verslag

De woensdag van ESNS20: lange rijen bij Black Country, New Road en 'de zoon van...'

Ja hoor, zijn we weer. Groningen! Waar alle muziekbobo’s en rolkoffers samenkomen om zich vier dagen lang door een vloedgolf aan nieuwe Europese bands en popacts te worstelen. Met op de eerste avond gelijk de twee grootste hypes op het programma: Black Country, New Road en De Zoon van Bono, of hoe heet die band ook alweer? Onze plaatselijke correspondent Bas Disco brengt verslag uit, geholpen door OOR-chef en nu even parttime festivalreporter Koen Poolman.

Bij Huize Maas is de rij enorm lang. ‘Luister, mensen’, zegt een bewaker met een plat Amsterdams accent, ‘als je komt voor de zoon van Bono, kun je het wel vergeten. Dat ga je niet redden!’ Ook achter me praten mensen niet over Inhaler (openingsfoto) maar over ‘de zoon van Bono’. Wat een lange en onpraktische bandnaam is. Frontman Elijah Hewson klinkt inderdaad als z’n vader, maar dat is in dit geval een goed ding, want hij zingt uitstekend. Inhaler maakt nostalgische new-wave zoals The Cure en Joy Division. Niet zo somber, wel zo melancholisch. Het type muziek dat je verwacht bij jonge gastjes in motorjasjes en gebleekte spijkerbroeken. Dat neemt niet weg dat de muziek vermakelijk is en dat de band staat als een huis. Ze staan een dag later niet onverdiend in de Melkweg. Toch zorgt Inhaler voor weinig verrassingen, en dan neem je gauw genoegen met de driekwartier in Huize Maas.

Black Country, New Road is foutloos in Vera. Het is een beetje punk, het is een beetje jazz. Het is een beetje vroeger, het is een beetje nu. Het is vooral onvermoeibaar en meedogenloos. Zes Londense koppen wanen zich een weg door de chaos die zo rauw is dat je bijna niet gelooft dat je het kunt volgen. En nee, je bent geen uitzondering; tientallen mensen staan in de rij en hopen nog een minuutje te mogen zien. Binnen één nummer hoor je een saxofoon zwijmelen en daarna gillen terwijl de zanger in waanzin spreekt over Kanye West, seks en zonnebrillen (Sunglasses). De statische performance en de spaarzame interacties met het publiek kunnen verbeterd worden, maar vormen geen echt obstakel bij het overbrengen van de muziek. Black Country, New Road is ongetwijfeld een van de meest bijzondere acts op deze woensdag. Schrap dat. Van dit jaar.

Het is een binnenlands fenomeen om traditionele muziek uit andere landen dansbaar te maken voor Hollands festivalvolk. Kijk naar Jungle By Night en het recentelijk Grammy-genomineerde Altin Gün. Bij Yīn Yīn bleef de dart steken op Thailand. Dan maak je gauw de vergelijking met het Amerikaanse Khruangbin. Een strijd die Yīn Yīn wint. Er zit veel meer leven en energie in de funkgrooves, maar ook in hun stagepresence. Je kijkt naar muzikanten die het dansen niet alleen overlaten aan het publiek en zelf oprecht lijken te genieten. De band experimenteert bovendien met synthesizers en bijzondere productietrucjes. En mensen maar zeuren over de Thaise kleding. Cultural Appropriation, zeggen ze dan. Dat is nou eenmaal de goedbedoelde gimmick. En meer moet je ook niet verwachten van Yīn Yīn en zijn verwanten. Het klinkt goed, is dansbaar en absoluut vermakelijk.

Er zijn dus serieus mensen die het solodebuut van Kim Gordon een van de beste platen van vorig jaar vonden. Die mensen moeten maar eens snel kennismaken met Asha Lorenz, frontvrouw van Sorry uit Londen, een jongedame die het gif en de cool van de jonge Kim – en PJ Harvey – in zich draagt. Haar band lijkt op het eerste gehoor een degelijke middenmoter in de door de jaren negentig gevormde indierock, maar live op het podium van Huis De Beurs groeit de frêle Lorenz (19) uit tot een femme fatale met magnetische aantrekkingskracht. Zie haar staan, zelfverzerzekerd, krachtig, achteloos de boel naar haar hand zetten. Ze vecht messcherpe gitaarduels uit met haar jeugdvriend Louis O’Bryen en slingert de ene na de andere alternatieve hit de zaal in. We tellen er zeker tien – Rock ‘N’ Roll Star, Right Round The Clock en Starstruck zijn wel de sterkste – en dan houdt ze onze favoriet, Showgirl, nog op zak. Dat toetje is ons niet gegund. Desalniettemin: een overtuigend debuut dat eerdaags tot 925 moet worden, de eerste langspeler van het kwartet, dat twee jaar lang in de luwte van Domino Ltd heeft mogen groeien. Het kwaliteitslabel lijkt weer een nieuwe groeidiamant te hebben opgedoken.

Gezien: Eurosonic Noorderslag, 15 januari 2020

Verslag: Bas Disco en Koen Poolman

Fotografie: Jan Westerhof en Siese Veenstra

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Winnen! Tickets voor XXXL Platenbeurs en een vinylpakket
winactie
xxxl platenbeurs

Winnen! Tickets voor XXXL Platenbeurs en een vinylpakket

In de IJsselhallen in Zwolle komen zondag 23 februari meer dan 100 internationale standhouders samen voor de XXXL Platenbeurs ...
Rage Against The Machine kondigt Europese data aan
nieuws

Rage Against The Machine kondigt Europese data aan

We keken al een beetje jaloers naar de overzeese concerten die werden aangekondigd voor de reünietour van Rage Against The ...
De Crowes versus het gekraai in Paradiso Noord
concert

De Crowes versus het gekraai in Paradiso Noord

The Black Crowes zijn terug op het oude nest. Chris en Rich Robinson hebben oud zeer bijgelegd en vieren het ...

De woensdag van ESNS20: lange rijen bij Black Country, New Road en 'de zoon van...' | OOR