oerend hard

Tim Knol: 'Ik droom al zo lang van deze Mercedes'

Zolang er popartiesten bestaan, zijn ze on the road. En niet alleen tijdens tournees, in de bandbus. Nee, ook privé zweren ze vaak bij hun eigen vervoermiddel en koesteren dat even liefdevol als hun favoriete instrument. Door toedoen van corona is de samenleving – en dus ook het muzikantengilde – de laatste tijd in, eh, sneltreinvaart anders gaan denken over mobiliteit. Een mooie reden voor een special over de artiest en zijn/haar lievelingstransport. Vandaag de liefdesverklaring door Tim Knol, singer-songwriter. Heeft een witte Mercedes en is met De Wandelclub uitgegroeid tot ambassadeur van het nieuwe wandelen.

‘IK DROOMDE er al vanaf mijn achttiende van om een keer in een Mercedes te rijden. Daarvoor reed ik gewoon een Citroën Picasso op gas. Maar mijn vriendin wil ook rijden, ze moet weer vaker naar haar werk. Toen moesten we eigenlijk een extra auto kopen. Want ik woon niet meer in de stad, maar ben naar Wormerveer verhuisd. Toen dacht ik: dan ga ik mijn droomauto aanschaffen. Zodoende eigenlijk. Ik rijd graag in die Mercedes, maar als ik ver moet, dan vind ik het te gevaarlijk. Want het is een oud bakkie. Als je naar Limburg moet, wil je niet halverwege stranden. Dus ik pak ‘m eigenlijk alleen maar als ik in een straal van tachtig kilometer om mijn huis moet zijn. Anders neem ik de Picasso. Ik wil niet elke keer de ANWB hoeven bellen.’

Hoe ontstond die droom?

‘In de studio in Hoorn werk ik met twee vrienden samen. We hadden vaak het geintje: mochten we succes krijgen, dan kopen we een Mercedes en gaan we daarmee naar Noorderslag. Maar wel een geintje met een serieuze ondertoon. Ik kwam deze Mercedes uit 1980 op het spoor. Ik dacht: dit moet ik een keer gedaan hebben in mijn leven, straks ben ik 60 en dan heb ik dat niet gedaan. Daar krijg je pas een midlife crisis van! Ik dacht: ik doe het gewoon. En ik heb er heel veel lol van. Ik heb dus een Mercedes W123, ook wel Mercedes 200 genoemd. Een geweldige auto, maar vooral voor privédingen, voor mijn werk gebruik ik liever een betrouwbare auto. Ik heb twee linkerhanden. Ik kan bijvoorbeeld ook niet aan mijn eigen gitaar sleutelen. Met de Mercedes besteed ik het allemaal uit aan een goeie garage hier in de buurt. Gelukkig heb ik er weinig problemen mee. Erin rijden geeft me een kick, het past gewoon bij mij, ik voel me meer thuis in zo’n oude auto. Het is fijn rijden en ik vind ‘t er beter uitzien. Hij past bij mijn karakter en hoort bijna bij mijn imago. Natuurlijk trek ik er bekijks mee. Oude auto’s trekken bekijks. Ik merk op de snelweg af en toe dat er getoeterd wordt en een duimpje omhoog gaat. Zeker bij andere Mercedes-liefhebbers. Als kind vond ik ze al mooi, die oude auto’s, ik weet niet waar dat vandaan kwam. Toen ik 13, 14 was, was ik ook gek op vrachtwagens. Als ik een oude Mercedes voorbij zag komen, of een oude Jaguar, kreeg ik gewoon kriebels in mijn buik. Maar de Mercedes-liefde kwam pas écht tot bloei daar in de studio, met de jongens. We hielden hele Marktplaats-sessies: alleen maar oude Mercedessen kijken. Maar dan nooit durven kopen. Kijken, kijken, kijken.’

Is zo’n Mercedes duur?

‘Bij mij viel de prijs mee. Hij was niet in topconditie toen ik hem kocht. Er zitten wat roestplekjes op. Als je ze in nieuwstaat koopt, zijn ze wel vrij duur. In benzinegebruik is ie ook niet goedkoop, maar ik betaal geen wegenbelasting meer, het is een oldtimer. Ik hoef eigenlijk alleen maar elk jaar mijn verzekering te betalen, maar dat is een oldtimerverzekering, dus dat valt hartstikke mee. Erik, mijn bassist en studiomaatje, heeft inmiddels een Mercedes S-klasse uit 1984. Die heeft hij vlak na mij gekocht, want hij kon het niet uitstaan dat ik er eentje had. Hij moest er ook een. Kijk, het is natuurlijk gewoon vervoer van A naar B, maar het is ook een soort hobby. Net als mooie oude gitaren. Op een gegeven moment heb je er genoeg, maar je koopt er toch altijd weer iets moois bij. Zo werkt het met deze auto’s ook.’

TOCH WORD je momenteel vooral ‘ambassadeur van alternatief wandelend Nederland’ genoemd.

‘Ik vind dat wel een fijne rol, maar ik wil geen wandelgoeroe zijn. Ik wil gewoon laten zien dat wandelen heel lekker is. En dat het ook heel leuk is in combinatie met cultuur, met muziek dus. Maar ik hoef geen wandel-influencer te zijn. Liever niet. Ik vind wandelen gewoon fijn om te doen. Het geef me heel veel voordelen. Het heeft me heel veel gebracht ook, dat draag ik wel uit, maar ik blijf gewoon liefhebber.’

Wandelen was niet hip en is nu wel hip, het heeft aanzien gekregen onder een groep mensen die eerst niet wandelde. Daar speel jij wel een rol in.

‘Ik denk dat ik ook een van die mensen ben. Ik ben er vorig jaar mee begonnen. Op gezondheidswebsites vond ik veel berichten dat het goed is om te wandelen. Ook om af te vallen, bijvoorbeeld. Die trend van afvallen en gezonder leven gaat hand in hand met wandelen. Wandelen is bewegen en bewegen is iets heel goeds, waar veel mensen mee bezig zijn. Ik vind het een heel positieve trend. En inderdaad, misschien is het van origine iets stoffigs of oubolligs, maar dat vind ik het niet. Volgens mij komen veel mensen er momenteel achter dat het heel fijn is. En heel lekker. Ik vind wandelen ontspanning, dat staat voorop.’

Is het voor jou een sociale activiteit of een individuele?

‘Ik vind het persoonlijk het lekkerst om alleen te wandelen. Want dan word ik creatief. Maar ik moet zeggen: met die Wandelclub, met dertig à veertig deelnemers per keer, is het socializen ook heel leuk. Wandelen is geschikt voor goede gesprekken. De tijd gaat heel snel als je wandelt en met elkaar praat. Maar alleen wandelen, dat vind ik toch wel het lekkerst, in mijn eentje in een natuurgebied. Daar word ik heel rustig van. Ik ben eigenlijk wel verrast door het succes van de Wandelclub. Ik had niet verwacht dat er zoveel animo zou zijn, dat er zoveel mensen lid zouden worden. Het is in de basis vrij simpel: je gaat een flink stuk wandelen en onderweg hoor je wat muziek. En daar wordt dolenthousiast op gereageerd. Misschien komt het ook doordat we nu in de coronacrisis zitten en er eigenlijk heel weinig mogelijk is, en dat je dan toch zo’n evenement kan bijwonen. Mensen ervaren het als een verrijking. Er komen echte wandelaars op af, maar ook mensen die normaal in Tivoli of Paradiso staan. Popliefhebbers die ineens gaan wandelen. Die variatie vind ik fijn, hoe gevarieerder hoe beter. Je wilt niet alleen maar verstokte wandelaars hebben, want die zijn waarschijnlijk vrij snel verzadigd. En in hun ogen lopen we al gauw te langzaam. Juist de combinatie is leuk. Ervaren wandelaars met daartussen mensen die van popmuziek houden, mensen voor wie wandelen niet per se een eerste levensbehoefte is.’

HEB JE met de Wandelclub al eens meegemaakt dat het een hele dag regende?

‘Ja, we hebben twee tochten gedaan in Lelystad, toen was het echt ontzettend slecht weer. Dan moet je een beetje improviseren. Kijk, wandelen moet je altijd kunnen doen, in weer en wind. Voor een wandeling is het niet erg als het heel hard regent, daar kun je je gewoon op kleden. Maar voor het onderdeel muziek is ‘t natuurlijk wel lastig. Dan moet je naar alternatieve oplossingen zoeken. In Lelystad vonden we een hele mooie oude schuur waar we konden staan. In het begin denken mensen: o nee, wat een kutweer. Dan krijg je ook een aantal afmeldingen, want niet iedereen vindt het lekker om in de regen te lopen. Maar als je een goeie regenjas aantrekt is het allemaal goed te doen. Iedereen vond het eigenlijk fantastisch, al die regen. Ja, ik heb speciale wandelschoenen, van het merk Meindl. Voor als ik ga wandelen in wat ruigere gebieden, in de duinen, op zandpaden of in de bergen bijvoorbeeld. Dan is het lekker om goeie schoenen te hebben. Maar ik doe ze niet altijd aan hoor, soms heb ik ook gewoon mijn gympen aan. Het is met wandelen net als met hardlopen: als je het regelmatig doet, boek je vrij snel progressie. Dat is het leuke aan wandelen, zeker in de bergen. In het begin denk je: holy fuck, wat is dit? Maar als je het drie weken regelmatig hebt gedaan, merk je: het gaat makkelijker. En dan wil je meer en meer. Dat heb ik vorig jaar meegemaakt. Ik begon met drie kilometer per dag, dat ging naar vijf, toen naar tien en vervolgens vijftien. Het eindigde met een wandeling van Amsterdam naar Hoorn, 42 kilometer. Ik vind sowieso: als je drie uur wandelt, dan voelt dat niet als drie uur. De tijd vliegt als je wandelt.’

Ben je door corona anders gaan denken over mobiliteit en vervoer?

‘Ik kan alleen over mijn eigen kleine wereldje spreken, want zoveel kom ik ook weer niet in aanraking met andere mensen op dit moment, behalve als ik optreed natuurlijk. Wat ik wel merk: mijn vriendin en ik hebben dan wel twee auto’s, maar we pakken eigenlijk bijna altijd, zeker nu het zulk mooi weer is, de fiets. We gaan drie keer per week met de fiets naar Amsterdam. Ik moet ook vaak in Hoorn zijn. Vanuit Wormerveer kun je dan de auto pakken, maar ik heb gevoel dat het leven wat rustiger gaat als je fietst. Dan ben je misschien drie kwartier tot een uur langer bezig, maar op een of andere manier kán dat ook gewoon nu. Ik vind het heel fijn. Nee, dat is geen milieubewuste keuze. Je bent dan wel milieuvriendelijker bezig, maar daar doe ik het niet voor. Ik doe het omdat ik er de tijd voor heb en ik het lekker vind.’

DE WANDELCLUB: www.wandel.club

TIM KNOL: 27 sep P3, Purmerend | 12 feb 2021 Xinix, Nieuwendijk

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Gratis vinyl bij een abonnement op <span class="oor">OOR</span> (vanaf 34 euro)!
abo-actie

Gratis vinyl bij een abonnement op OOR (vanaf 34 euro)!

OOR deelt uit! Neem een halfjaar- of jaarabonnement op OOR en kies je eigen cd-pakket. Met nieuwe lp's van Arcade ...
Tool staat op in Ziggo Dome
concert
tool

Tool staat op in Ziggo Dome

‘I’m 58 and I’m standing up!’ Veel zegt Maynard James Keenan donderdagavond niet, in de uitverkochte Ziggo Dome. Zo zijn ...
Eerste beelden Bowie-film 'Moon­age Daydream'
kijken
David Bowie

Eerste beelden Bowie-film ‘Moon­age Daydream’

De eerste trailer van de nieuwe David Bowie-film 'Moonage Daydream' is vanaf nu te bekijken. De film draait vanaf september ...

Tim Knol: 'Ik droom al zo lang van deze Mercedes' (oerend hard) | OOR