album

The Killers - Imploding the Mirage

Zo gaat het steeds vaker naarmate de jaren verstrijken. Je hoort nieuw werk van een band die je ooit aanbad en denkt: klonken ze nog maar als toen. In het geval van The Killers begon de ellende met Human. Ik voelde me verraden, daarna kwam het nooit meer goed (gek genoeg nestelden de twee soloplaten van Brandon Flowers zich wél tussen mijn favorieten). Op de meest recente Killers-worp Wonderful Wonderful (2017) regeerden de stadionwaardige rockclichés die hun jongere incarnatie juist zo kunstig wist te transformeren tot iets nieuws en opwindends. Zelf lijken Flowers en drummer Ronnie Vannucci Jr. (de rest is afgehaakt) er ook mee te zitten: vóór Imploding The Mirage zijn huidige vorm aannam, ging zes maanden aan opnames de prullenbak in. Jonathan Rado (de krullenbol van Foxygen) en Shawn Everett, beiden alleskunners in de studio, moesten eraan te pas komen om de creatieve trein op stoom te krijgen.

Het resultaat is een album dat klinkt als een klok, maar de gevoelige snaar lang niet altijd raakt. Opener My Own Soul’s Warning doet door het tempo en de repetitieve melodie denken aan The War On Drugs; hier klinken The Killers ambitieus en hongerig als vanouds. Blowback getuigt van dezelfde nieuwsgierigheid (de outro mag over de speakers bij de hemelpoort), maar wordt ontsierd door cheesy gitaarwerk en koortjes. Uiteraard deelt Flowers de grootse refreinen weer uit alsof het Tic Tacs zijn (Dying Breed, Caution, My God). Rado en Everett trekken ondertussen hun trukendoos open om de Las Vegans van de gebaande paden weg te lokken. In Fire In Bone kanaliseren The Killers David Bowie anno Let’s Dance en de invloed van The War On Drugs klinkt wederom door in Running Towards A Place. Dat laatste is niet heel verrassend: Adam Granduciel speelt een mopje mee op het album (andere bijdragen komen van Lindsey Buckingham, k.d. lang, Weyes Blood en Blake Mills) en Everett mixte The War On Drugs’ A Deeper Understanding. Door al die invloeden en gastmuzikanten is de consistentie vrij ver te zoeken. When The Dreams Run Dry begint bescheiden, maar ontpopt zich tot een volgeplamuurd gedrocht waarin Flowers zichzelf overschreeuwt. Het titelnummer is dan weer van een lichtvoetigheid – de theatrale uithalen in het refrein uitgezonderd – die zijn overslaande stem past als een geliefde jas. En zo hinken de Amerikanen vrolijk door op twee gedachten; soms schemert de avontuurlijke indierock van weleer door, vaker regeert de tongue-in-check glamrock van recentere output. De belangrijkste takeaway is misschien wel dat de twee overgebleven Killers het nergens vermoeid of armoedig laten klinken. En mocht Ronnie Vannucci Jr. het in de nabije toekomst toch zat worden, dan hebben we altijd de tot op het bot gemotiveerde Brandon Flowers nog.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word nu lid van OOR en kies je eigen lp of cd-pakket!
abo-actie

Word nu lid van OOR en kies je eigen lp of cd-pakket!

OOR deelt uit! Neem een halfjaar- of jaarabonnement op OOR en kies je eigen cd-pakket. Met nieuwe lp's van Shame, ...
OOR 11-tal: dit zijn de beste albums van deze maand
11-tal

OOR 11-tal: dit zijn de beste albums van deze maand

Elke maand selecteren we de beste en belangrijkste albums van het moment. Een elftal niet te missen platen, hand-picked door de ...
Hand in hand: de bloeiende underground van Rotterdam
reportage

Hand in hand: de bloeiende underground van Rotterdam

Onze verslaggever-ter-plaatse deed een ‘rondje Rotterdam’, sprak met vaste waarden en nieuwe namen en ging op zoek naar het geheim ...

The Killers - Imploding the Mirage (album) | OOR