Quentin Tarantino’s Kill Bill: The Whole Bloody Affair is vanaf deze week in Nederlandse bioscopen te zien. De nieuwe montage voegt Kill Bill Vol. 1 en Vol. 2 samen tot één film van ruim vierenhalf uur en brengt opnieuw onder de aandacht hoe bepalend de soundtrack ooit was voor een complete generatie alternatieve luisteraars.
Toen Kill Bill begin jaren nul verscheen, voelde de soundtrack als een illegale verzamelcassette uit parallelle muziekgeschiedenissen. Tarantino schoof surfrock, spaghettiwestern-muziek, Japanse garagepunk, soul, funk en obscure cultsoundtracks in elkaar alsof hij een platenkast leegkieperde. Daardoor kregen artiesten als Nancy Sinatra, The 5.6.7.8’s en Tomoyasu Hotei plots een tweede leven binnen indie- en undergroundkringen.
Vooral Bang Bang (My Baby Shot Me Down) van Nancy Sinatra groeide uit tot een cultureel ijkpunt. Ook The 5.6.7.8’s profiteerden volop: hun rauwe garageversie van Woo Hoo veranderde de Japanse retroband in één klap in een internationale cultnaam. Tegelijk introduceerde Tarantino een nieuw publiek aan Ennio Morricone, exotica, Italiaanse thrillerscores en Japanse exploitation-soundtracks.
Tarantino stelde de soundtrack zelf samen, met belangrijke muzikale bijdragen van Wu-Tang Clan-producer RZA. Vooral diens aanpak bleek cruciaal: hiphoplogica toegepast op cinema, met abrupte sfeerwisselingen, harde stijlbreuken en muzikale montage alsof de film zelf een mixtape was. Die invloed sijpelde later door naar mode, videoclips, indiebands en festivalesthetiek uit de jaren nul.
De nieuwe versie van The Whole Bloody Affair brengt enkele opvallende veranderingen aan. De beroemde Crazy 88-vechtscène verschijnt nu volledig in kleur, waar Tarantino eerder deels naar zwart-wit schakelde om de Amerikaanse leeftijdskeuring te ontwijken. Daarnaast is de anime-oorsprong van O-Ren Ishii uitgebreid en verdwenen de cliffhanger van Vol. 1 en de samenvatting aan het begin van Vol. 2.
Tarantino beschouwde Kill Bill altijd als één film, maar producent Harvey Weinstein dwong destijds een splitsing af vanwege de speelduur. Nu die oorspronkelijke versie eindelijk breed circuleert, wordt ook duidelijker hoe muzikaal de hele constructie eigenlijk was: minder klassieke actiefilm dan een hallucinante jukebox van cultgenres, vinylobsessies en vergeten soundtrackgeschiedenissen.
