De film opent met een afgietsel. We zien Peter Doherty, een stuk jonger nog, op een tafel liggen terwijl mensen op ‘m heen bewegen om een afdruk van hem te maken. Van z’n gezicht, van z’n lichaam. Een kunstwerk – er wordt een gipsen Doherty gekruisigd, aan het plafond gehangen. Het is een monument, of op z’n minst monumentaal, maar voor wat precies?
Stranger In My Own Skin is een film over Peter Doherty. Gefilmd gedurende een periode van zo’n tien jaar, dicht op de huid, door Katia deVidas die later Doherty’s partner zal worden. De hel van 2006 tot 2016, zeg maar – al pakken we het einde van The Libertines en het begin van Babyshambles nog mee.
Dik anderhalf uur lang volgen we Doherty in zijn eigen hel. We horen verhalen die we eerder hoorden, over vriendschappen, gestolen gitaren en gevangenissen. Hij knijpt zijn bovenarm af met een riem, pakt een spuit. Zijn handen zijn zwart van de crack. In alle huizen waarin we hem volgen, hangen nergens gordijnen voor het raam. Overal lappen, oude dekens, magere mensen.
Kapotte armen
Muziek ook. Met name in de eerste helft van de film zien we Doherty zoals ik hem ook leerde kennen. Op gruizige beelden, schokkerig, in een kamer. Met een gitaar, pingelend, wat voor zich uit mompelend. Soms een mooie zin, een mooie melodie. Hij hééft een mooie stem, een dictie en timbre dat je uit duizenden herkent.
Talent ook, dat ziet iedereen die in de film voorbij vliegt. Mick Jones, die de eerste twee Libertines-albums produceerde. Graham Coxon ook, de Blur-gitarist die op zijn soloplaat uit 2009 te horen is. Ze zeggen het allemaal: Pete is aardig, loyaal, heeft een zachte kant, als je ‘m leert kennen. Hij is niet te vertrouwen.
Het is een film, uiteraard, over verslaving. Hij weet het, Doherty. Hij is bang. Voor de gevangenis, voor de Libertines, zijn bandleden met wie hij over enkele dagen een reünieoptreden geeft. Hij wil ergens uitbreken, ergens vrij van zijn. Het lukt niet. Hij weet het, het kan zo niet langer – maar het kan ook niet anders.
Dit is wie hij is, kapotte armen, wonden. Zelfs het moment voordat hij naar Thailand vertrekt, weer een afkickpoging, doet hij alle moeite om het uit te stellen, zich te verslapen. Het onweert. Zie je wel, zegt hij, als dit geen teken is.
Vader en moeder
Maar écht tot het gaatje gaan we niet. Terugvallen, getroebleerde vriendschappen, het zijn witte letters op een zwart scherm. De vernieling die Doherty de junk naliet, de mensen die achterbleven, we zien ze niet. Wel zien we Doherty, in Thailand. Gelukkig – er is een vonk overgeslagen, hij is verliefd, loopt door de kamer terwijl hij wappert met een vlag en The Smiths meezingt.
Het is 2017, Doherty is terug uit Thailand en hij is clean. Niet definitief, blijkt later, maar nu wel. Hij speelt What A Waster, solo, tot plots een man achter hem verschijnt: Doherty’s vader. Hij danst zoals alleen een vader dat kan. Niet langer gebrouilleerd met zijn zoon, hij wiegt, zingt mee. Doherty herkent hem en schaamt zich, zoals alleen een zoon zich kan schamen. Het wordt nog erger: zijn moeder, achter hem, met een verjaardagstaart. Hij schaamt zich, maar daar is hij veilig.
Er zal nog een terugval komen, maar die toont de film niet. Het is klaar hier, en Peter is clean, sinds 2019. Anderhalf uur lang hebben we gekeken naar beelden waar niet echt een structuur in zat, een verhaal vol gaten dat niet echt een verhaal is, maar meer een collage, een glimp van een hel die net zo vaak verveelt als dat hij boeit, net zo veel verbloemt als onthult.
Als dat beeld uit het begin is het verward, zoekend, vervelend en vermakelijk, tegelijk groter dan het leven en kleiner dan het kleinste. De film onttovert. Doherty was een junk en dat beeld, dat is van gips.
Win!
Pete Doherty: Stranger In My Own Skin draait vanaf 9 november in de bioscoop. Wij geven 3 x 2 bioscooptickets weg. Wil jij samen met een vriend(in) naar deze film? Mail dan uiterlijk 2 november naar prijsvraag@oor.nl o.v.v. ‘Pete Doherty’ en laat weten in welke bioscoop je de film wil zien. Kijk hier voor alle speeldata. We nemen contact op met de winnaars.
