OOR Albums overzicht

Honeymoon On Mars

Die mannen hebben er zin in, zeg. Eerst laten ze ons 35 jaar wachten op een nieuwe plaat, het lang niet misse Citizen Zombie van vorig jaar, en nu is er alweer een nieuwe. Met een paar verrassingen in de producersstoel: niet hitman Paul Epworth, zoals bij de vorige gelegenheid, maar Dennis Bovell, de Britse dublegende die in 1979 ook dat spraakmakende debuut Y in de verf zette.

Lazarus

Eigenlijk hadden ze wel met iets meer eerbied en ceremonieel vertoon gepresenteerd mogen worden: drie onuitgebrachte Bowie-songs, opgenomen tijdens de Blackstar-sessies. Nu hangen ze als een soort appendixje aan een nogal overbodig album met ‘cast recordings’ van Lazarus, het succesvolle muziektheaterstuk dat nog tot half januari 2017 in Londen te zien is.

Can't Touch Us Now

Nieuw werk van de Nutty Boys, dat is altijd fijn. De grote hits mogen de laatste jaren dan ontbreken, recente albums als The Liberty Of Norton Folgate (2009) en Oui Oui Si Si Ja Ja Da Da (2012) toonden wel aan dat Madness nog altijd een garantie is voor typisch Britse skapop, die op z’n minst een glimlach moet kunnen oproepen. Soms een tikkie flauw en voorspelbaar, maar met de tong diep in de wang weten ze er altijd weer mee weg te komen.

Damaged Good

Wie had dat gedacht, zou Telfort-man Hans hebben kunnen zeggen. Van gemengde gevoelens na een al te luidruchtig en bij vlagen ongenuanceerd concert in De Effenaar, eind januari van dit jaar, naar een opperbeste stemming tijdens het veelvuldig beluisteren van Damaged Good.

Control

Toen ik klein was, ontvoerde mijn moeder mij regelmatig van waar ik woonde om een Disney-film te gaan zien. Het was een van de weinige leuke uitstapjes die zij kon bedenken, dus klassiekers als Aladdin, Aristocats en The Lion King zag ik allemaal wel een keer of drie. Misschien ligt het aan mij, maar telkens als ik een Kensington-refrein hoor, moet ik denken aan de openingsscène uit laatstgenoemde film. Rafiki die een lik fruitsap over Simba’s voorhoofd smeert en hem presenteert aan alle onderdanige dieren op de steppe. Een krachtig, emotioneel moment met krachtige, emotionele muziek. Drums als olifantenstappen en de meeslepende samenzang van – zo lijkt het – duizend Afrikaanse krijgers.

Competition Stripe

De drie Groningers van Traumahelikopter zorgden dit jaar al voor een feestje op South By Southwest, tijdens een avond van Burger Records. Dat hippe label brengt dit derde album van de mannen in de VS uit. Volkomen terecht. Twee gitaren, een drumstel en een dozijn gouden melodieën. Want liedjes maken, dat kunnen de mannen.

Rats On Rafts / De Kift

Ouwe rotten versus jonge honden. De Zaanstreek versus Rotterdam. Fanfarepunk versus psychedelische postpunk. De twee meest eigenwijze bands van Nederland verenigd: De Kift en Rats On Rafts. Ze ontmoetten elkaar toen de ene band zijn 25-jarig jubileum vierde en de bandleden van de andere band net 25 jaar jong waren. De wederzijdse liefde ontstond in 2013 tijdens een samenwerking op festival Metropolis en bleef voortduren.

Citizen Of Glass

Het is geen toeval dat de albums van Agnes Obel altijd in het najaar verschijnen. Je mag het eigenlijk niet opschrijven, de link tussen muziek en de seizoenen is te vaak gelegd, maar Agnes Obel ís de herfst. Autumn Obel noemden ze haar op school. Ze leek me iemand die niet zomaar een steek laat vallen. Laat staan een heel breiwerk.

Fake It Till We Die

Anouk heeft iets goed te maken met me. Queen For A Day, haar vorige plaat, was namelijk haar slechtste release tot nu toe. ‘Gezapige liedjes zonder rock of soul, waarbij je gedachten afdwalen naar betere tijden’, schreef ik erover. Dat deed pijn. Als mede-Hagenees heb ik namelijk een zwak voor de groot gebekte blondine. Tuurlijk, slechte liedjes had ze al. Maar een plaat vol slechte liedjes? Nee, dat was voor het eerst. Rot dat ik dat moest opschrijven. Gelukkig kan ik Fake It Till We Die, Anouks tweede album van 2016, als welgemeende excuses accepteren.

You Want It Darker

Sinds Bowie ons – slechts dagen na de release van zijn Blackstar – heeft verlaten, luister ik toch met andere oren naar nieuw werk van muzikanten op leeftijd. Neem Leonard Cohen, 82 jaar inmiddels, die de openings- en titeltrack You Want It Darker begint met de tekst ‘If you are the dealer, I’m out of the game’. Op de achtergrond zingen koren ‘Hineni, hineni’, Hebreeuws voor ‘Hier ben ik’. Cohen antwoordt: ‘I’m ready, my Lord’. Je gaat je toch zorgen maken.

Do Hollywood

Tieners zijn het nog, de broers Brian (19) en Michael D’Addario (17), maar tieners die de muziekgeschiedenis van de jaren zestig, zeventig en tachtig zodanig geabsorbeerd hebben dat ze er naar hartelust uit kunnen putten en er toch hun eigen draai aan geven.

Ruminations

Conor Oberst is terug bij af. Eind vorig jaar verhuisde de geboren liedjesschrijver van New York City naar thuisstad Omaha, waar hij ingesneeuwd raakte en in een vlaag van inspiratie Ruminations schreef en opnam.

The Wave

Na vier albums en meer dan tien miljoen verkochte platen met Keane vond Tom Chaplin het tijd voor een soloplaat. Nu het moederschip in de haven ligt en misschien wel definitief tot het verleden behoort, komt de zanger met het zalvende stemgeluid met elf liedjes, geselecteerd uit een stuk of veertig ideeën die hij in Los Angeles vastlegde.

Building A Beginning

Na het succes van Multiply en Jim deed Jamie Lidell er alles aan om uit het keurslijf van de blue-eyed soul te breken. Another Day had hem vleugels gegeven, maar de Brit voelde zich als Icarus en besloot zijn heil in het experiment te zoeken. Na Compass en Jamie Lidell is hij nu weer grotendeels terug op het soulnest.

WALLS

De albumtitel WALLS blijkt een afkorting. De letters zouden staan voor We Are Like Love Songs. Ja, dat zal best. Het is een iets te gemakkelijke intikker om dan te verklaren dat dat wel eens anders geweest is. Er waren namelijk tijden dat de drie broers en hun neef, opgegroeid in de Pinkstergemeente nota bene, elkaar met dodelijke blikken van het podium keken. Nu is er dus album nummer zeven, met een bijrol voor de dominee op de radio en als rode draad de smachtende liefdesboodschap ‘Oh, don’t say it’s over’.

Gameshow

Nu Prince dood is, noemt vrijwel iedere popmuzikant hem ineens als bron van invloed en inspiratie. Zo ook Alex Trimble, zanger van Two Door Cinema Club. Toen hij tijdens ons interview in de huidige OOR niet echt wist te benoemen hoe Prince hem dan had beïnvloed, dacht ik eigenlijk dat het maar een marketingpraatje was. Maar verrek: de spirit van his purple highness is inderdaad aanwezig op Gameshow, het derde album van deze populaire band.

Friends

Je niet tot cynisme later verleiden, dat is de truc bij het luisteren naar White Lies. Debuut To Lose My Life… (2009) was in feite een kwalitatief hoogwaardige nawee van de postpunkrevival die een groot deel van de jaren nul in zijn greep had. ‘Goede namaak’ noemde ik het destijds.

Sirens

Zijn debuutalbum Space Is Only Noise raakte vijf jaar terug onverwacht een gevoelige snaar. Niet alleen bij clubgangers, maar ook bij popliefhebbers die nachtelijke dansvloeren doorgaans mijden als de zwarte pest. Op Space Is Only Noise knoopte Nicolas Jaar (destijds pas 21 jaar oud) elektronische beats aan soundtrack-achtige psychedelica en musique concrète, zonder ooit haast te maken. Behalve een zwoele slaapkamerplaat en verkoopsucces was Jaars debuut vooral een belofte dat er iets mooiers in het verschiet lag.

Keepin' The Horse Between Me And The Ground

Slimme marketingman of pathologische leugenaar? Of misschien beide? Seasick Steve heeft volgens zijn Britse biograaf Matthew Wright gelogen over van alles en nog wat. Over bijvoorbeeld zijn naam, leven als hobo-bluesman en leeftijd. De Amerikaan deed zich tien jaar ouder voor dan hij was en dat in een wereld waarin veel senioren graag veel jonger willen lijken dan ze zijn. De bluesmuzikant met zijn aparte apparatuur en kleurrijke imago kon rekenen op veel respons. Liegen loonde, zoals vaker het geval is. Gesol met de waarheid is niet goed te praten.

Jupiter

Verandering van spijs doet eten. Het gaat wat ver om Johannes Sigmond (41) een Einzelgänger te noemen, maar sinds 2008 bracht hij braaf iedere twee jaar een album uit dat hij in zijn eentje uitdokterde en in elkaar stak, met soms wat bevriende muzikanten in een laat stadium daarbij betrekkend. Na vier met steeds meer gejuich ontvangen albums moest het anders.

Revolution Radio

Even tellen: hoe vaak hebben we Green Day inmiddels afgeschreven? De eerste keer was toen Insomniac (1995) het megasucces van doorbraakplaat Dookie niet evenaarde. De tweede keer na het nietszeggende Warning (2000) en de laatste keer was vier jaar geleden, toen trilogie ¡Uno!, ¡Dos! en ¡Tré! ongekend flopte. Daarna werd frontman Billie Joe Armstrong ook nog eens afgevoerd naar rehab, na een meltdown op het podium. Maar Green Day is een kat met negen levens en zo is Revolution Radio – album nummer twaalf – weer een ouderwets goede plaat, waarop het drietal tekeergaat tegen de wereld van nu in het algemeen en de VS in het bijzonder.

Let Them Eat Chaos

Nico Dijkshoorn op Twitter: ‘Vraag aan hiphop Nederland. Wie schrijft er eindelijk eens een plaat vol nummers over andere mensen? In de ik vorm of hij/zij vorm. Wie?’ Dijkshoorn kreeg weinig bijval; menig wijsneus wist een plaat te noemen waarop wel degelijk in andermans huid gekropen werd. Toch heeft de oud-OOR-columnist een punt. Hiphop gaat maar al te vaak over de rappers zelf en hun levens zijn zelden interessant genoeg om dat te rechtvaardigen. Ook dat van Kate Tempest niet. Dat weet ze maar al te goed.

A Seat At The Table

Solange kenden we tot nu toe vooral als het snel opgefokte zusje van Beyoncé. Ze knokte met zwager Jay Z, schold blanke recensenten uit via social media en ruziede openlijk met Dev Hynes, producer van haar doorbraak-EP True. Dergelijke incidenten zouden er niet zo toe doen als die EP niet het enige boeiende was wat Solange in dertien jaar tijd aan muziek heeft uitgebracht. Met A Seat At The Table is er eindelijk weer wat nieuws van dit supertalent. Het album werd binnen vier dagen aangekondigd én uitgebracht, en doet je alle ophef rondom Solange’s persoontje direct vergeten.

Atrocity Exhibition

Warp en rap, ze doen het niet vaak, maar als ze het doen, dan doen ze het ook goed. Het label heeft er goed aan gedaan om Danny Brown binnen te hengelen. De man met het scheve gebit is een van de meest bijzondere rappers van deze tijd.

Head Carrier

De eerste reünieplaat van de Pixies, Indie Cindy, werd in 2014 vrij unaniem de grond in geboord. En werd daarmee het gelijk van bassiste/zangeres Kim Deal, die een nieuw album nooit zag zitten en in 2013 definitief opstapte.

22, A Million

Justin Vernon maakte met For Emma, Forever Ago (2008) een droomdebuut met een klassiek verhaal. Teruggetrokken in een bos bij Wisconsin schreef hij in een ijskoude winter hartzeer van zich af in pure en breekbare liedjes. De plaat sloeg aan en drie jaar later slaagde hij er op Bon Iver, Bon Iver in om zijn folky muziek in een weelderige bandsound te gieten. Platina en Grammy’s waren zijn deel, maar in 2012 trok Vernon tijdelijk de stekker uit Bon Iver. De druk was te groot geworden en ondanks het succes zat hij allerminst goed in zijn vel.

Dusk

Vorig jaar brachten James Hoare (Veronica Falls) en Jack Cooper (Mazes) vrij geruisloos twee prachtplaten met bescheiden indiepop uit. Ultimate Painting en Green Lanes werden analoog opgenomen op strikt vintage apparatuur in het Londense appartement van Hoare, waar je niet teveel lawaai kunt maken.

Young As The Morning Old As The Sea

Het is onzin dat je als journalist écht objectief, zonder enige verwachtingen, aan het recenseren van een plaat begint. Dat gebeurt in werkelijkheid maar zelden. Als het goed is, zet een recensent juist een album op met koffers aan kennis en voorgeschiedenis in zijn kop. Je bent bijvoorbeeld goed bekend met het eerdere werk van de artiest. En aan de hand daarvan kun je bijvoorbeeld bepalen of hij of zij iets nieuws doet of niet. Of er sprake van artistieke groei of verandering is. Goed voorbeeld van dat laatste: Young As The Morning Old As The Sea, het nieuwe album van Passenger.

Lucky Horse

Noem de onvolprezen Canadese cultband Broken Social Scene als belangrijke invloed, en dan met name hun sleutelplaat You Forgot It In People (2002), en je hebt mijn aandacht. Slim dus van deze Haags-Amsterdamse band om dat in de huidige OOR even te doen? Ja en nee, want verwachtingen en waarmaken en alles.

There And Back

Hun komende theatershow (2017) gaat From Tucson With Songs heten. Die titel is door de eeneiige tweeling Arnout en Sander Brinks uit Assen niet zomaar gekozen. Voor hun derde album bij Excelsior trokken de mannen door de VS en dat is te horen.

Heads Up

Je kon erop wachten. Na de pure, climaxloze spanningsopbouw in ieder nummer van Warpaints vorige (titelloze) album volgt op derde plaat Heads Up de grote ontlading. In opener Whiteout wordt er al lekker uitgehaald, het broeierige begin van By Your Side mondt uit in een zweterige clubbeat en single New Song is zelfs een dansbaar popliedje, met als opvallendste aspect de onderlinge rolverdeling.

Ape In Pink Marble

Liefde is het centrale thema op Ape In Pink Marble van de eigenzinnige indiefolkzanger Devendra Banhart. Zijn negende plaat maakte hij in nauwe samenwerking met zijn oude maten Noah Georgeson en Josiah Steinbrick.

Kindly Now

Voor wie niet kan kiezen tussen pure chocolade, melk of hazelnoot is er Kindly Now, het nieuwe album van Keaton Henson. Deze uit West-Londen afkomstige singer-songwriter combineert – bedoeld of onbedoeld – het beste van Perfume Genius, Damien Rice en James Blake.

Fixion

Boer Tjallink is in Arjan Ederveens Geboren In Een Verkeerd Lichaam eigenlijk een bosneger. Met Trentemøller is iets dergelijks aan de hand. Eigenlijk was de immer in het zwart geklede Deen veel liever muzikant geweest in de grimmige jaren tachtig.

Shape Shift With Me

Laura Jane Grace groeide de afgelopen jaren uit tot de spokesperson van de transgendergemeenschap in Amerika. Ze was de hoofdpersoon in documentairereeks True Trans, later dit jaar verschijnt autobiografie Tranny: Confesions Of Punk Rock’s Most Infamous Anarchist Sellout en natuurlijk maakte ze met haar band Against Me! in 2014 album Transgender Dysphoria Blues. Grace schreef dat album niet voor fans of medebandleden maar om haar leven te redden, zo vertelde de frontvrouw in interviews. Inmiddels is er vier jaar verstreken sinds haar coming out en lijkt het goed te gaan met de zangeres.

Preoccupations

Je moet het maar durven, je debuutalbum openen met een drone van een dikke minuut. Ware het niet dat dit natuurlijk helemaal geen debuut is: Preoccupations is Viet Cong zonder politiek incorrecte bandnaam. En laat ik gelijk maar het eindoordeel vellen: Preoccupations is een Hele Spannende Plaat.

Stage Four

Een mokerslag. Eentje waarvan je versuft van in een hoekje blijft liggen. Stage Four van Touché Amoré is zo’n zeldzaam album dat je verward achterlaat, dat je telkens opnieuw wilt draaien en waarin je telkens nieuwe dingen ontdekt.

Skeleton Tree

‘You fell from the sky, crash-landed in a field near the River Adur’. Skeleton Tree opent met een hartverscheurende zin die Nick Cave nooit had willen zingen. We kennen allemaal het verhaal; de zin verwijst naar zijn vijftienjarige zoon Arthur, die op 14 juli 2015 van een hoge klif bij Brighton viel en stierf.

Acoustic Recordings 1998-2016

Even met de deur in huis: nee, hier opent zich geen verborgen schatkist. Op één na alle 26 tracks van Acoustic Recordings 1998-2016 waren óf gewoon te vinden op reguliere albums (van The White Stripes, The Raconteurs en White solo) óf figureerden op b-kantjes, soundtracks en, eh, reclamefilmpjes voor Coca-Cola. En dat ene ‘nieuwe’ nummer (City Lights van The White Stripes) is natuurlijk ook niet nieuw: het was bedoeld voor Get Behind Me Satan (2005), maar simpelweg – onvoltooid – in het ongerede geraakt. Tot White het dit jaar alsnog afrondde. Maar laten we ons niet verliezen in nodeloze details (of het gissen naar het waarom van deze dubbeldikke Jack White Unplugged). Want wat een fijne verzamelaar is het.

To Awake In That Heaven Of Freedom

Precies 77 minuten duurt de nieuwe plaat van King Champion Sounds en – spoiler alert – hij verveelt geen seconde. Sterker nog, de in Nederland wonende Brit Ajay Saggar, in een ander leven geluidsman voor tal van gevierde indierockbands maar nu even muzikaal mastermind van een collectief waarin we verder o.a. voormalig Ex-zanger G.W. Sok treffen, bezorgt je in negentien (!) tracks de ene ‘WTF gebeurt hier?’-erlebnis na de andere.

Wild World

Ik luisterde dit nieuwe album van Bastille in een bedrijfspand vol mensen wier muziekkennis niet verder reikt dan de playlists van Sky Radio en Radio 538. Ondanks dat deze voor de stadions bereide electropop dus precies in hun straatje past, draaide ik iedere keer dat er iemand langsliep de volumeknop omlaag. Waarom? Nou, omdat ik me kapot schaamde. Toen een bekende van mij ongezien binnenliep, legde hij nog net geen hand op mijn voorhoofd. Alleen hoge koorts zou kunnen verklaren waarom ik naar deze meuk luisterde.

Goodbye To Language

Daniel Lanois werkte begin jaren tachtig mee aan ettelijke ambientalbums van Brian Eno, die hem vervolgens binnenloodste bij U2, waarna hij als producer werd aangetrokken door uiteenlopende grootheden als Peter Gabriel, Bob Dylan, The Neville Brothers, Emmylou Harris en Willie Nelson.

Schmilco

Wilco kwam vorige zomer zonder vooraankondiging met een fonkelnieuw album, dat ongekunstelder en onbevangener aandeed dan de verbluffende voorganger The Whole Love. Saillant genoeg ging het bij het amper een half uur klokkende Star Wars goeddeels om vrij kale demo’s van voorman Jeff Tweedy, waar de vijf andere groepsleden vervolgens vaak individueel hun partijen aan hadden toegevoegd. Die werkwijze werd naar verluidt ook gevolgd bij Schmilco, ongetwijfeld met een vette knipoog vernoemd naar de klassieker Nilsson Schmilsson van Harry Nilsson, terwijl de Spaanse gagstripkunstenaar Joan Cornellà tekende voor de al even absurdistische hoes.

Great Pile of Nothing

Recent gehoord voor aanvang van een concert: ‘Is dit écht een Nederlandse band?’ Het onderwerp van gesprek was I Got Skills, de onwaarschijnlijk aanstekelijke meebruller die Mozes And The Firstborn op de kaart zette. De internationale allure die op meer van hun titelloze debuut uit 2013 doorklonk (Bloodsucker, Peter Jr.) is op opvolger Great Pile of Nothing grotendeels intact gebleven.

Mangy Love

Dubbelalbum Big Wheel And Others uit 2013, zijn laatste reguliere liedjescollectie, was onbedoeld een afspiegeling van de incoherente loopbaan van Cass McCombs. Het kende behoorlijke songs, maar ook nogal wat zwakke momenten en fout geleuter. De Amerikaanse singer-songwriter revancheert zich met plaat nummer acht, Mangy Love. Glorieus.

St. Tropez

Nieuw bandje uit Amsterdam? Ja en nee. Vorig jaar op Sleazefest zag ik vier bekende koppen ineens de boel kort en klein spelen. Ruim een jaar later klinkt St. Tropez op zijn debuut precies zo furieus als toen.

Jannes van der Wal

In zijn projecten en onderwerpkeuzes is zanger/tekstdichter Meindert Talma behoorlijk onvoorspelbaar gebleken, de laatste jaren. Album nummer 13 handelt over het leven van de Friese dammer Jannes van der Wal (1956-1996).

Trick

Met Carry On The Grudge liet Jamie Treays twee jaar geleden al horen dat het straatschoffie van debuut Panic Prevention volwassen was geworden. De comebackplaat van de Britse songwriter volgde na vijf moeilijke jaren in zijn privéleven en bestond uit twaalf verrassend gevoelige liedjes waarin hij weinig rapte, maar daadwerkelijk zong. Op opvolger en vierde album Trick klinkt Jamie T nog steeds als een ontwikkeld man met een volwassen stemgeluid, maar stilistisch keert hij juist meer terug naar het wildere geluid van zijn beginjaren.

We Move

‘Is it better to live your life in shallow water or is failure drowning in the deep end? ... Don’t let fear control you’, klinkt het in het kwetsbare Lost Angles. James Vincent McMorrow onderwerpt zich aan een grondig zelfonderzoek op We Move. Zoekend en tastend baant hij zich een weg door het leven en op zijn derde plaat geeft hij de luisteraar een intiem inkijkje in zijn wederwaardigheden.

Ibifornia

Ibifornia is Cassius’ eerste plaat in tien jaar tijd, maar de sound van het Franse electroduo is nauwelijks veranderd. Nog steeds maken producers Philippe ‘Zdar’ Cerboneschi en Hubert ‘Boom Bass’ Blanc-Francard lekker luchtige en hitgevoelige house en synthpop met een wolkje soul en ‘echte’ instrumentatie.

And The Anonymous Nobody

Van de te vaak gebruikte metaforen in muziekrecensies is die van ‘de weg’ een topper. Verkeerde weg, andere weg, doodlopende weg. Je kunt nogal wat inslaan als muzikant en anders wel buiten de gebaande paden gaan. Op het pad dat De La Soul bewandelt, lijken ze op een soort van Star Trek-transporter te zijn gestuit, want ze staan plots heel ergens anders dan op The Grind Date uit 2004 (we tellen even dat vreemde tussenproject First Serve, toen ze niet als De La Soul aangesproken mochten worden, niet mee).

Don't Die On Me Now

Jett Rebel heet ons welkom in zijn nieuwe huis. Hij heeft wat nieuwe verhalen te vertellen, zo verklaart hij in de openingstrack. ‘You’re waiting for somebody like me’, zingt hij in Devious Child. Het nummer knalt en dendert meteen ruim zeven minuten door. Zoals onvoorspelbare Jelte opnieuw een heel album graag kronkelt en afdwaalt naar nieuw te ontginnen gebieden.

Total Depravity

Zo ergens halverwege 2016 kunnen we wel stellen dat dit een muziekjaar van hoge pieken en diepe dalen is. Een jaar waarin iconen wegvielen, maar waarin inmiddels ook een indrukwekkend rijtje sterke platen het licht zag. En dat rijtje groeit voorlopig gestaag verder. Total Depravity, het vijfde album van The Veils, is het volgende hoogtepuntje dat samenstellers van de eindejaarslijstjes hoofdbrekens gaat kosten.

Amnesty (I)

Eind 2014 besloot Alice Glass om Crystal Castles te verlaten. Dat was nogal wat. De zangeres was drie ijzersterke platen lang zowel de stem als het gezicht van het veelzijdige electropopduo geweest. Ethan Kath, songwriter, producer en overgebleven helft van de band, liet al snel weten dat Crystal Castles zou blijven doorgaan. Hij introduceerde een nieuwe zangeres, de nog onbekende Edith Frances.

Callus

Muzikant en yogaleraar Sumach Ecks is ook weer bezig. Gonjasufi roerde zich op een plaat van Flying Lotus en kwam vervolgens onder de aandacht van het roemruchte Warp-label. Daar manifesteerde hij zich met een late, lo-fi-achtige variant op de triphop.

High Anxiety

Na het wegvallen van bassist Gwil Sainsbury werd drummer Thom Green een belangrijke creatieve kracht binnen Alt-J. Dat was goed te horen op This Is All Yours; de single Hunger Of The Pine, met de Miley Cyrus-sample, komt grotendeels uit zijn koker. Green is ook al jaren sluimerend actief als remixer, hij nam onder meer werk van Wolf Alice, Moby en Leftfield onder handen.

Golden Sings That Have Been Sung

Het zijn de bedachtzame details die Golden Sings That Have Been Sung zo mooi tot leven wekken. Een paar flageolet-tonen op gitaar. Een klarinet. Hier en daar een bottleneck. Ryley Walker wilde duidelijk een paar stappen terug doen na het rumoerige Primrose Green (2015).

25 25

Wie Factory Floor de afgelopen jaren live zag, weet dat hun concerten vaak een uiterst fysieke ervaring zijn. Een uitpuitingsslag op een meedogenloze en eindeloze puls die leidde tot catharsis, voor wie daar gevoelig voor is. Jammer was wel dat de intense drummer Dominic Butler de band een paar jaar terug verliet, wat ten koste ging van het avontuur op het podium.

A Weird Exits

Voor de inwisselbare jaarlijkse albums van lo-fi-liedjesfabriek Guided By Voices maakte ik ooit een mooi recensie-sjabloontje. Iets als ‘Ha, de [hoog cijfer]ste worp van dwangmatig veelschrijver Robert Pollard en kornuiten! Weer [hoog cijfer] nieuwe liedjes van anderhalve minuut of korter, veel matig uitgewerkte ideeën en half gelukte aanzetjes. Vroeger waren ze beter, maar na een beetje zoeken tellen we toch weer [laag cijfer] pareltjes – op naar de volgende!’ Werkte altijd.

For All We Know

Een van de betere debuten van dit jaar komt van de 28-jarige Neo Jessica Joshua, beter bekend als Nao. Deze zangeres uit Nottingham studeerde ooit vocale jazz in Londen, maar van dat stukje verleden hoor je aanvankelijk weinig terug op eerste worp For All We Know.

Give A Glimpse Of What Yer Not

Met het verschijnen van Give A Glimpse Of What Yer Not is de oerbezetting van Dinosaur Jr. productiever sinds de reünie in 2005 dan in de jaren tachtig. Toen produceerden J Mascis, Lou Barlow en Murph drie klassiek geworden platen, dit is alweer het vierde album van het tweede tijdperk.

Boy King

‘Their boldest and most vital album to date’, aldus de begeleidende brief bij deze vijfde worp van Wild Beasts. Was het maar waar. Op Boy King maakt de band juist voor het eerst een veilige en uitgebluste indruk.

Earth

Neil Young verving afgelopen jaar het geblesseerde Crazy Horse door Promise Of The Real, de zelfbenoemde cowboyhippiesurfrockband rond twee zonen van de levende countrylegende Willie Nelson. Na het maken van The Monsanto Years, een onvervalste protestplaat tegen kapitalisme, milieuvervuiling, privacyschending en consumptisme, volgde een uitgebreide tournee met uitputtende optredens, die steevast openden met een korte akoestische soloset.

Engage!

Op het eerste gezicht is er niet veel veranderd bij Antillectual. Ja, ze hebben weer eens een nieuwe bassist, maar het aantal bandleden dat de Nijmeegse punkband heeft versleten is bijna langer dan de lijst met Amerikaanse presidenten, dus dat mag geen verrassing zijn.

Till The Tomb

Met een zanger die opgroeide in Zuid-Afrika en maar liefst drie drummers in de gelederen kon het niet anders dan dat op de charmante debuutplaat van Beaty Heart (Mixed Blessings, 2014) de nadruk lag op ritmes, veelal met een Afrikaans karakter. De vergelijkingen met Vampire Weekend en Animal Collective waren dan ook niet van de lucht.

Hypercaffium Spazzinate

Meestal is het niet zo’n goed idee: ouder wordende punkrockers, die ver uit elkaar wonen en elkaar via mail stukjes van nummers toesturen om zo een album te maken. We hielden ons hart dan ook vast voor Hypercaffium Spazzinate, het pas zevende album van Descendents, u weet wel, die band die in 1982 – toen was ik nog niet eens geboren! – met Milo Goes To College de standaard voor alle pop- en skatepunkalbums ongekend hoog legde. De band ook zonder wie Blink-182, Fall Out Boy, Green Day en noem ze allemaal maar op nooit bestaan hadden.

Look Park

Fountains Of Wayne maakte in 1996 een geniale debuutplaat, die terecht juichende kritieken oogstte maar nauwelijks verkocht. Uiteindelijk bracht de single Stacy’s Mom van hun derde album Welcome Interstate Managers alsnog het verdiende hitsucces, maar echt van de grond komen deed de carrière van de band nooit: de Fountains waren en bleven culthelden. Zanger Chris Collingwood is inmiddels 48 en gooit het nu over een andere boeg. Hij probeert het op eigen kracht onder de naam Look Park.

The Columbia Years 1968-1969

In 1968 trouwde Miles Davis met Betty Mabry, een zangeres, model en all-round cool chick die dikke vrienden was met veel van de grote rocksterren uit die tijd. Het huwelijk duurde uiteindelijk slechts een jaar, maar was van immense invloed op de muziek van Miles. Via zijn vrouw leerde de legendarische trompettist namelijk Jimi Hendrix, Sly Stone en James Brown kennen, invloeden die zouden leiden tot platen als Bitches Brew en In A Silent Way. Betty Davis is kortom direct verantwoordelijk voor Miles’ beroemde elektrische periode.

Theyesandeye

Zeer aangename verrassing, deze vierde plaat van Lamb-zangeres Lou Rhodes. Haar vorige soloalbums waren vrij doorsnee singer-songwriterwerkjes, vooral mooi vanwege haar stem, maar verder niet echt bijzonder. Op Theyesandeye heeft de Britse zangeres, in samenwerking met co-producer Simon Byrt (o.a. Emiliana Torrini), haar liedjes veel dikker aangekleed.

Red Earth & Pouring Rain

Vanwege het gebruik van een banjo werd Bear’s Den twee jaar terug, toen debuut Islands verscheen, ingedeeld bij bands als Mumford & Sons en Matthew And The Atlas.

Man Machine Poem

The Tragically Hip is zo’n band waarvan je zeker wist dat ze er altijd zouden zijn. Al drie decennia een oerdegelijke carrière in poëtische onderbuikrock en sinds jaar en dag het muzikale geweten van Canada. Thuis hockeystadionvullers, hier om de twee à drie jaar Paradiso-vullers. The Hip stelt live nooit teleur. Maar met de aankondiging van dit veertiende album kwam ook het bericht dat zanger Gordon Downie (52) een niet te genezen hersentumor heeft.

Deluxe

In Deerhunter hou je het niet lang uit als je geen Bradford Cox of Lockett Pundt heet, dus startte tweede gitarist Frankie Broyles het nieuwe bandje Omni. Zanger/bassist Philip Frobos en drummer Billy Mitchell zijn afkomstig uit Carnivores, ook geen onbekenden in de rammelpopscene van Atlanta.

Oddments Of The Gamble

De Duitse jeugdvrienden Nils Frahm (de avontuurlijke pianist, die ja), Frederic Gmeiner en Sepp Singwald plus slagwerker Andrea Belfi, samen elektronica-act Nonkeen, maakten nieuw werk van oude tapes van optredens en oefenruimtesessies. Het leverde meer stukken op dan op een plaat kon. Een toss wees uit welk materiaal het eerst zou worden uitgebracht.

The Magic

Ik ben dol op Deerhoof. Als ik goed geteld heb is The Magic hun zestiende album. Na een flink aantal van deze platen gerecenseerd te hebben, weet ik dondersgoed dat de band zelden of nooit teleurstelt. Maar net als in een solide huwelijk wordt het steeds lastiger om je liefde vanuit een frisse invalshoek te betuigen.

Soul Eyes

Slechts twee jaar geleden was Kandace Springs nog goed op weg om een popster te worden. Ze had net een succesvolle EP uitgebracht, geproduceerd door Pop & Oak (bekend van o.a. Rihanna en Nicki Minaj), en trad op in alle grote Amerikaanse talkshows. Maar tijdens de opnames van haar debuutplaat besefte de destijds 25-jarige zangeres dat ze inmiddels hele andere muziek maakte dan ze aanvankelijk van plan was.

Live At Red Rocks

Wie het Britse Alt-J weleens live heeft gezien en gehoord, snapt vast wel dat we ‘t – hier en nu – maar weer eens gaan hebben over overbodige livealbums, voor zover dat anno 2016 al geen officieel geregistreerd pleonasme is geworden.

Wildflower

The Avalanches hebben de tijd genomen voor de opvolger van het geroemde debuut Since I Left You. Wie verwekt werd op de hiphopbeat van Frontier Psychiatrist mag inmiddels legaal op een brommer rijden. Waarom het zo lang duurde? Andere projecten, ziekte, liefde – het leven, kortom.

Take Her Up To Monto

Een van de grote verrassingen van 2015 was Hairless Toys, de comebackplaat van oud-Moloko-zangeres en gevallen popster Róisín Murphy. Acht jaar, twee kinderen en meerdere partners duurde het voordat de Ierse artieste met dat album kwam. Opvolger Take Her Up To Monto, vernoemd naar een oude folksong uit haar thuisland, verschijnt een ruime twaalf maanden later en is misschien nog wel beter dan zijn voorganger. Hoe dat kan? Nou, deze nieuwe plaat is ontstaan tijdens dezelfde sessies waaruit Hairless Toys is voortgekomen.

Ellipsis

Op zevende album Ellipsis gaat Biffy Clyro het eens even helemaal anders doen. Vaste producer Garth Richardson eruit, Rich Costey (Muse, Death Cab For Cutie) erin. De band wil zichzelf opnieuw uitvinden, zoals bands dat na verloop van tijd altijd willen. Of dat is gelukt? Natuurlijk niet, op Ellipsis klinkt Biffy Clyro namelijk gewoon als Biffy Clyro. En gelukkig maar zeg! 

The Bride

Piepende banden, een helse klap, glasscherven die het asfalt raken. Het zijn de geluiden van een jonge man die omkomt bij een auto-ongeluk. Vreselijk! En alsof het nog niet tragisch genoeg is, was deze brokkenpiloot ook nog eens onderweg naar zijn eigen bruiloft. Zijn verloofde, een jonge vrouw, blijft gebroken achter. Ze besluit om in het kader van het verwerkingsproces toch maar de geplande huwelijksreis te gaan maken, zielsalleen.

Summer 08

Ah, de zomer van 2008. Ik verhuisde van Amsterdam-centrum naar -oost, Oranje ging in de kwartfinale van het EK met 3-1 ten onder tegen Rusland en Zimbabwe kreeg, door de enorme inflatie ter plekke, een bankbiljet van honderd miljard Zimbabwaanse dollar. Schokkende gebeurtenissen, maar in de luwte voltrok zich ook de zomer van de Britse muzikale duizendpoot Joseph Mount. 

California

Ineens waren er weer verwachtingen, toen Blink-182 aankondigde met een nieuwe plaat bezig te zijn. Na Neighborhoods (2011) hadden we de populairste poppunkband van begin deze eeuw eerlijk gezegd wel afgeschreven. En dan verloor zanger/gitarist Tom DeLonge zich ook nog eens in dramatische conceptalbums met Angels & Airwaves. En maakte hij ook nog liever boeken over UFO’s en complottheorieën dan een goed punkplaatje.

Delirium Tremens

In de jaren negentig bracht Mick Harvey (ex-Birthday Party, ex-Bad Seeds) twee albums uit waarop hij composities van Serge Gainsbourg vertolkte. Intoxicated Man en Pink Elephants kregen in 2014 een rerelease. Aan optredens met dit materiaal beleefde de Australiër zoveel plezier dat hij zich op andere liedjes van de in 1991 overleden Franse excentriekeling stortte.

Kneedelus

Grenzen zijn er voor de eigenzinnige producer Daedelus om overheen te stappen, maar zo ver buiten zijn boekje als op deze samenwerking met jazzkwintet Kneebody ging hij niet eerder. Of nou ja, eigenlijk wel, ze speelden al vaker samen, maar een heel album is iets anders dan een remixje of een gastoptreden. Het levert een van zijn spannendste platen tot nu op.

The Mountain Will Fall

Twintig jaar is het alweer geleden dat het briljant vernieuwende album Endtroducing… van DJ Shadow verscheen. Een plaat waarmee Josh Davis zichzelf in de boeken zette (letterlijk, de plaat werd opgenomen in het Guinness Book of Records) als een van de meest vernieuwende artiesten in de elektronische muziek. In het jaar dat het album zijn twintigste verjaardag viert, komt DJ Shadow met een nieuwe plaat: The Mountain Will Fall. 

Goodness

Met Home, Like Noplace Is There (2014) maakte The Hotelier misschien wel de beste emoplaat van de laatste jaren. Waar Home een donker album over depressiviteit en jeugdtrauma’s was, is Goodness een plaat vol hoop en liefde. Een ambitieus album bovendien, dat begint met een door frontman en bassist Christian Holden voorgedragen gedicht (N 43° 59' 38.927" W 71° 23' 45.27’’) en vredige tussenstukken heeft, die volgens de band zijn opgenomen tijdens een maansverduistering. Klinkt zeer kunstzinnig allemaal, maar deze momenten voegen eigenlijk weinig toe.

Magma

Bekentenis: uw recensent van dienst is Francofiel. Hij rijdt een 2CV, gaat op vakantie in de Cevennes, vindt Françoise Hardy en Anna Karina de mooiste vrouwen ter wereld en zou, als hij zou roken, Gauloises wegpaffen (ook wanneer die verschrikkelijk goor zouden zijn). En nu heeft hij ook een favoriete Franse metalband. Gojira timmert natuurlijk al een tijdje aan de weg, maar het grote metalpubliek miste tot dusver de laatste schop onder de kont om zich massaal achter de band uit Bayonne te scharen.


Eyeland

Teleurstellingen en debacles. Ze horen bij het leven. Bij Ajax weten ze er alles van. Maar je zou maar supporter van die voetbalclub zijn én fan van The Low Anthem. Het zou bijna teveel van het slechte zijn. Want Eyeland, het vijfde album van de deels vernieuwde indieband uit Rhode Island, is een daverende deceptie.

The Glowing Man

Het is de vraag of Michael Gira zelf wist wat hij ontketende, toen hij in 2009 zijn Swans weer deed herrijzen. Wat hij in die tussenliggende tijd – in 1997 leek het gebeurd met Swans – onder de naam Angels Of Light verrichtte was lang niet mis geweest, maar Swans, dat was weer een ander verhaal. Swans leek ontketend, met net zoveel stootkracht als in de eerste jaren, maar dan op een verfijnder, hoger en nog doeltreffender niveau. Comebackplaat My Father Will Guide Me Up A Rope In The Sky (2010) was al niet mis, maar de epische dubbelalbums The Seer (2012) en To Be Kind (2014) lieten Swans tot grote hoogten stijgen, waarbij de hypnotiserende kracht van Gira’s opvattingen gevat werden in steeds langere, steeds meer uitdijende en steeds dwingender nummers. En nu is het gebeurd. Althans, The Glowing Man is het laatste album van Swans in deze, relatief stabiele bezetting. Gira blijft weliswaar muziek maken onder die naam, maar of dat dan dezelfde intensiteit zal hebben? Best mogelijk dat ’t hem allemaal te veel werd. Maar je kunt het ook minder vriendelijk formuleren: The Glowing Man boort niet direct nieuw terrein aan.

On My One

‘I’m just a poor boy from Nothingham / I had my dreams, but in this world they’re gone / I’m so lonesome on my one’. Drie volle jaren was Jake Bugg on the road. Vierhonderd shows deed hij, met vaak heel veel publiek voor zijn neus, maar hij voelt zich zo eenzaam als een jonge hond uit een verlaten nest. Je zou bijna medelijden met’m krijgen. Zijn leeftijd werkte op zijn debuut uit 2012 nog in zijn voordeel, maar nu hij zijn derde album nog vóór zijn 22ste verjaardag voltooide, kan die ook in zijn nadeel gaan werken.

The Getaway

Zoals George Martin bij The Beatles hoorde en Tony Visconti bij David Bowie, zo hoorde producer Rick Rubin bij de Red Hot Chili Peppers: liefst een kwart eeuw lang gaf hij ze hun signature sound en maakte hij heel wat hoogte- en dieptepunten mee. Voor eeuwig vergroeid, zou je zeggen, maar nee dus: voor The Getaway werd Brian Burton alias Danger Mouse (o.a. Gnarls Barkley, Gorillaz, Beck, Black Keys) gestrikt, terwijl de mix in handen was van Radiohead-producer Nigel Godrich. Van dik hout ingeruild voor verfijning. Maar maakte het wat uit? Ja en nee. Ja, want de hand van Danger Mouse is bij vlagen duidelijk hoorbaar, ook omdat hij zijn maatje Daniele Luppi meebracht, de arrangeur met wie hij een voorliefde voor Italiaanse soundtracks gemeen heeft. Op The Getaway komen dus regelmatig ineens zwierige strijkersarrangementen en subtiele pianothemaatjes voorbij. Ook de drums van Chad Smith, normaliter een steenhouwer van het vierkante soort, klinken een stuk eleganter. Het moet gezegd: het staat de heren goed, wat raffinement, zeker nu iemand als John Frusciante dat niet meer kan bieden. Want voor de rest – om de tweede helft van het ‘ja en nee’ nog even aan te snijden – biedt The Getaway niet héél veel nieuws onder de zon. 

Weval

Het vanaf 2010 actieve Amsterdamse duo Harm Coolen en Merijn Schotte Albers had al een paar uitstekende EP’s uit en nu is er ook een debuutalbum. De eindtwintigers, beiden afkomstig uit de filmwereld, vonden elkaar in een gezamenlijke liefde voor elektronische muziek. Van hun afzonderlijke achtergronden – in respectievelijk de triphop en rock, jazz en house – sijpelt hier en daar nog iets door. Het zijn echter vooral hun open geest en drang naar experiment die dit debuut boeiend, uiterst kleurrijk en soms ook een beetje tegendraads maken. In het verleden knipoogde het duo nog regelmatig naar de dansvloer, maar ook daarvan is hier nog slechts sporadisch sprake.

Wrong Crowd

De jonge popster Tom Odell laat op zijn tweede album Wrong Crowd een ik-figuur zeggen dat die wordt gesteund door diens moeder en broer. Pa ontbreekt. Is dit een niet eens subtiele wraakoefening? Want vader Odell meende er goed aan te doen om bij de NME te klagen over het feit dat Toms debuutplaat Long Way Down in een recensie een 0 had gekregen. Waarmee hij het alleen maar erger maakte voor zijn zoon. Hilarische bespreking overigens. Pa zal zich binnenkort wel weer in woede wentelen, want Wrong Crowd biedt munitie voor beschietingen van recensenten die van een grap houden.

Strange Little Birds

De heruitgave van het Garbage-debuut uit 1995 vorig jaar zette onbedoeld de hele carrière van de band in perspectief: wat waren ze even griezelig hip en goed en wat duurde dat momentum eigenlijk kort. Na het perfect getimede debuut werd de output wisselvallig. Butch Vig heeft de neiging tot overproduceren, wat soms bombastische en gewoonweg lelijke elektrorock oplevert. Ik gunde zangeres Shirley Manson weleens een betere band, maar op Strange Little Birds komt ze prima tot haar recht.

Why Are You OK

Na de niet al te spannende classic rock-plaat Mirage Rock (2012) en het smaakvolle tussendoortje Acoustic At The Ryman (2014) gooit Band Of Horses op Why Are You OK het roer een beetje om.

Light Upon The Lake

Ooit had ik een kortstondige vakantieliefde die Whitney heette. Op de derde avond ging ze ervandoor met mijn beste vriend. Het eerste liedje op Light Upon The Lake heet No Woman en past qua sfeer precies bij het gevoel dat me toen overviel. Een mengeling van weemoed, verdriet en jaloezie onder een heerlijk zonnetje met een verkoelend briesje.

Alas Salvation

Acts die daadwerkelijk gevaarlijk en ontregelend klinken, en dat ook nog eens overtuigend vertalen naar het podium? Ja, vroeger had je er wel een paar. The Stooges, The Birthday Party, Butthole Surfers, G.G. Allin, dat werk. Zelfs Nirvana telde mee. Maar nu? Eigenlijk houdt ‘t – althans bovengronds – wel zo’n beetje op bij A Place To Bury Strangers. Dat wil zeggen: tot nu. Tot Yak.

Seal The Deal & Let's Boogie

Ha, Volbeat, de favoriete band van mijn zwagers en andere hardwerkende tuinders uit Monster, Zuid-Holland. Dat is zeg maar het Hillsboro, Texas van Nederland. Mijn zwagers hebben niet echt een muzieksmaak en gaan nooit met hun vrienden naar een concert, maar in 2010 meerde de Monsterse zuipschuit toch echt aan bij Volbeat in de Heineken Music Hall.

Ash & Ice

Live hebben ze gemeend zich te moeten uitbreiden met een ritmesectie van vlees en bloed (matig idee, zo bleek vorige maand in de Melkweg), op plaat zijn ze gelukkig nog gewoon met z’n tweetjes: zangeres Alison Mosshart en gitarist Jamie Hince. Plus natuurlijk die heerlijk ouderwetse drumcomputer.

Fading Lines

Je moet het maar durven, in je eentje naar New York gaan om je debuutalbum op te nemen. Annelotte de Graaf, de vrouw achter Amber Arcades, deed het. En hoe. Fading Lines is een prachtige plaat vol fijnmazige gitaarliedjes die ergens het midden houden tussen het geluid van de Britse indieband The Sundays en The Breeders.