Er zijn van die festivals waar je niet zomaar naartoe gaat. Je keert ernaar terug. Bospop is zo’n plek. Na jaren vol tumultueuze krantenkoppen – modder, afgelastingen, bestuursgedonder, gesodemieter over een domeinnaam – zou je denken dat het fundament misschien langzaam scheurt in combinatie met al die klassieke rock. Over muddy waters gesproken. Maar: 2025 wordt ongetwijfeld het jaar van de vlekkeloze terugkeer.

De headliners

Snow Patrol als afsluiter van de eerste festivaldag is een meesterzet: ingetogen, meeslepend en herkenbaar voor elke generatie. Hun Chasing Cars is inmiddels een collectief gevoelsgeheugen geworden, een nummer dat zelfs de gehardste classic rocker stil krijgt. Zaterdag geeft de teugels aan de grote meesters van de new wave: Simple Minds. Hun Alive And Kicking zal hier klinken als een statement: Bospop leeft. En zondag? Dan schudden The Black Keys Weert wakker met hun zompige bluesrock. Twee mannen, een muur van geluid en een zucht naar eerlijkheid.

Nineties-playlist

De jaren negentig waaien dit jaar nadrukkelijk over het Bospopterrein, met een vleugje cassettebandjesromantiek en meebrulbare festivalmelancholie. Roxette brengt ons terug naar de dagen van Joyride en It Must Have Been Love, hoewel tegenwoordig zonder Marie Fredriksson, die in 2019 overleed. Haar plek wordt ingenomen door de Zweedse zangeres Lena Philipsson.

Manic Street Preachers, met hun poëtische furie en onderkoelde grandeur, bewijzen dat A Design For Life ook in 2025 niets aan urgentie heeft ingeboet. Ook met de komst van Melissa Etheridge herleven de nineties en dan is er nog Train, dat met Drops Of Jupiter ooit een anthem afleverde dat eigenlijk gewoon een festival in vier minuten is: groots, weemoedig en net een tikje emotioneel.

Het nieuwe ‘classic’

Zijn de hippe indiekids uit de vroege zeroes de nieuwe classic rockers? Met Franz Ferdinand op de poster van Bospop zou je het haast denken. Het enorme succes van Take Me Out, The Dark Of The Matinée en al wat volgde is inmiddels weggespoeld door twee of drie latere postpunkgolven, maar geweldige festivalkrakers blijven het natuurlijk wel. Eerder dit jaar lieten Alex Kapranos en zijn band Paradiso weer springen ‘met een intensiteit die de bovenzaal in 2003 vast had laten instorten’, aldus onze reporter ter plaatse. Dat moet in Weert ook lukken.

De verrassing

Ooit schreef Ray Wilson mee aan de grungegeschiedenis met Stiltskin. Inside, dat bescheiden Britse hitje dat in 1994 de soundtrack vormde van een Levi’s-reclame, kent u dat nog? Wilsons ware vuurdoop kwam echter pas jaren later, toen hij de ondankbare maar eervolle taak kreeg om Phil Collins op te volgen bij Genesis. Het album Calling All Stations uit 1997 werd met gemengde gevoelens ontvangen: de puristen snoven, de critici twijfelden, maar inmiddels mag het album het stempel ‘ondergewaardeerd’ wel dragen. In zijn liveshow legt Wilson de nadruk doorgaans op het Genesis-verleden met uitstapjes naar solowerk van Phil Collins en Peter Gabriel.

Nieuwe generatie

Wat Bospop dit jaar zo bijzonder maakt is de fijne balans tussen vertrouwd en verrassend. De programmering is als een goeie mixtape. De veteranen krijgen hun klassiekers, terwijl jongere bezoekers een frisse connectie kunnen maken met artiesten die ze misschien via hun ouders ontdekten, of net andersom. Zo bewijst Davina Michelle met haar krachtige performance dat de nieuwe generatie artiesten prima gedijt tussen de gevestigde namen van toen.

Bospop weet waar het vandaan komt: classic rock, bier uit bekers, mannen met baarden en vrouwen in Stones-shirts. Toch is daar het besef dat je alleen overleeft door je horizon te verbreden. De modder van vorig jaar wordt ingeruild door het dansende stof van drie geslaagde zomeravonden.