special

Bob Dylan: zijn beste en slechtste albums besproken

Bob Dylan gaat een leven lang mee, van Freewheelin’ tot rollator. OOR's eigen Dylanoloog Tom Engelshoven bespreekt al zijn platen (vooruit, de recente reeks coveralbums slaan we even over) en voorziet ze van sterrenbeoordeling. Maar eerst 3 tips voor beginners.

1. Dylan doet vrijwel altijd alsof hij meer begrijpt dan jij. Het is zijn tweede natuur. In de film No Direction Home legt hij uit hoe het er voor een popster op aankomt om in ieder geval zo uit je ogen te kijken. Hoe hij je aankijkt (of juist niet) is van het grootste belang voor zijn muziek. Let altijd op de hoezen!

2. Een liedje van Dylan is als een aquarium met vissen. Woorden, melodie, ritme, couplet en refrein verhouden zich allemaal tot de eenheid waarbinnen zij zwemmen en leiden daar hun eigen leven.

3. Zie het oeuvre van Dylan als een smakelijk bord spaghetti. Het maakt niet zoveel uit welke sliert je als eerste naar binnen slurpt, je kunt je bord op vele manieren leeg eten. Een wat hoogdravender vergelijking is die met de bijbel; die kun je ook op elke pagina openslaan om een raadselachtig inzicht te verkrijgen. Je kunt Dylans werk eveneens vergelijken met een grottencomplex; het maakt niet uit waar je erin gaat, maar kom er maar eens uit!

BOB DYLAN (1962)

***

Hij kijkt ons aan met de bleue smoel van een melkmuil, twintig jaar oud. Is dit een toekomstig genie? Wel volgens John Hammond Jr., de legendarische Columbia-scout, die ook Billie Holiday en Bruce Springsteen hun eerste platendeals bezorgde. Maar niet volgens het toenmalige publiek. Er werden in 1962 maar 5000 exemplaren van verkocht. Geen probleem, aldus Hammond, die grapte dat de opnames ‘zo’n 402 dollar’ hadden gekost. Vanuit het perspectief van nu is dit debuut een stuk beter dan lang is verondersteld. Het toont ons een zeer zelfbewuste Bob, die zichzelf als een spons uitknijpt om al zijn (o.a.) in het New Yorkse koffiehuizencircuit opgedane invloeden te tonen. Maar vooral niet zichzelf, want daar durft hij niet aan. Elf van de dertien songs zijn covers of traditionals. Maar die twee van Dylan zelf zijn meteen wel de toppers: Talkin’ New York en Song To Woody. Met Woody wordt Woody Guthrie bedoeld, de radicale protestzanger en folkheld, naar wie de jonge Dylan zich modelleert. Opvallend veel songs gaan over de dood. Curieus: Bob imiteert een trein (secondenlange stoomfluit) in Freight Train Blues.

THE FREEWHEELIN’ BOB DYLAN (1963)

**** 1/2

Het eenzame papventje heeft een meisje. En hij is gelukkig, zo wil de hoes ons vertellen. Maar hoe freewheelend Bob ook met Suze Rotolo (het meisje aan zijn arm, dat hij al gauw zal dumpen; dumpen, daar is hij goed in) door het New Yorkse leven fladdert, hij klinkt vinniger, zelfbewuster, cynischer en kwader dan ooit. Bob is in zijn protestfase...

Lees alle inter­views, achter­grond­verhalen, recensies, columns en agenda­tips van OOR nu ook op OOR.NL. Exclusief voor abonnees.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket
abo-actie

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket

OOR deelt uit! Neem een halfjaar- of jaarabonnement op OOR en kies je eigen cd-pakket. We hebben de keuze uit ...
Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers
special
jimi hendrix

Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers

Jimi Hendrix schuift in 1969 aan bij de Dick Cavett Show in een blauwe kimono. Het kledingstuk lijkt op een ...
'Juist het politiek incorrecte maakte de Stones leuk'
muziek in coronatijd

‘Juist het politiek incorrecte maakte de Stones leuk’

Ook voor de popmuziek zijn het ongekende tijden. In dit blog signaleert en bespreekt OOR-columnist Hooijer de ontwikkelingen in de ...

Bob Dylan: zijn beste en slechtste albums besproken | OOR