Tien jaar geleden leek drum & bass dood en begraven. Liefhebbers bleven hun heil zoeken bij clubavonden, zoals Blackout, Spektrum XL en Champion Sound, waar je altijd een beetje dat undergroundrandje voelde rafelen. Ook eerder, in de jaren negentig, is de breakbeat- en junglescene hier nooit zo groot geweest als aan de andere kant van het Kanaal. Maar er waait een frisse wind die de junglists van nu naar de zalen en festivalweides weet te trekken. Vaandeldrager van die revival is Nia Archives, die vanavond The Max van de Melkweg laat uitpuilen.
Fotografie Marc Prodanovic
We zagen Nia vorig jaar al op Lowlands, waren best tevreden over debuutalbum Silence Is Loud en spraken met haar over alles wat ze tot nu toe beleefde. Zodoende mag het geen verrassing heten dat we het bij optredens nog steeds met een dj-set moeten doen. En dat is prima, zolang ze zelf als een stuiterbal achter haar draaitafel op en neer gaat. We krijgen een setlist voorgeschoteld die vooraf bereid is en kant-en-klaar opgediend wordt. Met Off Wiv Ya Headz, haar remix van de weer door A-Trak gemixte versie van Yeah Yeah Yeah’s Heads Will Roll – Project X, weet u wel – is de toon al snel gezet.
Op elkaar geperst houdt men elkaar recht, slechts een enkeling heeft genoeg ruimte om te skanken. Wie alle ruimte heeft is Nia, die na een tijd in duister te zijn gehuld de spotlights opzoekt om te zingen. En dat kan ze, horen we onder meer tijdens So Tell Me… en Crowded Roomz. Ze leerde als meisje harmonieën te (her)kennen dankzij het koor in de kerk en raakte geïnspireerd. Wie de ogen sluit hoort een vleugje Amy Winehouse in haar terug. Ook probeerde ze wat instrumenten uit en dankzij haar musicerende stiefvader kwam ze in aanraking met produceren. Combineer dat met interesse voor zwarte geschiedenis – aangewakkerd door haar Jamaicaanse roots – literatuur én muziek en je krijgt de unieke mix van stijlen die ze steeds verder blijft ontwikkelen.
Nia’s muziek zit bijvoorbeeld vol subtiele verwijzingen naar de drum & bass van de jaren negentig. Zo horen we de legendarische MC Moose op Bad Gyalz, de break van Boymerangs Soul Beat Runna op Forbidden Feelingz (moshpit!) en het veelvuldig gesamplede Wheel Up van DJ Gunshot op de Burn Dem Bridges remix van Skin On Skin. Het is de vraag of de aanwezige jonge liefhebbers al zo diep in de krochten van jungle zitten, maar ze zijn hier in elk geval om dezelfde reden als hun voorgangers een paar decennia geleden: een beetje gezien worden, een beetje dansen. Zoals Nia zingt op Bad Gyalz: ‘Bad gyal with her style and fashion / She gonna skank till the dance goes out.’
Buiten het zingen horen we Nia maar zelden. Of we het naar ons zin hebben en meer van dat soort clichématige kreten. Wel heeft de artieste nog tijd om een Nederlandse vlag te laten wapperen (gejuich) en een plaat te signeren waarop haar herkenbare konijnenlogo prijkt (één hele blije fan). Als we de remix van Waited All Night (Jamie xx), MAD! (All Hands Up In The Air) en natuurlijk de pompende bassen van afsluiter Baianá voor onze kiezen hebben gehad, is het feest na vijf kwartier voorbij. Scheel van de hyperactieve belichting en visuals rollen van zweet doordrenkte dansers de zaal uit. Op zoek naar verkoeling, euforisch over waar ze zojuist getuige van zijn geweest. Jungle is niet meer dat rauwe, ondergeschoven kindje in de ravescene. Het is fris, vrouwelijk en daardoor misschien wel sterker dan ooit.
Gezien: 16 november 2024 in Melkweg, Amsterdam
