Wie zichzelf enigszins hippig vindt en van loepzuivere live-opnames houdt, moet bekend zijn met het ongekend populaire Tiny Desk-concept van NPR. Voor de onwetenden die tóch op dit artikel hebben geklikt: artiesten worden gevraagd een kwartiertje van hun beste of nieuwste materiaal live op te voeren. De hall of fame is goed gevuld met livesessies die honderden miljoenen keren worden bekeken; denk Dua Lipa, Mac Miller en Anderson .Paak. Ondertussen zijn dat stuk voor stuk bejaarde opvoeringen, dus maken we je met alle liefde wegwijs in de nieuwe generatie Tiny Desk-legends.

Leon Thomas

De Tiny Desk van Leon Thomas is meer dan recent, deze is nog knapperig vers. Als tienjarig joch speelde hij al in Broadway producties als The Lion King, maar als tiener werd hij echt bekend als André in Nickelodeon-serie Victorious. Het is makkelijk hem weg te zetten als omhoog gevallen kind-acteurtje, maar dat is met deze Tiny Desk makkelijk te weerleggen.

Hij tekende als allereerste artiest op het nieuwe platenlabel van Ty Dolla $ign, hitmachine, r&b-reanimator en co-auteur van twee albums met (Kan)Ye. Afgelopen jaar scoorde Leon een bescheiden hit met Mutt, onderdeel van zijn gelijknamige album. De vibes zijn klassieke r&b, maar de hele plaat is geschreven als hedendaagse hiphop. Dat valt te verklaren, Leon Thomas wordt namelijk vaker gevraagd mee te schrijven aan grote hiphop-songs waar hij andersom weer fungeert als r&b ijsbreker. Zo staat zijn naam in de kleine lettertjes op platen van o.a. Ye, Drake, Post Malone en Ariana Grande. Grande was overigens óók kindster in de serie Victorious. Het hiphop gehalte in de Tiny Desk ligt wat lager, maar zijn rauwe talent schijnt des te harder.

MJ Lenderman

MJ Lenderman introduceerden we afgelopen jaar als ‘de nieuwe held van de indierock en alt.country.’ Het gros van wat hij in zijn Tiny Desk optreden speelt komt van zijn laatste album Manning Fireworks en zweeft normaal gesproken ook tussen die twee genres in, maar MJ besloot het vandaag wat meer richting de country te trekken. De viool fungeert als fiddle, zelfde ding, ander geluid. Verder doet hij eigenlijk precies wat we van hem verwachten: met slimme, cynische observaties verpakt als makkelijk te verteren weemoed voedt hij zijn ‘Lenderheads’.

Doechii

Een jaar geleden wisten we niet wie Doechii was, maar als je de Grammy voor ‘Best Rap Album’ mee naar huis mag nemen staan er toch ineens heel wat extra ogen op je gericht. Ze heeft het charisma van een popster, maar staat haar mannetje als old-school rapper: een recept voor succes. Eigenlijk is dat ook wat haar winnende album Alligator Bites Never Heal (2024) zo goed maakt, het balanceert perfect die agressieve punch en een open en creatief geluid. Noem de plaat de vrouwelijke versie van Kendricks To Pimp A Butterfly.

In haar Tiny Desk komt een duidelijke boodschap naar voren: zwarte vrouwen kunnen prima hun eigen boontjes doppen. Later benoemt ze het ook letterlijk: het leven van een zwarte vrouw in Amerika is een héél andere ervaring dan het leven van de witte man. Onzekerheden legt ze strak en oprecht bloot, en zie je live in haar ogen worden omgezet in ambitie.

Faye Webster

Met een gunfactor van hier tot Tokyo hoop je zo dat de kwetsbaar ogende Faye Webster niet breekt. In kleding gestileerd zoals haar muziek klinkt, scoort haar Tiny Desk in Faye Webster-gehalte op een schaal van één tot Faye Webster een FAYE WEBSTER. Ze draagt zelfs een Lego-ring, naar de titel van de best scorende track van haar laatste album Underdressed At The Symphony (2024), Lego Ring. Of het allemaal oprecht is, of dat we naar een tot in de puntjes uitgedachte uitvoering zitten te kijken durven we niet te zeggen. Eigenlijk maakt het ook niet uit, het komt binnen.

Bob James

In 1962 werd Mr. James op een jazzfestival ontdekt door Quincy Jones, de rest is geschiedenis. Inmiddels heeft de jazzlegende twee Grammys op de schouw staan en is hij maar liefst negentien keer genomineerd (al is Bob James samenvatten in aantallen Grammys eigenlijk eerder een belediging dan flaterend). Het is altijd mooi zo’n ervaren jazz-rot, onaangetast door de tijd, los te zien gaan op een piano, maar wat deze Tiny Desk écht bijzonder maakt is hoe je voor je ogen twee verschillende culturen en tijden samen ziet komen: ‘I also have youth represented here. I don’t have that myself, but if I don’t have it, I can hire it.’ Samen met DJ Jazzy Jeff (ja, die van The Fresh Prince) en Talib Kweli (o.a. bekend van het Black Star project met Mos Def) worden jazz hands verruilt voor boom bap-beats. ‘People be samplin’ the same ass …’  rapt Talib met een geïmpliceerde ‘shit’ aan het eind van de zin. De samples maken hier plaats voor live, jazzy magie.

girl in red

girl in red is de Taylor Swift voor de licht bijdehante quirky kids, en bewijst ook tijdens haar Tiny Desk weer dat ze niet alleen veel te zingen, maar ook te vertellen heeft. Ergens tussen nonchalant en theatraal in kun je een kwartier lang je ogen niet van haar afhouden: wat gaat ze nu weer doen? Is het onnavolgbare verhaaltje klaar? Dan schiet ze ineens terug in haar moeiteloze gezang, alsof het allemaal vanzelf gaat. De afstand tot girl in red voelt ontzettend klein, alsof een vriendin een klein kamerconcertje weggeeft tussen alle lullepot door. Een vleugje trots bekruipt je zonder dat je haar ooit ontmoet hebt. Raar.

Flinke Namen (Podium Zwart)

Geen Tiny Desk, maar wel de moeite waard even aan te stippen dat we dit ook gewoon in Nederland kunnen.