Er is weer een ster uit de lucht gevallen. Op 16 oktober 2025 overleed Ace Frehley, 74 jaar oud, gitarist, medeoprichter van Kiss en ruimtevaarder met een Marshall-stack als brandstof. Hij stierf thuis in New York, waar hij ooit van de straat werd opgeraapt door de rock & roll. Enkele weken eerder was hij nog gevallen in zijn studio – een al te aards einde voor iemand die zijn leven lang boven de wolken leefde.
Paul Daniel Frehley, kind van de Bronx, groeide op tussen subwaygeraas en neonlicht. Toen hij zich in 1973 bij Gene Simmons, Paul Stanley en Peter Criss voegde, leek het alsof iemand een schakelaar omzette. De rest had de show, hij had de vonk – en het masker dat hem eeuwig zou achtervolgen: The Spaceman. Zijn gitaar: een motor die sputterde, spuwde, rookte – letterlijk zelfs, tijdens Shock Me (1977), geschreven na een podium-elektrocutie. Cold Gin, Parasite, Rocket Ride: zijn handschrift was overal.
Daarna werd het ingewikkeld. De muziek verschoof richting disco en pop. De maskers bleven, maar achter dat van Frehley zat een man die zich steeds vaker vervreemd voelde van zijn eigen schepping. Hij raakte verstrikt in drank, ruzies en verkeerde energie. In 1982 stapte hij op.
Toch bleef hij, onverbeterlijk, zichzelf opnieuw uitvinden. Solo, in korte terugkeren, in interviews waarin hij met spijt en spot terugkeek op het spektakel. In 1996 kwam hij nog één keer terug in vol ornaat, wit gezicht, zilveren pak, glimlach van bliksem. En toen Kiss in 2014 in de Rock & Roll Hall Of Fame werd opgenomen, was hij er vanzelfsprekend bij.
Zijn voormalige collega’s noemden hem ‘een onvervangbare kracht in de vormende jaren van de band’. Maar misschien is het eenvoudiger dan dat: zonder Ace Frehley had Kiss nooit bestaan.
Frehley kan de Kennedy Center-onderscheiding in ieder geval niet meer in ontvangst te nemen van Trump, waar Gene Simmons in zijn eerbetoon meteen aan moest denken. ‘Ace was de eeuwige rock soldier. Moge zijn erfenis lang voortleven!’
Foto Tilly Antoine, Paris 1999 (CC)
