In de nieuwe OOR vindt u 50 jaar punk. Verhalen uit de oude doos, verbijsterende foto’s, meerdere revivals, oude mannen die vertellen over ooit en jonge mensen die vloeken op nu. Wat helaas ontbreekt is het definitieve verhaal over de Nederlandse punkband Skaamluus, voortgekomen uit de band Erected Eyeball. Gitarist en oprichter Rascal Clit, echte naam Menno Mandemaker, ging uiteindelijk niet akkoord met de manier waarop hij in de definitieve tekst voorkwam, namelijk als een medewerker van Unilever.
Zo’n editie is dit. Weet je nog, Jezus ja, hoe gaat het met die en die, ongelofelijk dat hij nog leeft, vreemd ja, dat er nooit een punkband uit Gelderland is gekomen, een interview met de man die tijdens een concert van The Filthy Fistfuckers zichzelf even kort in brand stak en daarna gewoon op zijn brommer naar huis reed, kortom, gedoemde gekkigheid, zuipen en slikken, wij tegen de wereld, maar wel graag met een fototoestel voor onze snufferd en dan maar hopen dat die ingeslapen kluit programmeurs ons opmerkt.
Toch ben ik zo vrij om te stellen dat er in dit nummer meer dan 100 bladzijden helaas de verkeerde kant op wordt gekeken. Achteruit is het een en al nostalgie en vooruit is het voor de honderdste keer een poging doen om te reanimeren wat punk ooit, ergens halverwege de jaren zeventig, zo spannend maakte. Ik mis in deze thematische editie van OOR de enige man die op dit moment de muziek rücksichtslos een andere kant op stuurt. Niet omdat hij boos is en niet omdat hij wil worden gehoord en gezien, maar omdat hij, totaal los van welke traditie dan ook, het hele idee van muziek maken zoals wij dat kennen volledig omver werpt.
Ik heb het over Paul Tas uit Hoofddorp. Hij heeft niets met gitaren, niets met drums en niets met samples. Paul Tas ontdekt, onder onze ogen en oren, een totaal nieuwe stroming die over 50 jaar zal worden herkend als pure punk. Paul is actief in de wereld van Het Geluid. Niet gehinderd door enige kennis van muziekstromingen, de werking van instrumenten en wat andere mensen prettig vinden, ontwerpt hij – puur op gevoel – dingen waar hij graag naar luistert. Paul werd op school getreiterd omdat hij dyslectisch was. Wanneer hij zijn opstel voorlas, riepen zijn klasgenoten: ERROR! Dat is nu de sticker die hij op ieder nieuw instrument plakt.
Ik koop alles wat Paul maakt, omdat het mijn hoofd opengooit. Hij verstopt in kinderspeelgoed sensoren en synthesizers. Druk op de afbeelding van een heel lieve eekhoorn en je verdwijnt in een muur van geluid. Paul verkoopt een absurd mooi vormgegeven waxinelichtjeshouder. Om het waxinelichtje heen staan vier sensoren. Als het vlammetje wappert, verdwijn je in een wolk van nog nooit gehoord geluid. Wanneer je bij Paul thuis iets koopt, maakt hij een tosti voor je en vraagt hoe het met je gaat. Nu ik dit schrijf, viert hij triomfen in Japan en Zuid-Amerika. Paul is punk. Puur op intuïtie slingert hij vlak onder onze neus de moderne muziek een andere kant op. Een natuurkracht waar 50 jaar later nostalgisch over zal worden geschreven.
De nieuwe OOR
Bestel hier onze punkspecial.
