Onder de Kortjewantsbrug tegenover het Scheepvaartmuseum werd een roman gepresenteerd. Het is een van de weinige bruggen in Amsterdam waar je onderdoor kunt lopen. De doorgangen bleken ideale hangplekken voor drugsverslaafde daklozen. Tijdens de heroïnepandemie is de stad grondig verbouwd, maar deze brug heeft de crisis overleefd. Aan de matrassen en slaapzakken te zien wordt hij nog steeds als schuilplaats gebruikt. 

De organisatie van de boekpresentatie had gepoogd de urinelucht te verdrijven met azijn, wat de stank alleen maar verergerde. Nadat de redacteur iets had verteld over de totstandkoming van de roman reikte de auteur het eerste exemplaar uit aan zijn vader.

Het publiek applaudisseerde, een rondvaartboot met verdwaasde toeristen dreef voorbij, ik pakte een lauw biertje uit een krat en bekeek een muurschildering van een ponypack. Dat is zo’n envelopje waar ze cocaïne in verhandelen. Op de envelop was een sticker geplakt waarop stond: ‘Eyedea is alive’.

Ik was er vrij zeker van dat ik de enige in het gezelschap was die wist waar dat op sloeg, tenzij er een of ander modemerk was dat zo heette, of een Netflix-serie, dan was ik waarschijnlijk de enige die het niet wist.

Op Reddit had iemand een topic geopend over de sticker, niet die in Amsterdam maar eentje op de achterkant van een verkeersbord in Minneapolis. Van de 51 reacties heeft grofweg de helft niets te maken met de rapper Eyedea, die in 2010 aan een overdosis overleed, een paar weken voor zijn 29ste verjaardag. Iemand schrijft dat hij bij hem in de klas heeft gezeten. Een ander heeft zijn oom nog gekend. Vriendelijke gast. Slechts een handvol berichten gaat over de muziek die Eyedea achterliet.

Voor mij is hij onlosmakelijk verbonden met Zomergasten, daarom denk ik elk jaar weleens aan hem. Het is nogal gênant, maar volgens mij doet iedereen dit (toch?), fantaseren over de fragmenten die je zal laten zien als ze je uitnodigen.

Op YouTube staat een filmpje van St. Paul’s Grand Old Day Celebration, een voor-elk-wat-wils-stadsfestival in Minnesota, met onder meer een autoshow en een family fun zone. Het is een sombere zomerdag, het publiek staat er verveeld bij. Op een tot podium omgebouwde partytent gaat Eyedea het gevecht aan met zijn microfoon, met de zwarte sluike haren die hem het zicht belemmeren, met het overtollige speeksel dat zijn articulatie teistert, met de demonen die hem zo te horen met zijn allen te lijf gaan. Ik weet dat dit goedkoop klinkt, maar het is alsof hij daar al in de gaten heeft wat er anderhalf jaar later met hem zal gebeuren. 

Wat betekent het eigenlijk om ‘alive’ te zijn als overleden artiest? Dat je muziek nog beluisterd wordt? Dat er ergens in een datacenter wat eentjes en nulletjes op een server staan die door een algoritme zo nu en dan aan iemand worden voorgeschoteld? Dat je naam herkend wordt als iemand een sticker ziet waar hij op staat?

De muur onder de onder de Kortjewantsbrug zal gereinigd worden, het verkeersbord in Minneapolis is waarschijnlijk al vervangen, het algoritme gaat met zijn tijd mee, deze OOR ligt morgen bij het oud papier. Dertien jaar na zijn overlijden sterft Eyedea nog elke dag.