Cultuurwetenschapper en OOR-reporter Bas Disco bekijkt de muziekwereld door zijn smartphonescherm, scrollend door de online wereld met al zijn popculturele eigenaardigheden, hypes en bubbels.

Met 1.94 meter zou je zeggen dat ik een voordeel heb bij liveshows. Toch voelt dat niet zo. Hoe meer ik vooraan sta, hoe meer ik anderen het zicht hinder, en kleinere mensen weten dat ze ermee wegkomen als ze een elleboog in m’n ribben drukken. Terugduwen zou niet netjes zijn.

Ik kan gelukkig wel makkelijk over anderen heen kijken, maar als je achteraan staat, zie je bij grote concerten de artiest in miniatuurvorm. Er zijn dan vaak wel van die grote schermen, maar die vind ik onzinnig, al helemaal als mensen die schermen gaan filmen. Dat is net zoiets als de camera richten op je laptopscherm.

Zo zijn er nog meer dingen te bedenken: je halve maandsalaris voor een biertje; concertkaarten zo duur dat je wekenlang op Yum Yum-noodles moet leven; mensen die al dronken zijn voordat het voorprogramma is afgelopen; zijn de WCs helemaal daar? Al die fucking telefoons!

Wat zijn concerten eigenlijk klote. Soms.

Virtual reality zou deze problemen kunnen verhelpen. Je zit of staat dan met een bril op waarmee je je kunt manifesteren in een virtuele ruimte waar een concert plaatsvindt. Een vraag blijft natuurlijk of dat wel zo werkelijk kan voelen als een echt concert.

Vorig jaar is er onderzoek gedaan naar dit fenomeen. Er werd een virtuele versie gemaakt van een Dire Straits concert uit 1983, en het scheen goed nieuws te zijn dat vrouwen daarbij nogal ongemakkelijk werden. Hun aanwezigheid in het publiek leek zo echt, dat ze het gevoel hadden dat de mannen uit de oorspronkelijke opname voortdurend naar ze keken.

Ethisch gezien heeft het ook z’n voordelen. Het versoepelt ietwat de doodgreep die we hebben op het klimaat en monopolist Ticketmaster zal niet langer de concertwereld onder zijn duim hebben.

Het is dan wel de vraag hoe de artiest moet performen zonder publiek om aan te kijken. Zie je IDLES al in een studioruimte met green screen? Dan toch liever dat er eerst een concert on-site wordt georganiseerd dat wordt gebruikt voor beeld- en geluidsmateriaal.

Zo zal Taylor Swift – die onlangs op camera is vastgelegd terwijl ze probeerde onopvallend haar neus te snuiten – nóg beter moeten opletten. VR stelt de kijker namelijk in staat om vlak naast de artiest te staan.

De tegengeluiden zijn vanzelfsprekend. Voor velen is een concert meer dan alleen kijken en luisteren naar een artiest, maar ook het deelnemen aan een uniek moment dat slechts eenmaal plaatsvindt op deze exacte manier, op deze exacte plek, met deze exacte mensen.

De uitvoering van de artiest die nooit helemaal hetzelfde is, het geluid dat wordt beïnvloed door de akoestiek in de ruimte, en jij daar middenin.

Maar wat nou als je favoriete artiest nooit bij jou in de buurt optreedt? Zo zijn er genoeg argumenten voor beide kanten te verzinnen. Alleen maar fijn om dan in elk geval de keus te hebben.

En zeg nou zelf: in je woonkamer met een Virtual Reality-bril, sixpackje Dors in de koelkast en een WC zes stappen verderop. Je moet alleen wel uitkijken dat je tijdens een moshpit niet door een gipsmuur rent.