoekje vereerd, maar met het in januari verschenen Little Rope trekt de band weer naar het Europese vasteland.

Fotografie Willem Schalekamp

Al leek het concert van vanavond even in gevaar te komen, want begin deze maand werd nog een deel van de Amerikaanse tour afgelast omdat Carrie Brownstein een luchtweginfectie had opgelopen. Maar Brownstein en co-frontvrouw Corin Tucker staan rond half negen gewoon op de planken van Paradiso, en blijken al snel in topvorm. Al begint het nog enigszins weifelend. De band, op plaat een duo maar live versterkt door drie extra krachten, start met Little Rope-opener Hell, waarin Tucker een paar kleine vocale steekjes laat vallen.

Sowieso valt op dat waar Brownstein vanaf het begin als een dolle over het podium raast, Tucker wel erg stil staat. Wie setlist.fm in de gaten houdt, heeft kunnen lezen dat de band gisteren in Duitsland een nummer van de set moest schrappen omdat Tucker een niet te overkomen hoestbui kreeg, dus met dat in het achterhoofd zijn we even bang dat Sleater-Kinney vanavond op halve kracht teert.

Die vrees wordt al snel weggenomen wanneer het tijd is voor een allesverwoestend The Fox. Tucker, die sowieso een van de meest acrobatische stemmen uit de moderne rockmuziek bezit, gilt de longen uit haar lijf en staat bijzonder begeesterd te spelen, net als haar muzikale wederhelft. Daarbij helpt het dat het geluid kraakhelder is, waardoor iedere tempowisseling keihard binnenkomt.

Zo wordt het officiële startschot gegeven voor wat al snel uitgroeit tot een heel fijn optreden, waar de band naast het nieuwe werk vooral de spotlight schijnt op magnum opus The Woods, het laatste Sleater-Kinney album voor de band terugkeerde in 2015. Vijf van de tien nummers (waaronder The Fox) komen voorbij en zijn stuk voor stuk hoogtepunten, met het uiterst dynamische What’s Mine Is Yours en Jumpers als andere uitschieters.

Maar laten we het ook even over het nieuwe werk hebben, want ook dat is meer dan in orde. Little Rope is met afstand het beste van de drie albums die de band na het vertrek van meester-drummer Janet Weiss uitbracht. Een plaat waarop weinig wereldschokkends gebeurt, maar waar we wel weer ‘gewoon’ het ouderwetse Sleater-Kinney geluid horen, en daar is niets mis mee.

Op het podium bewijzen vooral Hunt You Down en Small Finds zich als bescheiden nieuwe klassiekers binnen het oeuvre, maar het optreden kakt nooit in wanneer er nieuw materiaal de revue passeert. Dat was vier jaar geleden, toen de show nog in het teken van de moeizame muzikale heruitvinding The Center Won’t Hold stond, wel anders.

Verder verschilt deze show niet zoveel ten opzichte van toen. Paradiso is weer maar matig gevuld, wat het optreden wel een intiem karakter meegeeft. Er is een nieuwe extra gitarist aan de rechterkant van het podium, maar verder zien we weer drummer Angie Boylan als (niet onverdienstelijke) vervanger van Weiss en Toko Yasuda uit de begeleidingsband van St. Vincent als extra krachten. Ook de setlist wijkt buiten de nieuwe songs niet veel af van wat we in 2020 hoorde.

Ergens zou de band wel wat dieper in zijn eigen oeuvre mogen graven, maar wanneer klassiekers als One More Hour, Dig Me Out en Modern Girl zo bezield gespeeld worden als vanavond, is het lastig om daar echt over te zeuren. Als de band de hervonden inspiratie van Little Rope vast kan houden, zien we Brownstein en Tucker graag over een paar jaar weer terug. Zelfde plaats, zelfde tijd.

Gezien: 18 augustus 2024 in Paradiso, Amsterdam.