het poparchief

Op bezoek bij Robbie Williams in de Verenigde Staten (1999)

In 1999 maakte Pinkpop zich op voor Robbie ‘The Ego’ Williams. Een voormalige boybandjongen met een grote bek, zomaar op het podium van ’s lands grootste rockfestival. Maar wel een jongen die, tot zijn eigen verbazing, ook respect wist af te dwingen bij het mannelijke publiek. OOR’s Mark van Schaik zocht hem op in de VS, waar meneer druk bezig was het land te veroveren (goed om te weten: het zou hem nooit lukken).

Het Poparchief komt tot stand in samenwerking met Collectie Nationaal Pop Instituut, onderdeel van het Allard Pierson – De Collecties van de Universiteit van Amsterdam.

Robbie Williams staat in de erker van zijn hotelkamer, op de elfde verdieping van het Wyndham Midtown in Atlanta. ‘Ik zei het je toch? Het is net alsof je uitkijkt over Tatooine. Of nee, eh… Dagobah, dat was het. Waar de Ewoks rondrennen, weetjewel. In Return of The Jedi zitten een paar scènes waarin je net zo’n uitzicht hebt over de planeet als wij nu.’

Wat doe je eigenlijk hier?
‘Ach, ik wip Atlanta even binnen en ben weer weg. Leuk, hoor. Het is hier schoon, groen en stil. Weinig mensen op straat.’

Ik zag in de etalage van een zaaltje, hier om de hoek, dat je over een paar weken ook komt optreden.
‘Dan weet je meer dan ik. Voorlopig doe ik nog promotie. Ik bezoek radiostations. Ik schud veel handen. Ik zorg dat ik met zoveel mogelijk mensen op de foto ga. Ik speel een nummertje of wat. En af en toe treden we op in kleine zaaltjes, of cafés eigenlijk, voor mensen uit de muziekindustrie. Inkopers van platenzaken, mensen van radio en tv, schrijvende pers. En als ik terugkom een tournee langs de clubs. Hoewel, als ik terugkom… Ik blijf continu in Amerika. Ik doe het hele rondje twee keer.’

En dan terug naar Europa.
‘Ja, voor de festivals. Ik weet dat ik in Nederland het Pinkpopfestival doe, maar het zegt me niet veel. Wie komen daar verder nog?’

O, de Helderoosjes, Alanis Morissette… Het duurt drie dagen en er staat teveel om op te noemen.
‘Er worden toch geen drugs gebruikt, hè?’

Nee hoor.
‘Gelukkig, want daar hou ik niet van.’

Er wordt ook geen bier geschonken.
‘Hè?! Geen bier?’

Geintje.
‘O, hm, ik dacht al…’

HET ZAL WEL LIGGEN aan de 250 artikeltjes uit Hitkrant, Breakout en wat heb je, dat je zo’n Robbie Williams eens goed opneemt. En dan zie je dus een twintiger met gemillimeterd haar en aanleg voor molligheid, gekleed in een kaki broek die dringend een riem nodig heeft, een te klein kaki overhemd en nieuwe witte sportschoenen. Als hij met Guy Chambers – ex-World Party en Williams’ rechterhand – en de rest van zijn band bij het hotel arriveert, loopt hij als eerste, handen in de zakken, de lobby in; daarna volgt pas de rest van de entourage. Zijn ‘Cheers, mate’, tegen iedereen die iets voor hem doet, is onweerstaanbaar. En die twinkeling in zijn ogen, dat glimlachje dat zo vaak om zijn mondhoeken speelt, moet je daar nu bang voor zijn? Dit is dan wel de man die sommige journalisten gewoon liet stikken, die soms bepaald arrogant overkomt en zeker niet op zijn mondje gevallen is. Maar toch, hier staat één en al vriendelijkheid, iemand die lekker in zijn vel lijkt te zitten.

Waarschijnlijk was hij een stuk moeilijker te benaderen rond ’95, toen hij uit Take That werd gezet vanwege een wat overdadige manier van leven – en zijn gegoochel met drugs en alcohol in het gezelschap van Oasis in het bijzonder. Hij probeerde zich aan het keurslijf van de jongensgroep te ontworstelen, zijn eigen plaats te vinden. Met zijn album Life Thru A Lens (’97) was hij niet het eerste, maar wel het meest volwassen debuterende voormalige Take That-lid. Nu, een paar jaar, een tweede multiplatina album (I’ve Been Expecting You) en twee armen vol Awards later, mag hij opnieuw beginnen, in Amerika verschijnt namelijk pas begin mei de eerste Robbie Williams-CD: The Ego Has Landed, een compilatie van songs van zijn Europese albums.

WIENS IDEE WAS het om twee albums samen te persen tot één?
‘Weet ik niet. Het mijne, waarschijnlijk. Het was een voorstel waartegen ik ja heb gezegd. De selectie is door de maatschappij gemaakt, het is hun Best Of. Ze hadden ook heel duidelijke ideeën over wat de singles moesten zijn en zo. Mij best.’

Hoe vind je het om nu weer de kersverse soloartiest te zijn?
‘Het is heel lekker, eigenlijk. Omdat ik kan zijn wie ik wil. In Europa is er een heel vastomlijnd idee van wie en wat ik ben. Hier niet. Ik kan alles doen en zeggen wat ik wil, zonder dat hst meteen onder een microscoop wordt gelegd, ik haat het dat in Engeland iedereen weet waar ik woon en met wie ik neuk. Bij het Amerikaanse publiek is geen enkele misvatting over mijn verleden. Ik geniet van het feit dat ik hier nog niet bekend ben en gewoon over straat kan lopen zonder herkend te worden. Anderzijds ben ik hier met het doel dat juist te veranderen, wat voor heel gemengde gevoelens zorgt. Iets in me zegt dat ik weer weg moet gaan uit de VS, niet eens moet proberen door te breken. Want als dat gebeurt, ben ik verkocht. Mijn privéleven kan ik dan wel op mijn buik schrijven. Ik sta nu voor die laatste grens. Amerika is nu nog een leuk vakantieland voor me. Ik ben anoniem hier, een persoon. Geen product. Maar ja, ik hou van mijn werk. Ik hou ervan om nieuw terrein te verkennen, dingen te doen waarmee ik afwijk van het bekende pad.’

Heeft je platenmaatschappij een duidelijk beeld van wat je hier moet losmaken?
‘Waarschijnlijk wel, ik weet het niet. Dit land is zo enorm, dat ik me echt afvraag hoe ze kunnen denken dat ik hier een substantieel publiek zal bereiken. Ik ben vandaag bij een lokaal radiostation geweest, hier in Atlanta. Leuk, maar begrijp ik wat daar gebeurt? Ik begrijp radio in Europa, maar hoe radio in Amerika functioneert, is me een raadsel. Er zijn hier zoveel verschillende formats, gericht op zoveel verschillende mensen. Ik probeer dat maar niet teveel te analyseren. Dat leidt toch tot niets.’

In welk vakje word je hier gestopt?
‘Adult contemporary en pop. Waarmee ik dus eigenlijk Elton John en de Spice Girls tegelijk ben.’

Ben je je oudere songs nog niet zat?
‘Het gaat meer om de respons dan de uitvoering Als ik die gezichten zie, maakt het me niet meer uit of ik een song voor de driehonderdste keer doe. Als ik Angels voor Amerikaans publiek zing, horen ze een nieuw nummer. En daarmee is het voor mij ook nieuw. Ik gooi er trouwens nu ook al nummers tussen die we net hebben geschreven, hoor.’

Dus je blijft productief, ondanks je vele promo-werkzaamheden?
‘Ja. We hebben nu al negentien nieuwe songs. Ze blijven misschien wel even op de plank liggen maar het is een geruststellend gevoel dat ze er zijn, dat ze nog steeds blijven komen. Guy en ik willen er zo’n veertig achter de hand hebben, voor we een nieuwe plaat misschien. Niet dat daar al over gesproken. Nu we in Amerika bezig zijn, komen dat soort plannen voorlopig niet op tafel.’

Vertel eens hoe je dat doet, songs schrijven tussen de interviews en het handjeschudden door. Waar komen de nieuwe songs vandaan?
‘Vanochtend, bijvoorbeeld, hoorde ik iemand vertellen over een droom. Hij was naakt bij een Award-uitreiking. Paf, een songtekst! Schuilen achter Jarvis Cocker, liflafjes eten, met mijn laserpen op Salman Rushdie’s voorhoofd schijnen. Weetjewel. Een droom kan dus inspirerend zijn. Nou, voordat ik voor de radio moest zingen, heb ik dus even zitten pennen. Met Guy heb ik een akkoordenschema doorgenomen en we hebben meteen afgesproken dat we vanmiddag een uurtje studiotijd krijgen, zodat we het op kunnen nemen. Zulke dingen zijn altijd te regelen.’

Is het niet verleidelijk om wat van die ruwe opnames uit te brengen?
‘Zeker. Vooral om dat onder een andere naam te doen. Niet Robbie Williams erop zetten, en dan eens kijken wat er gebeurt.’

TREKT ENGELAND erg aan je?
‘Eh… ja. Ik ben daar momenteel een van de beroemdste personen, dus… Het is vreemd, hoor. Ik sta nu op het niveau van Take That in hun hoogtijdagen, maar deze keer doe ik het in mijn eentje! Dat is soms best beangstigend. Niet dat ik er wakker van lig, maar ik verstop me wel zoveel mogelijk. Ik heb de mazzel dat ik veel geld heb, dan kan ik mezelf tenminste op leuke plaatsen verstoppen. Maar verstoppen blijft het. Dat is dus de reden dat ik nu zo van Amerika geniet.’

Je hebt ooit gezegd dat je je ten tijde van Take That een marionet voelde. Maakt je succes als solo-artiest niet dat je weer aan handen en voeten gebonden bent?
‘Nee, helemaal niet. Als er al aan touwtjes wordt getrokken, vind ik het nu prima om de pop te zijn. Vrijheid is marionet zijn van een publiek naar keuze. Dit is mijn leven. In Amerika laat ik veel aan de maatschappij over, omdat ik niet weet hoe het hier werkt. Maar uiteindelijk is er niemand die me dwingt iets te doen of te zijn. Omdat ik genoeg geld heb om te zeggen: fuck off. Een luxe positie, ik weet het.’

Hoe ziet je Britse publiek eruit?
‘Volgens mij is de verdeling mannen-vrouwen nu wel zo’n beetje gelijk. Eindelijk. Mannen vinden me goed. Wat de grootste bevrediging geeft die ik me kan indenken. Respect van mijn mannelijke leeftijdgenoten. En ik krijg geen teddybeertjes meer op het podium gegooid. In Engeland niet, tenminste. Steeds minder in Europa. Het schreeuwen wordt ook minder. Ik haat schreeuwen nog het meest van al. Het is een niveau van fanatisme dat ik nooit heb kunnen volgen. Dat ik iemand op mijn stoep of in de zaal haar longen uit haar lijf kan laten schreeuwen. Heel eng.’

Is het belangrijk om mensen te shockeren of te provoceren? Op het podium, op tv, tijdens prijzengala’s…
‘Belangrijk? Het is niet belangrijk, ik ben gewoon zo. Zo doe ik, ik kan niet anders.’

Maar komt dat dan vandaan? Is het zelfbescherming?
‘Nee, het is… weet je, ik kan niet geloven dat ik er mee weg kom. En ik voel me daarom als een kind in een snoepwinkel. Ik doe wat ik wil en mensen komen naar me kijken, vinden het nog leuk ook, wat ik doe. Dat is bijna te gek om waar te zijn.’

Kun je je voorstellen dat sommigen je als arrogant afdoen?
‘Mmja… Ik ben nog jong en gevoelig. Dat meen ik. Ik ben ontvankelijk voor slechte kritiek en negatieve opmerkingen. Arrogantie kan gebruikt worden als een schild, verdedigend. Bij mijzelf is het eerder een wapen, aanvallend dus. Toch vind ik het heel vervelend als mensen mij als arrogant beschouwen. Omdat ik mijzelf niet zo zie. Als je in de schijnwerpers stapt, krijg je een heleboel negativiteit over je heen. En als je niet gelooft dat je goed bent in wat je doet en de mensen goed genoeg kunt vermaken, dan kan dat negatieve langzaam bij je binnendringen en je helemaal in de knoop leggen. Eh… Op dit punt in mijn carrière zou ik zeggen dat er altijd meer mensen zijn die je haten dan mensen die je te gek vinden.’

Heb je de kritieken op je South By South West-optreden gezien?
‘Sommigen vonden me het slechtste van de hele week, maar er waren er ook die mij het beste vonden van wat ze hadden gezien. Ik bedoel maar. Oké: van 250.000 man op Glastonbury naar een achtertuin met 150 mensen is een aardige overgang. En dan bestond het publiek ook nog eens uit cynische journalisten die geen idee hadden wie of wat ze kwamen bekijken, maar die vooral afgingen op de hype die me omgeeft. Toen moest ik mezelf beschermen. Ik was daar niet arrogant. Ik kan veel erger..’

Heb je ooit wel eens achteraf gedacht: nu ben ik te ver gegaan?
‘O ja. Toen ik de MTV Award kreeg, bijvoorbeeld. Ik stak dat ding in de lucht en zei alleen maar: too damn right. Ik liep het podium af en dacht: wat ben ik toch een klootzak. Maar ook dat was zelfbescherming. Je hebt als artiest bij een Award-ceremonie geen enkel overwicht. Er botsen zoveel ego’s op elkaar, inclusief het mijne… Dat is gek, hoor. Ik vind dat soort gelegenheden bijzonder onplezierig. Niemand straalt werkelijke vreugde uit. En ik draai altijd door. Omdat ik er zo bang voor ben. Natuurlijk heb ik eraan gedacht om mijn moeder te bedanken toen ik het podium opliep, maar ik wist ook dat ik zou gaan huilen als ik dat zou doen. En dat wilde ik niet. Daar ben ik nog niet dapper genoeg voor.’

Wat doe je met die awards, trouwens?
‘Ik gebruik ze om er thuis de deuren mee te blokkeren. Dat bedoel ik niet oneerbiedig. Ik minacht die dingen zoals ik mijzelf minacht. Ze betekenen alleen maar dat je ’t goed doet. En ik ben niet zo goed in het ontvangen van complimentjes. Zelfs al is dat het uiteindelijke doel van mijn werk.’

Ben je zelf nooit obsessief fan geweest van iemand?
‘Nee. Ik hield van muziek en had veel favorieten. Ik herinner me dat ik, zittend bij de stereo in de huiskamer, eindeloos veel teksten uit mijn hoofd leerde.’

Wat is je favoriete Queen-album?
A Night At The Opera.’

Je favoriete Amerikaanse album van het moment?
‘Ik heb Motown Do The Beatles ontdekt. Geweldig ! [zingt Eleanor Rigby op de Supremes-manier] Dat nummer wil ik ook opnemen. En Eminem! Ik ben een groot fan. Met hem zou ik een duet willen doen. Niet rappen, hoor. Ik zou een vreselijk figuur slaan als rapper’

Wat is je laatste aanschaf geweest?
‘Ik hoor weinig nieuwe gitaarmuziek die me interesseert. Ik mag nu van mezelf alleen maar oud werk kopen. Ik heb nog veel in te halen. Ram en Flaming Pie van Paul McCartney, bijvoorbeeld. Die kende ik nog niet.’

Je bent vorig jaar in Sri Lanka bezig geweest met liefdadigheid. Is dat iets waar je vaker tijd voor maakt?
‘Jazeker ik ben nu bezig met Kosovo, een benefietoptreden. Ik kan daar nog niks over zeggen. En ik heb een reis naar Afrika helaas uit moeten stellen. Mijn werk hier gaat nu even voor. Ik ben wel een boek aan het schrijven, waarin ik ook iets over Kosovo kwijt kan.’

Een boek?
‘Ja. Ik heb een laptopcomputer. Ik schrijf in vliegtuigen, hotels. Ik gebruik een pseudoniem. Vanwege de bekende vooroordelen. Nee , ik zeg niet welk pseudoniem. Wat ik schrijf, zal veel meer mensen bereiken als ik mijn naam er niet onder zet, dan wanneer ik dat wel zou doen.’

Dus geen Mijn Jaren Met Take That?
‘O nee! Het staat vol donkere gedachten. Ik hoef niemand te vermoorden, omdat ik erover heb geschreven. Begrijp je ? Heel therapeutisch.’

Met wat voor verwachtingen ben je ooit aan Take That begonnen?
‘Ik wilde werk, ik wilde beroemd worden, ik wilde geluk. Het grote misverstand dat de media voeden, is natuurlijk dat beroemdheid en geluk samengaan. Nou , dat heb ik geweten. Beroemd was ik en geld had i k ook , maar geluk? Na een tijdje kreeg ik door dat de mensen naar me stonden te schreeuwen om iets dat ik eigenlijk haatte.’

Maar nu zit je dus meer in de richting.
‘Ik ben nu gelukkiger dan ooit. Vooral de laatste maand heb ik een aantal zaken goed voor mezelf op een rijtje gekregen. Ik weet niet waarom. De Prozac slaat aan, denk ik. Ik zit lekker in mijn vel. Trouwens, veel mensen verwarren arrogantie met weten wat je wilt. En hoe meer mensen van je verwachten, hoe minder je daar aan kunt voldoen. En ik heb nu geen moeite meer om nee te zetten. Ik denk dat heel wat van de zogenaamde arrogantie voortkomt uit te hard werken. Ik heb tien jaar lang geen rustpunt gehad. Tien jaar in de tredmolen. En als je moe wordt, is het onmogelijk om positief te blijven.’

Wat doe je om jezelf op te pekken?
”Niks speciaals. Ik heb in zoverre een masochistische inslag, dat ik soms een kiosk binnenloop en niet rust voordat ik iets negatiefs over mezelf heb gevonden. Een brief, een recensie, maakt niet uit wat. Ik koop niks, maar lees alle bladen in de winkel. En dat doe ik dan weer alleen als ik moe ben, en ingezakt. De leuke dingen raken me dan niet, het moet negatief zijn.’

En ik dacht dat je nooit recensies las.
‘Nee , inderdaad niet. Behalve als ik depressief ben, dus. Vorige week, op een vliegveld in Frankrijk, deed ik het nog. Pas toen ik weer in The Face gelezen had dat ik niets te zeggen heb en ongetalenteerd en dik ben, kon ik mezelf tot de orde roepen: waar was dat nou voor nodig, Rob? Noet je nu echt je dag verpesten. Zo gaat dat dus.’

Waren zulke gevoelens de reden dat je ooit drugs ging gebruiken?
‘Dat deed ik allereerst omdat ik ze lekker vond.’

En tegenwoordig? Je bent al twee keer afgekickt…
‘Wel , vandaag ben ik aardig in balans. Het is belangrijk dat ik genoeg slaap. Als ik genoeg slaap, kan ik mezelf goed verkopen. Dan ben ik een persoonlijkheid. Ja, ik ben een heel net jongetjes geweest, de laatste tijd. Ik bid voor het slapen gaan, dank de Heer voor mijn dag en hoop op een goede nachtrust. Zo saai is het. Maar het lijkt te lonen.’

Hoe zit dat eigenlijk met die gezondheidsproblemen van een maand of wat terug?
‘Problemen?’

Ja, dat je je optredens af moest zeggen. Had je stem het begeven?
‘Ehhh… Ja, ja natuurlijk, mijn stem, die ehh… ja…’

[Robbie gaat met een besmuikt glimlachje languit op zijn bed liggen en krabt wat aan zijn buik.]

Niet, dan?

‘Ach, wat zal ik zeggen… Laat ik het afkloppen, maar ik heb tot nu toe nog nooit last gehad van mijn stem. Ik heb mijn tournee afgezegd omdat ik moe was, gestresst, overwerkt. En ik had een vervelend griepje opgelopen, tijdens een vliegreis, voor zover ik me kan herinneren. En het ging dus niet meer. Ik kon echt het podium niet op. Even niet.’

Maar?

‘Maar nu weer wel! Ik zie je op Pinkpop!’

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket
abo-actie

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket

OOR deelt uit! Neem een halfjaar- of jaarabonnement op OOR en kies je eigen cd-pakket. We hebben de keuze uit ...
Paradiso schrapt 60 banen: 'Het hek is van de dam'
muziek in coronatijd

Paradiso schrapt 60 banen: ‘Het hek is van de dam’

Ook voor de popmuziek zijn het ongekende tijden. In dit blog signaleert en bespreekt OOR-columnist en mede-thuisblijver Hooijer de ontwikkelingen in ...
Onze favoriete albums van de eerste helft 2020
special

Onze favoriete albums van de eerste helft 2020

2020 maakt er een modderboel van, maar hey, we zijn op de helft: 1 juli. Tijd voor ons traditionele ‘tussenstandje’ dus: de ...

Op bezoek bij Robbie Williams in de Verenigde Staten (1999) | OOR