OOR Albums overzicht

The Day’s War

De grote droom van iedere jonge band: een eerste EP maken en direct de weg naar superstardom inzetten. Het overkwam Lonely The Brave toen ze vorig jaar Backroads uitbrachten. Alle grote Britse festivals wilden de heren uit Cambridge hebben en debuutalbum The Day’s War werd uitgesteld omdat er een internationale deal met Columbia Records kwam.

Hypnotic Eye

Sommige mensen lijken amper ouder te worden. Tom Petty (63) is er zo een. Vooral muzikaal gezien dan, want zijn zestiende album Hypnotic Eye lijkt op dat vlak eerder op een vergeten klassieker uit de jaren zeventig dan op een logische stap na Mojo (2010), het eerste album van Petty dat wat ouwelullerig klonk. Niet alleen hij verkeert hier overigens in bloedvorm, het is ook een lust voor het oor om The Heartbreakers, met gitarist Mike Campbell en toetsenist Benmont Tench in de hoofdrollen, nog als jonge honden in een overigens geweldig klinkende garage los te horen gaan.

Avowed Slavery

Qua muzikale intensiteit moeten de mannen van The Icarus Line het dit jaar kansloos afleggen tegen Swans en hun nietsontziende dubbelaar To Be Kind, maar in 2013 hadden de Californiërs ‘m toch maar mooi te pakken: de medaille voor meest extreme, dynamische en furieuze plaat van het jaar.

Alvvays

Slimme zet van Alvvays om hun naam een kleine twist te geven, zodat de googlende muziekliefhebber niet elke keer stuit op artikelen die de vrouwelijke hygiëne betreffen. Twee vooruitgesnelde singles maakten nieuwsgierig naar de debuutplaat van het Canadese vijftal: Adult Diversion en Archie, Marry Me, met de prachtige regels ‘Too late to go out, too young to stay in’.

The Black Market

Zelf vinden de heren van Rise Against dat ze met The Black Market een heel nieuw pad bewandelen. Sterker nog, in een recent interview vertelt frontman Tim McIlrath dat ze deze keer niet op zoek waren naar grootse refreinen en rock sing-alongs. U kunt gerust zijn: die staan er gewoon volop op.

Shattered

Greg Cartwright kan meer dan beukrocken met The Oblivians alleen. Al sinds 2001 is de man uit Memphis ook actief met Reigning Sound, waarmee hij naast garagerock vooral vintage klinkende r&b, soul en country maakt.

John Garcia

Al in 2008 werd er een soloplaat aangekondigd van ex-Kyuss-frontman John Garcia. Het is nooit duidelijk geworden waarom deze niet verscheen. Het uitstel heeft er wel toe geleid dat Garcia twee grote namen aan zijn soloproject kon verbinden. Danko Jones pende een nummer voor de woestijnrocker (en doet dat beter dan op zijn recente eigen platen) en in His Bullet Energy is Robby Krieger van The Doors op gitaar te horen.

Souvenirs Of A Misspent Youth

Otis Gibbs heeft niet veel nodig. Zijn vrouw Amy ook niet. De old school-Americana-singer-songwriter uit Nashville verdient al een paar jaar de kost met optredens en het uitbrengen van plaatwerk. Toen diende zich echter een operatie aan. Plotseling, zo gaat het met die dingen. Gibbs moest zijn spaarcenten aanspreken om de ingreep te bekostigen. Weg opnamebudget voor plaat nummer zeven.

Pick Up The Parts

The Kevin Costners uit Nijmegen leken al snel een mooie voetnoot in de Excelsior-geschiedenis te worden. Come On In uit 2008 stond vol gitaarpopjuweeltjes en had met Laid Me Loved Me bovendien een supersingle in de spits.

Model Of You

Hielden zanger Tom Clarke en multi-instrumentalist Sam Ricketts het op hun wonderschone debuut Book Of Hours (2013) nog klein, fijn en bij vlagen subtiel dansbaar (op z’n dubsteps, that is), op deze betrekkelijk snel verschenen opvolger pakken ze de zaken een tikkie ambitieuzer aan.

Terms Of My Surrender

John Hiatt rondde het vorig jaar verschenen Mystic Pinball af met Blues Can’t Even Find Me, maar op Terms Of My Surrender heeft hij hem opeens toch flink te pakken. Niet dat de Americana-veteraan zich verlaagt tot platte bluesrock, zij het wel dat dit album in de tweede helft dreigt te bezwijken onder een stel veredelde vingeroefeningen, die er eigenlijk alleen dankzij de smaakvolle uitvoering mee door kunnen.

Jungle

Dat was natuurlijk bepaald niet mis, wat we hoorden van de nieuwste Britse sensatie Jungle. Singles The Heat, Platoon en Busy Earnin’ leken te wijzen op een groep die het midden had gevonden tussen Massive Attack en DJ Shadow in een eigentijdse variant met disco-invloeden (want dat stempel krijg je gelijk als je met zijn tweeën falset zingt).

Trouble In Paradise

Slaat die titel Trouble In Paradise op het vertrek van bandlid Ben Langmaid? Of is hij er gewoon uitgewerkt omdat mevrouw Jackson een hele andere kant op wilde? Dat mogen de interviewers uitvogelen. Uit de muziek blijkt vooral het verschil tussen debuut La Roux en dit opgeruimde album.

Chroma

Eugene McGuinness was in 2008 een piepjong Britpoptalent waar het Domino-label groot op inzette, maar zijn carrière kwam nooit écht van de grond. De laatste jaren was hij vooral te vinden als gitarist in de band van Miles Kane.

The Air Between Words

Koop dit album. Want Martyns derde en beste tot nu toe. Ziedaar mijn kortste recensie ooit. Maar goed, als lezer wil je natuurlijk weten waarom dit album van de Nederlandse, in Washington DC woonachtige producer Martijn Deijkers zo goed is.

Infinity

Wie houdt van een potje leedvermaak, moet eens een concert van Yann Tiersen bijwonen. Altijd zie je er stelletjes in concerthouding.

Liminal

‘t Is dat de monnik die de genreaanduidingen boven onze recensies zet geen eigennamen in z’n woordenschat heeft, anders was het kat in ‘t bakkie. Ja, we mogen dankbaar zijn voor James Blake.

Futurology

Wat is dat toch met die Manic Street Preachers? Elke keer als je denkt dat ze hun langste tijd wel hebben gehad en ze zelf ook naar een mogelijk einde hinten, ligt er weer een fris nieuw album. Bassist/songschrijver/bandideoloog Nicky Wire mag dan opbiechten dat hij onlangs nog een vertrek uit de band overwoog, met Futurology leveren de Welshmen gewoon weer een levenslustig werkje af.

Mutineers

Opstandelingen, experimenten. David Gray wekt, in een begeleidend schrijven, de indruk dat hij met Mutineers een duidelijk ander spoor heeft genomen dan op zijn negen voorgaande albums. De gelouterde Britse singer-songwriter heeft ditmaal eerst zijn teksten geschreven en daarna de muziek en heeft meer aandacht besteed aan zijn zang. Fans kunnen gerust zijn. Veel is er niet veranderd in muzikaal opzicht.

Isolate And Medicate

Postgrunge – zo’n muziekstijl die je liever geaborteerd had voordat hij goed en wel begon. Het is heel gemakkelijk om bands als Nickelback en Creed met de grond gelijk te maken, maar ze máken het je dan ook heel gemakkelijk. Nog zo’n band die het te makkelijk maakt is Seether.

High Life

Brian Eno staat vooral te boek als uitvinder of in ieder geval naamgever van het ambientgenre, of anders wel als producer die stadiongroepen als U2 en Coldplay nog een zweem van geloofwaardigheid meegeeft.

From Parts Unknown

Wat krijg je als je Every Time I Die, een van de spannendste hardcorebands van de laatste jaren, opsluit in een studio met producer extraordinaire (en bovendien medeoprichter van Converge) Kurt Ballou?

Heal

Tim Showalter aka Strand Of Oaks zat er vorig jaar op zijn Europese tournee helemaal doorheen. Zijn huwelijk wankelde, hij voelde zich ongemakkelijk in zijn doen en laten en was ontevreden over zijn recente album Dark Shores. Wat dat laatste betreft: de muzikant uit Philadelphia is blijkbaar een veeleisend mannetje, want Dark Shores is een solide singer-songwriteralbum.

Wysing Forest

Wie de tweede plaat van Luke Abbott wil begrijpen, kijkt eerst naar het YouTube-filmpje van het nummer Amphis, live uitgevoerd in de tuin van het Wysing Arts Centre op 8 maart j.l. Zie hem zitten, een ietwat studentikoze jongeman met een bril, op z’n knieën achter een lage tafel afgedekt met een kleurrijk hippiekleed en daarop drie met tientallen snoeren aan elkaar verbonden apparaten.

Wanted On Voyage

George Ezra’s Budapest is de grote hit van de afgelopen maanden. Een opvallende stem en een melodie die wekenlang in je kop blijft zitten. Zo’n liedje kan het intro zijn van een prachtige carrière, maar ook de toevallige uitschieter van een one hit wonder. De 21-jarige Ezra groeide op in Hertford, een dorpje in de buurt van Londen dat ooit ook Deep Purple voortbracht.

Lobi Da Basi

Er zijn er maar weinig die het waard zijn om zeven jaar op te wachten. Rapper Typhoon is er zo eentje. Niet dat we verstoken bleven van zijn muziek in de zeven jaren sinds zijn debuut Tussen Licht En Lucht.

Once More ‘Round The Sun

Van semi-headliner op metalfestivals tot opener op een mainstream-evenement als Pinkpop. Oftewel: van gelauwerde gitaarhelden tot onbegrepen baardapen. Dat is de situatie waarin Mastodon nu zit.

Animal Ambition

Die leeuw op de hoes van Animal Ambition is onbedoeld heel symbolisch. Is het niet zo dat de mannetjesleeuw, na eenmaal aan de macht te zijn gekomen, niet veel meer doet dan luieren en wachten tot zijn vrouwtjes een prooi vangen? Ooit had 50 Cent een ‘get rich or die tryin’-mentaliteit. Nu is hij stinkend rijk en lijkt zijn ambitie te zijn verdwenen, ook al probeert hij het nog te verbloemen met ondertitel An Untamed Desire To Win.

First Mind

Nou is het begrip singer-songwriter de laatste jaren nogal aan inflatie onderhevig, maar Nick Mulvey geeft weer glans aan deze benaming. Voortgekomen uit de Britse jazzgroep Portico Quartet, waarin hij onder andere het aparte percussieinstrument hang bespeelde, besloot hij drie jaar geleden solo te gaan.

Stay Gold

First Aid Kit mocht eerst met Bright Eyes mee op Amerikaanse tournee, daarna nam Jack White de Zweedse tienerzusjes op sleeptouw door Europa en vervolgens stak Rolling Stone de loftrompet over hun single Emmylou.

X

Met The A Team veroverde Ed Sheeran drie jaar geleden de harten van alle bakvissen op het westelijk halfrond. Bij zijn optredens kreeg de virtuoos gitaarspelende en zingende Brit vervolgens ook het volwassen publiek, tot en met verwende popveelvraten aan toe, aan zijn lippen. Zijn debuutalbum + werd een bestseller en Sheeran een wereldster.

The Hunting Party

We hebben ons er al lange tijd geleden bij neergelegd: zo’n klassieker als Linkin Park veertien jaar geleden met Hybrid Theory maakte, gaan we nooit meer van de band krijgen. Eigenlijk is het slechts sensatiezucht die ervoor zorgt dat we toch iedere keer weer naar een nieuw album luisteren.

Donker Mag

‘Leuk zolang het duurt’, concludeerden we de vorige keer (2012) bij het album Ten$Ion van Die Antwoord. De lol was er toen al een heel eind vanaf sinds debuut $O$. Die gestage lijn naar beneden heeft zich voortgezet bij de groep uit Zuid-Afrika.

A Letter Home

Neil Young koestert een eigenaardige obsessie met geluid. Zo kwam er alweer drie decennia terug alle destijds beschikbare state-of-the-art technologie aan te pas om het tussendoortje Everybody’s Rockin’ te laten klinken alsof de nagebootste rockabilly en rhythm & blues van zijn spookgroep Neil & The Shocking Pinks daadwerkelijk stamde uit de late jaren vijftig.

Reality Testing

Kunnen melodieën kleur hebben? Natuurlijk kan dat. Matt Cutler weet zoiets al jaren. De Britse producer kocht voor zijn vorige album, Galaxy Garden uit 2012, al eens de verfwinkel leeg en mengde sindsdien lustig verder aan zijn bonte palet. Reality Testing is Cutlers zesde album als Lone, andermaal voor het Belgische dancelabel R&S.

Familiars

Nog nooit van The Antlers gehoord? Dan heb je nog veel moois te ontdekken. Het verfijnde conceptalbum Hospice (2009) bijvoorbeeld, en Burst Apart (2011),het experimentele vervolg dat iets meer lucht bood. De band uit Brooklyn rond zanger Peter Silberman en multi-instrumentalist Darby Cicci weet wat nodig is om sfeer te creëren en die vast te houden tot de laatste noot vervaagt.

Ultraviolence

Weten we ‘t nog? Wie begin 2012 de verwachtingen voor het debuutalbum van Lana Del Rey ‘hooggespannen’ noemde, had meteen het understatement van het jaar te pakken. Zelf hoopte ik een tijdje stiekem – al schreef ik het niet op – dat die plaat er helemaal nooit zou komen en Lana zou oplossen in het niets, voor eeuwig een mythe, met achterlating van slechts één majestueuze, door heel de wereld aan de borst gedrukte klassieker: Video Games.

Black Hours

Jaar in jaar uit toeren en maar niet écht groter worden, het gaat je vast niet in de koude kleren zitten. Indie-lievelingen The Walkmen uit New York kondigden eind vorig jaar dan ook een extreme hiatus aan. De band is op.

Gigantoid

Fu Manchu is na vijf jaar terug met een nieuwe plaat en die kreeg de heerlijk toepasselijke naam Gigantoid. En daarmee hebben we eigenlijk al genoeg gezegd. Fu Manchu's met zonnige hardcorevibes doorspekte stonerrock is als een warme jas. Wat eigenlijk ook weer vreemd is, want nog altijd roept de muziek van de band beelden op van cruisen met de auto langs de boulevard, lonkend naar Californische surferbimbo’s in bikini’s.

Beauty & Ruin

Noest bouwt Bob Mould aan een steeds omvangrijker wordend oeuvre. Vernieuwend is wat hij doet niet te noemen, maar het is moeilijk om geen zwak te hebben voor ambachtelijke liedjessmid Mould.

Only Run

Opnieuw slaat Matt Berninger een arm om Alec Ounsworth. Net als in 2005. Laatstgenoemde ging toen nog als blije lulhannes door het leven en had net het debuutalbum Clap Your Hands Say Yeah bij elkaar gefloten. Toen dat explodeerde op internet werd zijn groep – lang het voorprogramma van The National – opeens de hoofdact.

Stockholm

Ze heeft strepen op haar gezicht, Chrissie Hynde. Als een indiaan op oorlogspad. Stoer staat ze op het hoesje van haar solodebuut Stockholm, de vegetarische PETA-aanhangster en Pretenders-frontvrouw die geen vlieg kwaad doet.

Glass Boys

Hoe gaat Fucked Up meesterwerk David Comes To Life (2011) overtreffen? Dat is stiekem toch de eerste gedachte bij dit nieuwe album van de Canadese hardcorepunkband. Maar Fucked Up is een band die zich niets aantrekt van verwachtingen.

48:13

Mysterieuze muurschilderingen in Oost-Londen, strategisch geplande promotievideo's en interviewsessies ver voor de verschijningsdatum van dit vijfde album. Het zijn beproefde marketinginstrumenten, die Kasabian helemaal niet nodig heeft. Want Kasabian is, eh, Kasabian. Geworteld in Britpop en toch stuurs en hoekig. Vroeger ergens laverend tussen Stone Roses en Primal Scream, nu gezegend met een eigen geluid.

Whispers

Het succes van de single Let Her Go bracht hem naar de top. De Engelse troubadour Mike Rosenberg, vorige maand dertig geworden, zag in 2013 zijn jarenlange geploeter onder de naam Passenger beloond met een fikse doorbraak. Nu is er Whispers, het zesde album van de praatgrage singer-songwriter met de melancholische stem.

Lazaretto

‘I got three women / Red, blonde and brunette.’ En los is Jack White, in het soepel cruisende brokje retrofunksoul dat Three Women heet en waarmee zijn tweede soloplaat opent. Yep, het draait weer eens om vrouwen – op debuut Blunderbuss liet hij zich er exclusief door begeleiden – en White mag er graag over opscheppen. ‘I got one in California and one back in Detroit.’

Sunbathing Animal

Parquet Courts uit Brooklyn sleepte met Light Up Gold vorig jaar de bokaal voor leukste rammelplaatje van 2013 binnen. Hun nonchalant gebrachte maar o zo aanstekelijke slackerpop hield grofweg het midden tussen The Modern Lovers, Pavement en de oude Black Lips. Nou, gooi er nog maar zo’n heldenplaat tegenaan dan.

Hard Believer

Soms kun je zo erg uitkijken naar een nieuwe plaat dat het lijkt alsof er heel veel jaren tussen twee albums in hebben gezeten. Toch bracht Fink zijn laatste plaat, Perfect Darkness, pas drie jaar geleden uit. En nu komt hij alweer met een nieuw meesterwerk. Hard Believer, de zesde langspeler van de Brit die zijn sporen eerst verdiende als dj en in 1997 zijn eerste single als singer- songwriter uitbracht bij Ninja Tune, staat weer vol intense, intrigerende kippenvelliedjes.

Furu

Het is een wonder dat Hendrik Willemyns en John Roan nog tijd hebben om er een band op na te houden. De een maakt een boekenprogramma voor Canvas, de ander organiseert een festival in thuisstad Gent. Tussendoor reist het duo over de wereld. Én zijn ze muzikaal actief in Arsenal.

While You Were Sleeping

Wie had ooit gedacht dat vocale souljazz ooit weer zo hip en spannend zou worden? Bariton José James uit New York is een van de grootste nieuwe talenten en hij zit bepaald niet stil. Naast veel optredens en gastbijdragen is dit zijn vijfde eigen album sinds 2008, opnieuw voor het prestigieuze Blue Note. James is daar uitmuntend op zijn plaats.

In Conflict

Owen Pallett is een muzikale duizendpoot; van oorsprong violist, maar op zijn eigen platen bespeelt hij het gros van de instrumenten. Daarnaast werkte hij samen met vele bands, waaronder Beirut en R.E.M., en maakte hij strijkersarrangementen voor Arcade Fire, met wie hij toert als vast bandlid.

Are We There

Sharon Van Etten is hot in hippe New Yorkse indiekringen. Onder meer The National en Bon Iver lopen weg met de folky singer-songwriter uit New Jersey. Haar derde album Tramp bezorgde Van Etten een bescheiden doorbraak in 2012.

Love Frequency

Er bestaan vergeten genres waarbij hoogstens een piepklein belletje gaat rinkelen (witch house, iemand?), maar je hebt er ook waarbij – o symboliek – diverse sirenes tegelijk afgaan. Nu rave is een mooie.

In the Lonely Hour

Je gunt het eigenlijk niemand, een onbeantwoorde liefde. Tenzij hij er zo intens, eerlijk en geloofwaardig over weet te zingen als de 21-jarige Sam Smith. ‘Leave your lover’, zingt hij. ‘Leave him for me.’

De Toekomst Is Van Ons

Er zijn twee manieren om De Toekomst Is Van Ons te benaderen. Vergelijk je het met de reguliere hoogstaande Nederlandse hiphop, dan kun je het album en maker Gers Pardoel zonder moeite tot op de enkels afzagen.

The Feast of the Broken Heart

Op de Hercules & Love Affair-website vergelijkt ceremoniemeester Andy Butler zijn project met een kerk. Leden komen en gaan, maar dat doet niets af aan de boodschap en de hechtheid van de gemeenschap. De buitenwereld kan daar soms niet zoveel mee. Tweede album Blue Songs (2011) kreeg de nodige kritiek. Dat kwam met name omdat Antony Hegarty, die vocalen op het debuut voor zijn rekening nam, er niet meer bij was én omdat de invloed van nieuweling Mark Pistel (ex-Consolidated) leidde tot een welhaast millitante plaat.

…And Then You Shoot Your Cousin

Er zijn weinig bands zo onafhankelijk als The Roots. Als huisband van Jimmy Fallon zitten ze inmiddels op prime time. Touren hoeft niet meer en welke band is nog van albumverkoop afhankelijk?

Upside Down Mountain

Outer South, Obersts meest recente soloalbum uit 2009, was een en al gezelligheid. Met zijn vrienden van The Mystic Valley Band beleefde de singer-songwriter hoorbaar veel plezier tijdens het opnemen van de luchtige liedjes.

Venus & Mars

De Nederlandse Prince, de Hollandse Bowie, de nieuwe Beck; Jett Rebel is al voor van alles versleten. Maar hoe goed is Jelte Tuinstra nou echt? Daarop geeft Venus & Mars een duidelijk antwoord. Heel goed dus. Hij zingt uitstekend, kan een lekker liedje schrijven en is op verschillende instrumenten virtuoos. Zo hoor je ze niet dagelijks.

Ghost Stories

Vrijwel gelijktijdig met de aankondiging van het nieuwe Coldplay-album sijpelden berichten door over een aanstaande break-up van Chris Martin en zijn Gwyneth. Dat beloofde niet veel goeds voor de miljoenen fans die massaal vielen voor euforische liedjes waarin het leven wordt gevierd.

Reachy Prints

Ze vieren dit jaar hun 25-jarig jubileum in de frontlinie van de elektronische muziek. En al verleggen ze de laatste jaren minder grenzen dan op hun eerste zelf uitgebrachte EP’s, hun producties zijn nog altijd van hoog niveau.

Another Glorious Battle For The Kingdom

Met zijn debuutalbum The Many Colored Beast maakte Kees Veerman alias Case Mayfield meteen naam. Hij belandde bij De Wereld Draait Door en op de grote festivals, waar hij succes had, maar soms ook een wat verloren indruk maakte. Na bij zijn tweede album nogmaals zo’n rondje te hebben gemaakt, besloot hij het roer om te gooien.

Meteorites

Niet kapot te krijgen, die konijnenmannen. Hoewel, Ian McCulloch zat er een jaartje geleden behoorlijk doorheen. Bevangen door onverwerkte trauma’s en oude demonen trok hij zich terug in z’n flatje in Liverpool en schreef daar het leeuwendeel van Meteorites op een basgitaar.

Wild Crush

Vier jaar zat er tussen voorganger Coconut en dit vierde album van de Britse psychrockers Archie Bronson Outfit. In het huidige tijdgewricht is dat een eeuwigheid – het is weinig bands gegeven om na zo’n hiaat het momentum weer op te pakken. Als dan ook nog een van de mede-oprichters uit de band stapt, lijkt het doodsvonnis getekend.

Vim And Vigor

Navarone lijkt geboren voor het podium. Het live-palmares van de Nijmeegse band is namelijk opzienbarend.

To Be Kind

Bij de eerste Nederlandse concerten van Swans kwamen nog minder mensen opdagen dan bij de entree van Nirvana, vijf jaar later – maar Swans was stukken overweldigender. Van de pakweg veertig bezoekers in Vera te Groningen, in 1984, waren er tegen het eind een stuk of tien over.

Nag Van Die Lang Pette

Heel verwarrend dit. De Zuid-Afrikaanse Jack-met-pet leek aardig op weg om het Nederlandse publiek om zijn vinger te winden. Toen kwam er gedoe met zijn platenlabel, ging het album Eksie Ou hier in 2012 haast onopgemerkt voorbij en komt hij nu met Nag Van Die Lang Pette, dat een elektronisch, akoestisch en cabaretalbum in één is.

Best Of / Nabuma Rubberband

Na een carrière van achttien jaar heb je best het recht om een Best Of uit te brengen, en dus komt het Zweedse viertal Little Dragon met een overzicht van het beste werk van hun drie albums tot dusver.

Phosphorescent Harvest

Als je bij deze plaattitel een act zou moeten gokken, kom je al snel uit bij het Black Crowes-kamp. En jawel, Phosphorescent Harvest is de derde langspeler van de Chris Robinson Brotherhood.

The Common Linnets

The Common Linnets staan dus voor Nederland op het Eurovisie Songfestival, maar dat evenement vindt op het moment van schrijven pas over een kleine maand plaats. Afgaande op de gevoerde mediadiscussie maken Ilse DeLange & Waylon bij voorbaat weinig kans met hun als monotoon, zij het best wel mooi beoordeelde liedje, waarbij het overigens een teken aan de wand mag heten dat geen van de geraadpleegde kenners moest denken aan Robert Plant & Alison Krauss.

Nikki Nack

‘Aanstekelijk’ is het eerste woord dat te binnen schiet bij beluistering van Nikki Nack, het derde album van tUnE-yArDs, de band waarvan Merrill Garbus het creatieve brein is, bijgestaan door bassist Nate Brenner.

Turn Blue

Met El Camino (2011) was het eigenlijk best makkelijk doorbreken voor Dan Auerbach en Patrick Carney. Elf woest stampende brokken energie vol Grote Refreinen. Appeltje-eitje. Maar goed, presteer 't maar eens, zeggen we dan.

Someday World

Brian Eno: artrocker, elektronicapionier, conceptualist, ambient-uitvinder, producer van mega-acts (U2, Coldplay). Karl Hyde: danceman (Underworld vooral), veteraan van verschillende vagere bandjes van vóór de dancerevolutie. Kortom, we hebben hier te maken met een redelijk onverwachte combinatie van twee oude rotten, die allebei hun relevantere jaren - en dito werk - al lang achter zich hebben.

Luminous

Wie niks heeft met epische shoegaze, gezwollen eighties-wave en zorgvuldig gemetselde geluidsmuren kan hier beter meteen stoppen met lezen.

Supernova

Ray LaMontagne maakt zeker voor een laatbloeier een onwaarschijnlijke ontwikkeling door. Begonnen als schichtige troubadour kwam hij op de kop af tien jaar geleden vanuit het niets voor de dag met Trouble, dat vooral door toedoen van producer annex multi-instrumentalist Ethan Johns uitpakte als een droomdebuut.

Grand Southern Electric

‘I used to call myself a hippie.’ Dat zijn de eerste woorden op het nieuwe album van DeWolff, de Limburgse band die al sinds 2007 (toen piepjong) als een psychedelische rockband door het leven gaat. Eigenlijk maken de drie nog altijd superouderwetse muziek voor hun leeftijd, maar dat doen ze op dit vijfde album wel opnieuw met verve.

I Never Learn

Haar vorige album Wounded Rhymes is net drie jaar oud, maar toch is er sindsdien veel gebeurd in het leven van Lykke Li: I Follow Rivers werd een megahit met een Belgisch randje, ze acteerde en haar relatie ging uit.

Sheezus

Op It’s Not Me, It’s You goot Lily Allen op superieure en hilarische wijze haar mijmeringen in vederlichte, ultrasynthetische popdeuntjes, klaar voor de hitparade.

MORE THAN ANY OTHER DAY

Wie een beetje ingevoerd is in all things Canadian, weet doorgaans hoe laat het is als een band uit Montréal komt, zijn plaat opnam in de Hotel2Tango-studio (thuisbasis van Godspeed You! Black Emperor en aanverwanten) en die vervolgens uitbrengt op het Constellation-label: tijd voor geëngageerde postrock.

Refractory Obdurate

Soms zit er maar een dun lijntje tussen stagnatie en consolidatie. Zo zou je van Wovenhand, ooit begonnen als ingetogen nevenproject van 16 Horsepower-voorman David Eugene Edwards, kunnen zeggen dat het muzikale punt na een album of tien (inclusief livealbums en soundtracks bij theaterproducties) inmiddels wel is gemaakt.

In Het Midden Van Alles

Na een aantal zelfgeproduceerde albums heeft Bløf voor In Het Midden Van Alles een producer van buitenaf aangetrokken. JB Meijers speelde in de loop der jaren bij Eboman, Acda & De Munnik en De Dijk, en produceerde onder meer Daryll-Ann en Carice van Houten. Met een cv vol Nederlandstalige rock, gitaarpop en vernieuwende klankbeelden en een wieg die ooit in Zeeland stond is hij de geknipte coach en opnamebaas voor het gelauwerde en gelouterde viertal.

2

Je zou het bijna vergeten, maar Dave von Raven zit natuurlijk ook nog gewoon in een bandje. De immer strak in het (sixties)pak gestoken zanger/gitarist dook de laatste tijd zo vaak in een tv-programma op dat het even leek alsof de sympathieke praatjesmaker er zijn beroep van had gemaakt en The Kik naar het tweede plan was verwezen.

Indie Cindy

Altijd tricky, zo’n comebackplaat van een legendarische band die door fans, bands en pers nog altijd op handen wordt gedragen vanwege die verschrikkelijk goeie albums van decennia terug. Niet zelden loopt een dergelijke exercitie uit op een grote teleurstelling voor zowel de eigen aanhang als de beroepsmatige volgers. U voelt ‘m al aankomen, ook Indie Cindy lijkt dat lot beschoren.

Everyday Robots

Eén blik op de indrukwekkende staat van dienst van Damon Albarn en de vraag rijst waarom het zo lang heeft geduurd voordat zijn eerste officiële soloplaat het licht zag. Albarn is er de man niet naar gebaande paden te betreden. Niet met Blur, niet als (virtuele) voorman van Gorillaz en The Good The Bad & The Queen en niet in zijn vele samenwerkingen als muzikant en producer.

The Cautionary Tales Of Mark Oliver Everett

Eels komt nauwelijks een jaar na de gruizige indierock van Wonderful, Glorious voor de dag met The Cautionary Tales Of Mark Oliver Everett, dat zich beslist niet alleen vanwege de titel laat beluisteren als een verkapte soloplaat van de door het leven zo geplaagde E.

By Absence Of The Sun

Alleen het verkochte Sound City werd omgeruild voor de Sunset Sound Studio, maar verder bleef alles zoals tijdens All This Dancin’ Around (2010). Plaats delict was opnieuw Los Angeles, Greg Gordon (lang rechterhand van Dave Sardy, berucht livemixer) zat weer achter de knoppen.

Caustic Love

Door het miljoenensucces van debuutalbum These Streets en opvolger Sunny Side Up is Paolo Nutini op bescheiden wijze naar de eredivisie van de singer-songwriters gekropen. Net als James Morrison haalt hij inspiratie uit de soulplaten van zijn ouders en laat hij af en toe ook nog eens zijn gevoelige kant zien.

Do To The Beast

De fans hebben er even op moeten wachten, zestien jaar om precies te zijn, maar uiteindelijk is het er dan toch van gekomen: een nieuwe Afghan Whigs-plaat. Dezelfde aanhang kon zich afgelopen jaren natuurlijk laven aan Greg Dulli’s andere band, The Twilight Singers, maar da’s niet helemaal hetzelfde.

Amphetamine Ballads

Wat maakte bands als The Birthday Party, The Cramps en The Gun Club tot zulke revelaties? Ze kleedden rock & roll tot op het bot uit, keerden het binnenstebuiten en maakten het weer gevaarlijk. The Amazing Snakeheads uit Glasgow zijn ook van die benadering.

Soapbox

Met The Crookes uit Sheffield wil het maar niet echt lukken. Hun Britser dan Brits klinkende kitchen sink pop is toegankelijk genoeg, maar echte knallers van hits schrijven ze niet.

Built On Glass

Vorig jaar waren we nogal verkikkerd op Flume. Die Australiër had een heerlijk debuutalbum uitgebracht, waarop we ook de heer Chet Faker ontdekten. Een mate van Flume met een stem die de plak kaas was als Jamie Lidell en James Blake een dubbele boterham zouden zijn. Nu brengt de bebaarde Australiër zijn debuut Built On Glass uit, zodat we onze interesse gewoon van Flume naar Faker kunnen verleggen. Want wat is het een prachtig album.

Sky Pilots

Een nieuwe naam met bekende gezichten. Zanger Matthijs van Duijvenbode speelde in Johan en is de co-writer van Tim Knol en Douwe Bob, gitarist Robin Berlijn speelde in Fatal Flowers, Kane en bij Ellen ten Damme, terwijl drummer Kees Schaper speelt in de band bij Knol en Anne Soldaat. Jongens met een verleden dus.

Turning Rocks

Na twee platen volgezongen te hebben over zichzelf wilde de Zweedse zangeres Erika Angell, die samen met haar Canadese man Simon Angell de kern vormt van indiepopband Thus Owls, de zaken eens anders aanpakken. De gesprekken die ze had met haar oma over de plek waar ze beiden opgroeiden – het Zweedse eiland Orust – vormden de inspiratiebron voor Turning Rocks.

Wasted Years

Ze waren er maar druk mee, de heren van OFF!. Frontman Keith Morris vloog vorig jaar de wereld rond om met Flag (oud-leden van Black Flag die nummers van Black Flag spelen) op te treden en drummer Mario Rubacalba deed hetzelfde omdat zijn band Rocket From The Crypt weer bij elkaar kwam.

Elle Bandita

Even is er de angst dat de stemmige, gestylede hoesfoto een extreme makeover moet symboliseren. U weet wel, waarbij we dan van het ene cliché (de Rockchick) in het andere (iets met 'gevoelvolle' muziek en gotische sferen) vervallen. Maar dat valt reuze mee. Wél is Ryanne van Dorst inmiddels hoorbaar ouder en wijzer dan ten tijde van haar vorige album (Queen Of Fools uit 2009) en heeft ze een band achter zich waarmee ze een hoop kanten op kan. Góeie kanten vooral.

Enclosure

Over oude helden en hoe diep ze – opnieuw – kunnen zinken. En de toekomst zag er in de jaren 2004-2005 nog wel zo veelbelovend uit voor de (toen nog) Chili Peppers-gitarist, zeker nadat hij erin was geslaagd om in die periode zeven (!) soloalbums uit te brengen, waarvan Shadows Collide With People en The Will To Death zelfs bescheiden meesterwerkjes waren. Maar dat was toen.

Rented World

Met On The Impossible Past (2012) maakten The Menzingers een van de beste punkplaten van het laatste decennium. Rauwe vocalen, recht-voor-z’n-raap-teksten en heerlijke melodieën die rechtstreeks het hart van de punk- en emofan binnenkwamen.

Salad Days

‘I feel like my life’s already over,’ zingt DeMarco in het openings- en titelnummer Salad Days, waarop hij nonchalant een paar John Lennon-achtige lala’s laat volgen. Het gaat nogal eens over de worsteling met het bestaan, inclusief verwijzingen naar de dood, op DeMarco’s tweede langspeler.

Singles

Aardige new waveplaat hoor, maar u zou ze eens live moeten zien. Elk liedje zet zanger Samuel T. Herring een nieuwe Shakespeareaanse sterfscène in. Bezwete kop, power fists en meer Phil Collins-danspasjes dan in die stomme videoclip van Easy Lover – en hij bedoelt het niet eens grappig. Geen wonder dat het recente tv-debuut van Future Islands direct na de David Letterman-show een internethype werd.

Recess

Je debuutalbum uitbrengen via je online gaming-app Alien Ride zonder er verder veel aandacht aan te besteden? Interessante strategie in een tijd waarin voor de promotie van dancealbums waar reikhalzend naar wordt uitgekeken kosten noch moeite worden gespaard (Daft Punk, Boards Of Canada, Avicii). Slimme zet van Skrillex?