Een paar weken terug ging Robbie Williams in Amsterdam de straat op om mensen te vragen of ze met hem op de foto wilden. Een geestig staaltje zelfspot van de wereldster die, tot zijn half gespeelde irritatie, de grootst mogelijke moeite had om zijn concerten in de Johan Cruijff ArenA uit te verkopen. En warempel, hij trof de een na de ander die geen idee had wie hij was. Verbazingwekkend vond ik dat; als je een artiest die beroemd genoeg is om in zo’n groot stadion op te treden niet (her)kent, onder welke steen heb je dan geleefd?

Een gedachte waar ik korte tijd later genadeloos voor gestraft werd. Want als ik, al wandelend door het centrum van Amsterdam, aangesproken zou worden door Bang Chan, Seungmin, Changbin of Hyunjin zou ik er onmiddellijk vanuit gaan dat het hier om toeristen ging die de weg naar het Anne Frank Huis wilden weten. Maar toch stonden zij en de andere leden van de band Stray Kids vorige maand in een uitverkochte ArenA. Zich daarmee plaatsend in het rijtje met Michael Jackson, Madonna, Beyoncé en The Rolling Stones.

Snel krabbelde ik onder de steen vandaan waar ik dus blijkbaar onder zat en klom in het internet. Dat leerde mij dat we hier te maken hebben met K-pop, een genre dat mij al een tijdje evenzeer intrigeert als irriteert. Intrigeert omdat er uit het hoekje van de platenzaak waar deze Koreaanse popmuziek in schreeuwende kleuren staat opgesteld het ene na het andere peperdure item wordt meegenomen door kinderen die daar toch minstens een volle week supermarktschappen voor hebben moeten vullen.

Irriteert omdat het muzikaal, voor zover ik tot nu toe kon ontdekken, vrij weinig om het lijf heeft. Boy- en girlbandmuziek die sterk doet denken aan de late jaren negentig, maar dan met melodieën zo generiek dat ze nauwelijks in je hoofd blijven plakken. En natuurlijk zit er soms een uitzondering tussen, de meiden van BLACKPINK bijvoorbeeld, die hebben een paar nummers waar een lekker scherp randje aan zit.

Maar als je naar ze luistert, moet je wel de gedachten uitschakelen aan de onthutsende documentaire over deze band, waarin we zien hoe deze bij hun families weggerukte meiden na een intensief trainingskamp worden uitgeselecteerd om vervolgens bijkans te bezwijken onder de druk die ze onophoudelijk wordt opgelegd. Het aantal suicide-gevallen binnen de meedogenloze K-popscene is sowieso bedroevend hoog. Deze muziek heeft gemeen met kipnuggets dat het moeilijk is ervan te genieten als je denkt aan hoe ze gemaakt wordt.

Maar goed, Stray Kids dus. Dat onderscheidt zich binnen het genre door te experimenteren met razendsnelle raps, grommende bassen en malle geluiden zoals die van een boormachine. Op het K-spectrum misschien gewaagd, maar aan het totaalplaatje van de muziek voegt het nauwelijks iets toe. Bovendien ontbeert Stray Kids de soms onweerstaanbare melodieën van BTS of de sensuele duisternis van aespa, K-poppers die ik nog weleens wil draaien, bijvoorbeeld als ik het huis opruim.

Waarom dan uitgerekend deze groep, bestaande uit kandidaten van een Koreaanse tv-survivalshow (de winnaars mogen in een boyband!), het schopt tot de ArenA, zou ik niet weten. Maar voor wie de afgelopen tijd onder dezelfde steen heeft gezeten als ik heb ik een geruststellende mededeling: u kunt rustig blijven zitten.