‘A magazine that really gives a shit.’ Dit compliment van Josh Homme, opgetekend tijdens een van OOR’s vele encounters met de roodharige woestijnvos, siert al jaren de profielbio’s op onze social media. Omdat we er trots op zijn, omdat het onverminderd wáár is en omdat het weleens vergeten dreigt te worden, met name door vakgenoten van de Queens Of The Stone Age-frontman.
NRC publiceerde onlangs al een alarmerend artikel over de veranderende houding van muzikanten tegenover journalisten, die in toenemende mate worden geweigerd aan de deuren van de popzaal. ‘Er is volgens mij uitgeplozen wat er over Morrissey is geschreven en op basis daarvan zijn jullie niet geselecteerd’, verklaarde een medewerker van concertorganisator Mojo tegenover de krant, die – net als OOR – niet naar binnen mocht van de voormalige The Smiths-zanger. Fraai is dat.
In het geval van de Mozzer – toch een beetje de geradicaliseerde oom op een familieverjaardag – kun je nog de schouders ophalen, maar na eerdere voorvallen met Sabrina Carpenter, Limp Bizkit en Tyler, The Creator en oeverloos gedoe met fotografie bij tal van (Amerikaanse) muzikanten, moet je toch concluderen dat de vrije muziekpers onder druk staat. Trumpisme in de popzaal. Steeds meer artiesten gedragen zich als kleine Donalds die zelf bepalen wie hun concert mag verslaan – en wie vooral niet. Soms vanwege inhoudelijke redenen (kwalijk), soms lijkt het ook gewoon marketingdenken (nog kwalijker): waarom nog kritische journalisten toelaten als jubelende fans elke show al een promotiecampagne voor je uitrollen op Instagram?
Het antwoord ligt volgens mij besloten in de nieuwe OOR, die uitpuilt met knetterende onderwerpen. Kneecap uiteraard, dat zijn explosieve verhaal op een kalme, gedegen manier opgeschreven ziet worden door John Denekamp – wars van alle ophitsende rotzooi op social media. Dressed Like Boys vertelt over de (opnieuw) onderdrukte lhbtq+-beweging, Russische rockers strijden tegen Sovjet-terreur, het Blue Note-verhaal is er sowieso een van (zwarte) revolutie en zelfs de verstilde pianoman Joep Beving vraagt zich af of hij niet wat activistischer moet worden.
Ze verlenen ons toegang tot hun wereld en wij schrijven mee. Zoals we ook weer aanschuiven bij Josh Homme, voor een nieuw verdiepend gesprek vol levenservaring en -wijsheid. Omdat het onze journalistieke taak is. Omdat we betrokken zijn. Omdat we geven om de muziek, de mens achter die muziek en de wereld die hen omringt. Inderdaad: because we give a shit.
De nieuwe OOR
Bestel hier.
