OOR Albums overzicht

Head Carrier

De eerste reünieplaat van de Pixies, Indie Cindy, werd in 2014 vrij unaniem de grond in geboord. En werd daarmee het gelijk van bassiste/zangeres Kim Deal, die een nieuw album nooit zag zitten en in 2013 definitief opstapte.

22, A Million

Justin Vernon maakte met For Emma, Forever Ago (2008) een droomdebuut met een klassiek verhaal. Teruggetrokken in een bos bij Wisconsin schreef hij in een ijskoude winter hartzeer van zich af in pure en breekbare liedjes. De plaat sloeg aan en drie jaar later slaagde hij er op Bon Iver, Bon Iver in om zijn folky muziek in een weelderige bandsound te gieten. Platina en Grammy’s waren zijn deel, maar in 2012 trok Vernon tijdelijk de stekker uit Bon Iver. De druk was te groot geworden en ondanks het succes zat hij allerminst goed in zijn vel.

Dusk

Vorig jaar brachten James Hoare (Veronica Falls) en Jack Cooper (Mazes) vrij geruisloos twee prachtplaten met bescheiden indiepop uit. Ultimate Painting en Green Lanes werden analoog opgenomen op strikt vintage apparatuur in het Londense appartement van Hoare, waar je niet teveel lawaai kunt maken.

Young As The Morning Old As The Sea

Het is onzin dat je als journalist écht objectief, zonder enige verwachtingen, aan het recenseren van een plaat begint. Dat gebeurt in werkelijkheid maar zelden. Als het goed is, zet een recensent juist een album op met koffers aan kennis en voorgeschiedenis in zijn kop. Je bent bijvoorbeeld goed bekend met het eerdere werk van de artiest. En aan de hand daarvan kun je bijvoorbeeld bepalen of hij of zij iets nieuws doet of niet. Of er sprake van artistieke groei of verandering is. Goed voorbeeld van dat laatste: Young As The Morning Old As The Sea, het nieuwe album van Passenger.

Lucky Horse

Noem de onvolprezen Canadese cultband Broken Social Scene als belangrijke invloed, en dan met name hun sleutelplaat You Forgot It In People (2002), en je hebt mijn aandacht. Slim dus van deze Haags-Amsterdamse band om dat in de huidige OOR even te doen? Ja en nee, want verwachtingen en waarmaken en alles.

There And Back

Hun komende theatershow (2017) gaat From Tucson With Songs heten. Die titel is door de eeneiige tweeling Arnout en Sander Brinks uit Assen niet zomaar gekozen. Voor hun derde album bij Excelsior trokken de mannen door de VS en dat is te horen.

Heads Up

Je kon erop wachten. Na de pure, climaxloze spanningsopbouw in ieder nummer van Warpaints vorige (titelloze) album volgt op derde plaat Heads Up de grote ontlading. In opener Whiteout wordt er al lekker uitgehaald, het broeierige begin van By Your Side mondt uit in een zweterige clubbeat en single New Song is zelfs een dansbaar popliedje, met als opvallendste aspect de onderlinge rolverdeling.

Ape In Pink Marble

Liefde is het centrale thema op Ape In Pink Marble van de eigenzinnige indiefolkzanger Devendra Banhart. Zijn negende plaat maakte hij in nauwe samenwerking met zijn oude maten Noah Georgeson en Josiah Steinbrick.

Kindly Now

Voor wie niet kan kiezen tussen pure chocolade, melk of hazelnoot is er Kindly Now, het nieuwe album van Keaton Henson. Deze uit West-Londen afkomstige singer-songwriter combineert – bedoeld of onbedoeld – het beste van Perfume Genius, Damien Rice en James Blake.

Fixion

Boer Tjallink is in Arjan Ederveens Geboren In Een Verkeerd Lichaam eigenlijk een bosneger. Met Trentemøller is iets dergelijks aan de hand. Eigenlijk was de immer in het zwart geklede Deen veel liever muzikant geweest in de grimmige jaren tachtig.

Shape Shift With Me

Laura Jane Grace groeide de afgelopen jaren uit tot de spokesperson van de transgendergemeenschap in Amerika. Ze was de hoofdpersoon in documentairereeks True Trans, later dit jaar verschijnt autobiografie Tranny: Confesions Of Punk Rock’s Most Infamous Anarchist Sellout en natuurlijk maakte ze met haar band Against Me! in 2014 album Transgender Dysphoria Blues. Grace schreef dat album niet voor fans of medebandleden maar om haar leven te redden, zo vertelde de frontvrouw in interviews. Inmiddels is er vier jaar verstreken sinds haar coming out en lijkt het goed te gaan met de zangeres.

Preoccupations

Je moet het maar durven, je debuutalbum openen met een drone van een dikke minuut. Ware het niet dat dit natuurlijk helemaal geen debuut is: Preoccupations is Viet Cong zonder politiek incorrecte bandnaam. En laat ik gelijk maar het eindoordeel vellen: Preoccupations is een Hele Spannende Plaat.

Stage Four

Een mokerslag. Eentje waarvan je versuft van in een hoekje blijft liggen. Stage Four van Touché Amoré is zo’n zeldzaam album dat je verward achterlaat, dat je telkens opnieuw wilt draaien en waarin je telkens nieuwe dingen ontdekt.

Skeleton Tree

‘You fell from the sky, crash-landed in a field near the River Adur’. Skeleton Tree opent met een hartverscheurende zin die Nick Cave nooit had willen zingen. We kennen allemaal het verhaal; de zin verwijst naar zijn vijftienjarige zoon Arthur, die op 14 juli 2015 van een hoge klif bij Brighton viel en stierf.

Acoustic Recordings 1998-2016

Even met de deur in huis: nee, hier opent zich geen verborgen schatkist. Op één na alle 26 tracks van Acoustic Recordings 1998-2016 waren óf gewoon te vinden op reguliere albums (van The White Stripes, The Raconteurs en White solo) óf figureerden op b-kantjes, soundtracks en, eh, reclamefilmpjes voor Coca-Cola. En dat ene ‘nieuwe’ nummer (City Lights van The White Stripes) is natuurlijk ook niet nieuw: het was bedoeld voor Get Behind Me Satan (2005), maar simpelweg – onvoltooid – in het ongerede geraakt. Tot White het dit jaar alsnog afrondde. Maar laten we ons niet verliezen in nodeloze details (of het gissen naar het waarom van deze dubbeldikke Jack White Unplugged). Want wat een fijne verzamelaar is het.

To Awake In That Heaven Of Freedom

Precies 77 minuten duurt de nieuwe plaat van King Champion Sounds en – spoiler alert – hij verveelt geen seconde. Sterker nog, de in Nederland wonende Brit Ajay Saggar, in een ander leven geluidsman voor tal van gevierde indierockbands maar nu even muzikaal mastermind van een collectief waarin we verder o.a. voormalig Ex-zanger G.W. Sok treffen, bezorgt je in negentien (!) tracks de ene ‘WTF gebeurt hier?’-erlebnis na de andere.

Wild World

Ik luisterde dit nieuwe album van Bastille in een bedrijfspand vol mensen wier muziekkennis niet verder reikt dan de playlists van Sky Radio en Radio 538. Ondanks dat deze voor de stadions bereide electropop dus precies in hun straatje past, draaide ik iedere keer dat er iemand langsliep de volumeknop omlaag. Waarom? Nou, omdat ik me kapot schaamde. Toen een bekende van mij ongezien binnenliep, legde hij nog net geen hand op mijn voorhoofd. Alleen hoge koorts zou kunnen verklaren waarom ik naar deze meuk luisterde.

Goodbye To Language

Daniel Lanois werkte begin jaren tachtig mee aan ettelijke ambientalbums van Brian Eno, die hem vervolgens binnenloodste bij U2, waarna hij als producer werd aangetrokken door uiteenlopende grootheden als Peter Gabriel, Bob Dylan, The Neville Brothers, Emmylou Harris en Willie Nelson.

Schmilco

Wilco kwam vorige zomer zonder vooraankondiging met een fonkelnieuw album, dat ongekunstelder en onbevangener aandeed dan de verbluffende voorganger The Whole Love. Saillant genoeg ging het bij het amper een half uur klokkende Star Wars goeddeels om vrij kale demo’s van voorman Jeff Tweedy, waar de vijf andere groepsleden vervolgens vaak individueel hun partijen aan hadden toegevoegd. Die werkwijze werd naar verluidt ook gevolgd bij Schmilco, ongetwijfeld met een vette knipoog vernoemd naar de klassieker Nilsson Schmilsson van Harry Nilsson, terwijl de Spaanse gagstripkunstenaar Joan Cornellà tekende voor de al even absurdistische hoes.

Great Pile of Nothing

Recent gehoord voor aanvang van een concert: ‘Is dit écht een Nederlandse band?’ Het onderwerp van gesprek was I Got Skills, de onwaarschijnlijk aanstekelijke meebruller die Mozes And The Firstborn op de kaart zette. De internationale allure die op meer van hun titelloze debuut uit 2013 doorklonk (Bloodsucker, Peter Jr.) is op opvolger Great Pile of Nothing grotendeels intact gebleven.

Mangy Love

Dubbelalbum Big Wheel And Others uit 2013, zijn laatste reguliere liedjescollectie, was onbedoeld een afspiegeling van de incoherente loopbaan van Cass McCombs. Het kende behoorlijke songs, maar ook nogal wat zwakke momenten en fout geleuter. De Amerikaanse singer-songwriter revancheert zich met plaat nummer acht, Mangy Love. Glorieus.

St. Tropez

Nieuw bandje uit Amsterdam? Ja en nee. Vorig jaar op Sleazefest zag ik vier bekende koppen ineens de boel kort en klein spelen. Ruim een jaar later klinkt St. Tropez op zijn debuut precies zo furieus als toen.

Jannes van der Wal

In zijn projecten en onderwerpkeuzes is zanger/tekstdichter Meindert Talma behoorlijk onvoorspelbaar gebleken, de laatste jaren. Album nummer 13 handelt over het leven van de Friese dammer Jannes van der Wal (1956-1996).

Trick

Met Carry On The Grudge liet Jamie Treays twee jaar geleden al horen dat het straatschoffie van debuut Panic Prevention volwassen was geworden. De comebackplaat van de Britse songwriter volgde na vijf moeilijke jaren in zijn privéleven en bestond uit twaalf verrassend gevoelige liedjes waarin hij weinig rapte, maar daadwerkelijk zong. Op opvolger en vierde album Trick klinkt Jamie T nog steeds als een ontwikkeld man met een volwassen stemgeluid, maar stilistisch keert hij juist meer terug naar het wildere geluid van zijn beginjaren.

We Move

‘Is it better to live your life in shallow water or is failure drowning in the deep end? ... Don’t let fear control you’, klinkt het in het kwetsbare Lost Angles. James Vincent McMorrow onderwerpt zich aan een grondig zelfonderzoek op We Move. Zoekend en tastend baant hij zich een weg door het leven en op zijn derde plaat geeft hij de luisteraar een intiem inkijkje in zijn wederwaardigheden.

Ibifornia

Ibifornia is Cassius’ eerste plaat in tien jaar tijd, maar de sound van het Franse electroduo is nauwelijks veranderd. Nog steeds maken producers Philippe ‘Zdar’ Cerboneschi en Hubert ‘Boom Bass’ Blanc-Francard lekker luchtige en hitgevoelige house en synthpop met een wolkje soul en ‘echte’ instrumentatie.

And The Anonymous Nobody

Van de te vaak gebruikte metaforen in muziekrecensies is die van ‘de weg’ een topper. Verkeerde weg, andere weg, doodlopende weg. Je kunt nogal wat inslaan als muzikant en anders wel buiten de gebaande paden gaan. Op het pad dat De La Soul bewandelt, lijken ze op een soort van Star Trek-transporter te zijn gestuit, want ze staan plots heel ergens anders dan op The Grind Date uit 2004 (we tellen even dat vreemde tussenproject First Serve, toen ze niet als De La Soul aangesproken mochten worden, niet mee).

Don't Die On Me Now

Jett Rebel heet ons welkom in zijn nieuwe huis. Hij heeft wat nieuwe verhalen te vertellen, zo verklaart hij in de openingstrack. ‘You’re waiting for somebody like me’, zingt hij in Devious Child. Het nummer knalt en dendert meteen ruim zeven minuten door. Zoals onvoorspelbare Jelte opnieuw een heel album graag kronkelt en afdwaalt naar nieuw te ontginnen gebieden.

Total Depravity

Zo ergens halverwege 2016 kunnen we wel stellen dat dit een muziekjaar van hoge pieken en diepe dalen is. Een jaar waarin iconen wegvielen, maar waarin inmiddels ook een indrukwekkend rijtje sterke platen het licht zag. En dat rijtje groeit voorlopig gestaag verder. Total Depravity, het vijfde album van The Veils, is het volgende hoogtepuntje dat samenstellers van de eindejaarslijstjes hoofdbrekens gaat kosten.

Amnesty (I)

Eind 2014 besloot Alice Glass om Crystal Castles te verlaten. Dat was nogal wat. De zangeres was drie ijzersterke platen lang zowel de stem als het gezicht van het veelzijdige electropopduo geweest. Ethan Kath, songwriter, producer en overgebleven helft van de band, liet al snel weten dat Crystal Castles zou blijven doorgaan. Hij introduceerde een nieuwe zangeres, de nog onbekende Edith Frances.

Callus

Muzikant en yogaleraar Sumach Ecks is ook weer bezig. Gonjasufi roerde zich op een plaat van Flying Lotus en kwam vervolgens onder de aandacht van het roemruchte Warp-label. Daar manifesteerde hij zich met een late, lo-fi-achtige variant op de triphop.

High Anxiety

Na het wegvallen van bassist Gwil Sainsbury werd drummer Thom Green een belangrijke creatieve kracht binnen Alt-J. Dat was goed te horen op This Is All Yours; de single Hunger Of The Pine, met de Miley Cyrus-sample, komt grotendeels uit zijn koker. Green is ook al jaren sluimerend actief als remixer, hij nam onder meer werk van Wolf Alice, Moby en Leftfield onder handen.

Golden Sings That Have Been Sung

Het zijn de bedachtzame details die Golden Sings That Have Been Sung zo mooi tot leven wekken. Een paar flageolet-tonen op gitaar. Een klarinet. Hier en daar een bottleneck. Ryley Walker wilde duidelijk een paar stappen terug doen na het rumoerige Primrose Green (2015).

25 25

Wie Factory Floor de afgelopen jaren live zag, weet dat hun concerten vaak een uiterst fysieke ervaring zijn. Een uitpuitingsslag op een meedogenloze en eindeloze puls die leidde tot catharsis, voor wie daar gevoelig voor is. Jammer was wel dat de intense drummer Dominic Butler de band een paar jaar terug verliet, wat ten koste ging van het avontuur op het podium.

A Weird Exits

Voor de inwisselbare jaarlijkse albums van lo-fi-liedjesfabriek Guided By Voices maakte ik ooit een mooi recensie-sjabloontje. Iets als ‘Ha, de [hoog cijfer]ste worp van dwangmatig veelschrijver Robert Pollard en kornuiten! Weer [hoog cijfer] nieuwe liedjes van anderhalve minuut of korter, veel matig uitgewerkte ideeën en half gelukte aanzetjes. Vroeger waren ze beter, maar na een beetje zoeken tellen we toch weer [laag cijfer] pareltjes – op naar de volgende!’ Werkte altijd.

For All We Know

Een van de betere debuten van dit jaar komt van de 28-jarige Neo Jessica Joshua, beter bekend als Nao. Deze zangeres uit Nottingham studeerde ooit vocale jazz in Londen, maar van dat stukje verleden hoor je aanvankelijk weinig terug op eerste worp For All We Know.

Give A Glimpse Of What Yer Not

Met het verschijnen van Give A Glimpse Of What Yer Not is de oerbezetting van Dinosaur Jr. productiever sinds de reünie in 2005 dan in de jaren tachtig. Toen produceerden J Mascis, Lou Barlow en Murph drie klassiek geworden platen, dit is alweer het vierde album van het tweede tijdperk.

Boy King

‘Their boldest and most vital album to date’, aldus de begeleidende brief bij deze vijfde worp van Wild Beasts. Was het maar waar. Op Boy King maakt de band juist voor het eerst een veilige en uitgebluste indruk.

Earth

Neil Young verving afgelopen jaar het geblesseerde Crazy Horse door Promise Of The Real, de zelfbenoemde cowboyhippiesurfrockband rond twee zonen van de levende countrylegende Willie Nelson. Na het maken van The Monsanto Years, een onvervalste protestplaat tegen kapitalisme, milieuvervuiling, privacyschending en consumptisme, volgde een uitgebreide tournee met uitputtende optredens, die steevast openden met een korte akoestische soloset.

Engage!

Op het eerste gezicht is er niet veel veranderd bij Antillectual. Ja, ze hebben weer eens een nieuwe bassist, maar het aantal bandleden dat de Nijmeegse punkband heeft versleten is bijna langer dan de lijst met Amerikaanse presidenten, dus dat mag geen verrassing zijn.

Till The Tomb

Met een zanger die opgroeide in Zuid-Afrika en maar liefst drie drummers in de gelederen kon het niet anders dan dat op de charmante debuutplaat van Beaty Heart (Mixed Blessings, 2014) de nadruk lag op ritmes, veelal met een Afrikaans karakter. De vergelijkingen met Vampire Weekend en Animal Collective waren dan ook niet van de lucht.

Hypercaffium Spazzinate

Meestal is het niet zo’n goed idee: ouder wordende punkrockers, die ver uit elkaar wonen en elkaar via mail stukjes van nummers toesturen om zo een album te maken. We hielden ons hart dan ook vast voor Hypercaffium Spazzinate, het pas zevende album van Descendents, u weet wel, die band die in 1982 – toen was ik nog niet eens geboren! – met Milo Goes To College de standaard voor alle pop- en skatepunkalbums ongekend hoog legde. De band ook zonder wie Blink-182, Fall Out Boy, Green Day en noem ze allemaal maar op nooit bestaan hadden.

Look Park

Fountains Of Wayne maakte in 1996 een geniale debuutplaat, die terecht juichende kritieken oogstte maar nauwelijks verkocht. Uiteindelijk bracht de single Stacy’s Mom van hun derde album Welcome Interstate Managers alsnog het verdiende hitsucces, maar echt van de grond komen deed de carrière van de band nooit: de Fountains waren en bleven culthelden. Zanger Chris Collingwood is inmiddels 48 en gooit het nu over een andere boeg. Hij probeert het op eigen kracht onder de naam Look Park.

The Columbia Years 1968-1969

In 1968 trouwde Miles Davis met Betty Mabry, een zangeres, model en all-round cool chick die dikke vrienden was met veel van de grote rocksterren uit die tijd. Het huwelijk duurde uiteindelijk slechts een jaar, maar was van immense invloed op de muziek van Miles. Via zijn vrouw leerde de legendarische trompettist namelijk Jimi Hendrix, Sly Stone en James Brown kennen, invloeden die zouden leiden tot platen als Bitches Brew en In A Silent Way. Betty Davis is kortom direct verantwoordelijk voor Miles’ beroemde elektrische periode.

Theyesandeye

Zeer aangename verrassing, deze vierde plaat van Lamb-zangeres Lou Rhodes. Haar vorige soloalbums waren vrij doorsnee singer-songwriterwerkjes, vooral mooi vanwege haar stem, maar verder niet echt bijzonder. Op Theyesandeye heeft de Britse zangeres, in samenwerking met co-producer Simon Byrt (o.a. Emiliana Torrini), haar liedjes veel dikker aangekleed.

Red Earth & Pouring Rain

Vanwege het gebruik van een banjo werd Bear’s Den twee jaar terug, toen debuut Islands verscheen, ingedeeld bij bands als Mumford & Sons en Matthew And The Atlas.

Man Machine Poem

The Tragically Hip is zo’n band waarvan je zeker wist dat ze er altijd zouden zijn. Al drie decennia een oerdegelijke carrière in poëtische onderbuikrock en sinds jaar en dag het muzikale geweten van Canada. Thuis hockeystadionvullers, hier om de twee à drie jaar Paradiso-vullers. The Hip stelt live nooit teleur. Maar met de aankondiging van dit veertiende album kwam ook het bericht dat zanger Gordon Downie (52) een niet te genezen hersentumor heeft.

Deluxe

In Deerhunter hou je het niet lang uit als je geen Bradford Cox of Lockett Pundt heet, dus startte tweede gitarist Frankie Broyles het nieuwe bandje Omni. Zanger/bassist Philip Frobos en drummer Billy Mitchell zijn afkomstig uit Carnivores, ook geen onbekenden in de rammelpopscene van Atlanta.

Oddments Of The Gamble

De Duitse jeugdvrienden Nils Frahm (de avontuurlijke pianist, die ja), Frederic Gmeiner en Sepp Singwald plus slagwerker Andrea Belfi, samen elektronica-act Nonkeen, maakten nieuw werk van oude tapes van optredens en oefenruimtesessies. Het leverde meer stukken op dan op een plaat kon. Een toss wees uit welk materiaal het eerst zou worden uitgebracht.

The Magic

Ik ben dol op Deerhoof. Als ik goed geteld heb is The Magic hun zestiende album. Na een flink aantal van deze platen gerecenseerd te hebben, weet ik dondersgoed dat de band zelden of nooit teleurstelt. Maar net als in een solide huwelijk wordt het steeds lastiger om je liefde vanuit een frisse invalshoek te betuigen.

Soul Eyes

Slechts twee jaar geleden was Kandace Springs nog goed op weg om een popster te worden. Ze had net een succesvolle EP uitgebracht, geproduceerd door Pop & Oak (bekend van o.a. Rihanna en Nicki Minaj), en trad op in alle grote Amerikaanse talkshows. Maar tijdens de opnames van haar debuutplaat besefte de destijds 25-jarige zangeres dat ze inmiddels hele andere muziek maakte dan ze aanvankelijk van plan was.

Live At Red Rocks

Wie het Britse Alt-J weleens live heeft gezien en gehoord, snapt vast wel dat we ‘t – hier en nu – maar weer eens gaan hebben over overbodige livealbums, voor zover dat anno 2016 al geen officieel geregistreerd pleonasme is geworden.

Wildflower

The Avalanches hebben de tijd genomen voor de opvolger van het geroemde debuut Since I Left You. Wie verwekt werd op de hiphopbeat van Frontier Psychiatrist mag inmiddels legaal op een brommer rijden. Waarom het zo lang duurde? Andere projecten, ziekte, liefde – het leven, kortom.

Take Her Up To Monto

Een van de grote verrassingen van 2015 was Hairless Toys, de comebackplaat van oud-Moloko-zangeres en gevallen popster Róisín Murphy. Acht jaar, twee kinderen en meerdere partners duurde het voordat de Ierse artieste met dat album kwam. Opvolger Take Her Up To Monto, vernoemd naar een oude folksong uit haar thuisland, verschijnt een ruime twaalf maanden later en is misschien nog wel beter dan zijn voorganger. Hoe dat kan? Nou, deze nieuwe plaat is ontstaan tijdens dezelfde sessies waaruit Hairless Toys is voortgekomen.

Ellipsis

Op zevende album Ellipsis gaat Biffy Clyro het eens even helemaal anders doen. Vaste producer Garth Richardson eruit, Rich Costey (Muse, Death Cab For Cutie) erin. De band wil zichzelf opnieuw uitvinden, zoals bands dat na verloop van tijd altijd willen. Of dat is gelukt? Natuurlijk niet, op Ellipsis klinkt Biffy Clyro namelijk gewoon als Biffy Clyro. En gelukkig maar zeg! 

The Bride

Piepende banden, een helse klap, glasscherven die het asfalt raken. Het zijn de geluiden van een jonge man die omkomt bij een auto-ongeluk. Vreselijk! En alsof het nog niet tragisch genoeg is, was deze brokkenpiloot ook nog eens onderweg naar zijn eigen bruiloft. Zijn verloofde, een jonge vrouw, blijft gebroken achter. Ze besluit om in het kader van het verwerkingsproces toch maar de geplande huwelijksreis te gaan maken, zielsalleen.

Summer 08

Ah, de zomer van 2008. Ik verhuisde van Amsterdam-centrum naar -oost, Oranje ging in de kwartfinale van het EK met 3-1 ten onder tegen Rusland en Zimbabwe kreeg, door de enorme inflatie ter plekke, een bankbiljet van honderd miljard Zimbabwaanse dollar. Schokkende gebeurtenissen, maar in de luwte voltrok zich ook de zomer van de Britse muzikale duizendpoot Joseph Mount. 

California

Ineens waren er weer verwachtingen, toen Blink-182 aankondigde met een nieuwe plaat bezig te zijn. Na Neighborhoods (2011) hadden we de populairste poppunkband van begin deze eeuw eerlijk gezegd wel afgeschreven. En dan verloor zanger/gitarist Tom DeLonge zich ook nog eens in dramatische conceptalbums met Angels & Airwaves. En maakte hij ook nog liever boeken over UFO’s en complottheorieën dan een goed punkplaatje.

Delirium Tremens

In de jaren negentig bracht Mick Harvey (ex-Birthday Party, ex-Bad Seeds) twee albums uit waarop hij composities van Serge Gainsbourg vertolkte. Intoxicated Man en Pink Elephants kregen in 2014 een rerelease. Aan optredens met dit materiaal beleefde de Australiër zoveel plezier dat hij zich op andere liedjes van de in 1991 overleden Franse excentriekeling stortte.

Kneedelus

Grenzen zijn er voor de eigenzinnige producer Daedelus om overheen te stappen, maar zo ver buiten zijn boekje als op deze samenwerking met jazzkwintet Kneebody ging hij niet eerder. Of nou ja, eigenlijk wel, ze speelden al vaker samen, maar een heel album is iets anders dan een remixje of een gastoptreden. Het levert een van zijn spannendste platen tot nu op.

The Mountain Will Fall

Twintig jaar is het alweer geleden dat het briljant vernieuwende album Endtroducing… van DJ Shadow verscheen. Een plaat waarmee Josh Davis zichzelf in de boeken zette (letterlijk, de plaat werd opgenomen in het Guinness Book of Records) als een van de meest vernieuwende artiesten in de elektronische muziek. In het jaar dat het album zijn twintigste verjaardag viert, komt DJ Shadow met een nieuwe plaat: The Mountain Will Fall. 

Goodness

Met Home, Like Noplace Is There (2014) maakte The Hotelier misschien wel de beste emoplaat van de laatste jaren. Waar Home een donker album over depressiviteit en jeugdtrauma’s was, is Goodness een plaat vol hoop en liefde. Een ambitieus album bovendien, dat begint met een door frontman en bassist Christian Holden voorgedragen gedicht (N 43° 59' 38.927" W 71° 23' 45.27’’) en vredige tussenstukken heeft, die volgens de band zijn opgenomen tijdens een maansverduistering. Klinkt zeer kunstzinnig allemaal, maar deze momenten voegen eigenlijk weinig toe.

Magma

Bekentenis: uw recensent van dienst is Francofiel. Hij rijdt een 2CV, gaat op vakantie in de Cevennes, vindt Françoise Hardy en Anna Karina de mooiste vrouwen ter wereld en zou, als hij zou roken, Gauloises wegpaffen (ook wanneer die verschrikkelijk goor zouden zijn). En nu heeft hij ook een favoriete Franse metalband. Gojira timmert natuurlijk al een tijdje aan de weg, maar het grote metalpubliek miste tot dusver de laatste schop onder de kont om zich massaal achter de band uit Bayonne te scharen.


Eyeland

Teleurstellingen en debacles. Ze horen bij het leven. Bij Ajax weten ze er alles van. Maar je zou maar supporter van die voetbalclub zijn én fan van The Low Anthem. Het zou bijna teveel van het slechte zijn. Want Eyeland, het vijfde album van de deels vernieuwde indieband uit Rhode Island, is een daverende deceptie.

The Glowing Man

Het is de vraag of Michael Gira zelf wist wat hij ontketende, toen hij in 2009 zijn Swans weer deed herrijzen. Wat hij in die tussenliggende tijd – in 1997 leek het gebeurd met Swans – onder de naam Angels Of Light verrichtte was lang niet mis geweest, maar Swans, dat was weer een ander verhaal. Swans leek ontketend, met net zoveel stootkracht als in de eerste jaren, maar dan op een verfijnder, hoger en nog doeltreffender niveau. Comebackplaat My Father Will Guide Me Up A Rope In The Sky (2010) was al niet mis, maar de epische dubbelalbums The Seer (2012) en To Be Kind (2014) lieten Swans tot grote hoogten stijgen, waarbij de hypnotiserende kracht van Gira’s opvattingen gevat werden in steeds langere, steeds meer uitdijende en steeds dwingender nummers. En nu is het gebeurd. Althans, The Glowing Man is het laatste album van Swans in deze, relatief stabiele bezetting. Gira blijft weliswaar muziek maken onder die naam, maar of dat dan dezelfde intensiteit zal hebben? Best mogelijk dat ’t hem allemaal te veel werd. Maar je kunt het ook minder vriendelijk formuleren: The Glowing Man boort niet direct nieuw terrein aan.

On My One

‘I’m just a poor boy from Nothingham / I had my dreams, but in this world they’re gone / I’m so lonesome on my one’. Drie volle jaren was Jake Bugg on the road. Vierhonderd shows deed hij, met vaak heel veel publiek voor zijn neus, maar hij voelt zich zo eenzaam als een jonge hond uit een verlaten nest. Je zou bijna medelijden met’m krijgen. Zijn leeftijd werkte op zijn debuut uit 2012 nog in zijn voordeel, maar nu hij zijn derde album nog vóór zijn 22ste verjaardag voltooide, kan die ook in zijn nadeel gaan werken.

The Getaway

Zoals George Martin bij The Beatles hoorde en Tony Visconti bij David Bowie, zo hoorde producer Rick Rubin bij de Red Hot Chili Peppers: liefst een kwart eeuw lang gaf hij ze hun signature sound en maakte hij heel wat hoogte- en dieptepunten mee. Voor eeuwig vergroeid, zou je zeggen, maar nee dus: voor The Getaway werd Brian Burton alias Danger Mouse (o.a. Gnarls Barkley, Gorillaz, Beck, Black Keys) gestrikt, terwijl de mix in handen was van Radiohead-producer Nigel Godrich. Van dik hout ingeruild voor verfijning. Maar maakte het wat uit? Ja en nee. Ja, want de hand van Danger Mouse is bij vlagen duidelijk hoorbaar, ook omdat hij zijn maatje Daniele Luppi meebracht, de arrangeur met wie hij een voorliefde voor Italiaanse soundtracks gemeen heeft. Op The Getaway komen dus regelmatig ineens zwierige strijkersarrangementen en subtiele pianothemaatjes voorbij. Ook de drums van Chad Smith, normaliter een steenhouwer van het vierkante soort, klinken een stuk eleganter. Het moet gezegd: het staat de heren goed, wat raffinement, zeker nu iemand als John Frusciante dat niet meer kan bieden. Want voor de rest – om de tweede helft van het ‘ja en nee’ nog even aan te snijden – biedt The Getaway niet héél veel nieuws onder de zon. 

Weval

Het vanaf 2010 actieve Amsterdamse duo Harm Coolen en Merijn Schotte Albers had al een paar uitstekende EP’s uit en nu is er ook een debuutalbum. De eindtwintigers, beiden afkomstig uit de filmwereld, vonden elkaar in een gezamenlijke liefde voor elektronische muziek. Van hun afzonderlijke achtergronden – in respectievelijk de triphop en rock, jazz en house – sijpelt hier en daar nog iets door. Het zijn echter vooral hun open geest en drang naar experiment die dit debuut boeiend, uiterst kleurrijk en soms ook een beetje tegendraads maken. In het verleden knipoogde het duo nog regelmatig naar de dansvloer, maar ook daarvan is hier nog slechts sporadisch sprake.

Wrong Crowd

De jonge popster Tom Odell laat op zijn tweede album Wrong Crowd een ik-figuur zeggen dat die wordt gesteund door diens moeder en broer. Pa ontbreekt. Is dit een niet eens subtiele wraakoefening? Want vader Odell meende er goed aan te doen om bij de NME te klagen over het feit dat Toms debuutplaat Long Way Down in een recensie een 0 had gekregen. Waarmee hij het alleen maar erger maakte voor zijn zoon. Hilarische bespreking overigens. Pa zal zich binnenkort wel weer in woede wentelen, want Wrong Crowd biedt munitie voor beschietingen van recensenten die van een grap houden.

Strange Little Birds

De heruitgave van het Garbage-debuut uit 1995 vorig jaar zette onbedoeld de hele carrière van de band in perspectief: wat waren ze even griezelig hip en goed en wat duurde dat momentum eigenlijk kort. Na het perfect getimede debuut werd de output wisselvallig. Butch Vig heeft de neiging tot overproduceren, wat soms bombastische en gewoonweg lelijke elektrorock oplevert. Ik gunde zangeres Shirley Manson weleens een betere band, maar op Strange Little Birds komt ze prima tot haar recht.

Why Are You OK

Na de niet al te spannende classic rock-plaat Mirage Rock (2012) en het smaakvolle tussendoortje Acoustic At The Ryman (2014) gooit Band Of Horses op Why Are You OK het roer een beetje om.

Light Upon The Lake

Ooit had ik een kortstondige vakantieliefde die Whitney heette. Op de derde avond ging ze ervandoor met mijn beste vriend. Het eerste liedje op Light Upon The Lake heet No Woman en past qua sfeer precies bij het gevoel dat me toen overviel. Een mengeling van weemoed, verdriet en jaloezie onder een heerlijk zonnetje met een verkoelend briesje.

Alas Salvation

Acts die daadwerkelijk gevaarlijk en ontregelend klinken, en dat ook nog eens overtuigend vertalen naar het podium? Ja, vroeger had je er wel een paar. The Stooges, The Birthday Party, Butthole Surfers, G.G. Allin, dat werk. Zelfs Nirvana telde mee. Maar nu? Eigenlijk houdt ‘t – althans bovengronds – wel zo’n beetje op bij A Place To Bury Strangers. Dat wil zeggen: tot nu. Tot Yak.

Seal The Deal & Let's Boogie

Ha, Volbeat, de favoriete band van mijn zwagers en andere hardwerkende tuinders uit Monster, Zuid-Holland. Dat is zeg maar het Hillsboro, Texas van Nederland. Mijn zwagers hebben niet echt een muzieksmaak en gaan nooit met hun vrienden naar een concert, maar in 2010 meerde de Monsterse zuipschuit toch echt aan bij Volbeat in de Heineken Music Hall.

Ash & Ice

Live hebben ze gemeend zich te moeten uitbreiden met een ritmesectie van vlees en bloed (matig idee, zo bleek vorige maand in de Melkweg), op plaat zijn ze gelukkig nog gewoon met z’n tweetjes: zangeres Alison Mosshart en gitarist Jamie Hince. Plus natuurlijk die heerlijk ouderwetse drumcomputer.

Fading Lines

Je moet het maar durven, in je eentje naar New York gaan om je debuutalbum op te nemen. Annelotte de Graaf, de vrouw achter Amber Arcades, deed het. En hoe. Fading Lines is een prachtige plaat vol fijnmazige gitaarliedjes die ergens het midden houden tussen het geluid van de Britse indieband The Sundays en The Breeders.

Stranger To Stranger

Paul Simon leek zo goed als uitgerangeerd toen hij alweer dertig jaar geleden voor de dag kwam met de instantklassieker Graceland, die zich in geen enkel opzicht ooit nog zou laten evenaren. Toch bleken de vijf navolgende studioplaten allesbehalve verwaarloosbaar, wat met name gold voor het toepasselijk getitelde Surprise, een project met de Britse avant-gardist Brian Eno. Inmiddels bijna halverwege de zeventig voelt de Amerikaanse singer-songwriter zich kennelijk nog niet te oud voor het muzikale avontuur, zo leert nu het samen met tachtigplusser Roy Halee geproduceerde Stranger To Stranger.

Congrats

Grappig hoe het zelfbeeld van sommige bands uit de pas kan lopen met, laten we zeggen, de werkelijkheid. Het Canadese Holy Fuck brak acht jaar geleden door met het onstuimige LP, waarop vele vormen van psychedelisch-elektronische gekte onder de knoet werden gehouden door loeistrakke funk- en krautritmes, en dat op bijzonder opwindende wijze, ook en vooral live.

Kidsticks

Beth Ortons vroege platen Trailer Park en Central Reservation waren een mengeling van elektronische en folky nummers, met onder andere samenwerkingen met William Orbit en Red Snapper. Geen onlogische stap dus om eens een geheel elektronisch album te maken, zoals nu met Kidsticks, maar niet noodzakelijk ook een goede.

Teens Of Denial

‘I’m so sick of… Fill in the blank’. Juist, zo begin je een plaat. Dit eerste hi-fi opgenomen bandalbum van Will Toledo’s Car Seat Headrest staat in welingelichte indiekringen al maanden rood omcirkeld als een potentiële sensatie. De 23-jarige Toledo uit Seattle maakte in zijn eentje een dozijn rammelplaten die klinken als een pleeborstel – je kunt ze allemaal op Bandcamp vinden.

Day Of The Dead

Een tribute voor The Grateful Dead moest haast wel uitvallen als een barokke hoorn des overvloeds. Vijf cd’s, 59 nummers van soms tegen de twintig minuten, allerlei stilistische uitwassen, avontuurlijke exploraties vol abstractie en wat al niet. Alsof je een deel uit de live-cd-serie Dick’s Picks opzet. Voor de eenzame Grateful Dead-exegeet, die bijvoorbeeld nooit een overzichtsverhaal over die band aan OOR verkocht kreeg, voelt ’t als een daad van rechtvaardigheid van de broertjes Bryce en Aaron Dessner van The National, die het initiatief voor deze monsteroperatie namen en op de meeste nummers nog meespelen ook.

Dangerous Woman

Ariana Grande brak op jonge leeftijd door als actrice voor Nickelodeon. Vorig jaar werd ze 21 en de kenner weet: voor voormalige kindsterretjes is dat hét moment om voor eens en altijd af te rekenen met het onschuldige imago dat na zo’n carrièrestart aan je blijft kleven. Wat dat betreft verrast de Amerikaanse ook niet op Dangerous Woman, haar derde plaat.

Mosey

Daniel Romano wist met de old school country van Come Cry With Me onverwacht gehoor te vinden bij de hipstergeneratie, die de naam van diens grote idool George Jones nota bene niet eens kende. Hij begreep al snel dat die respons, mede door zijn neoklassieke western-outfit, goeddeels te danken was aan het aloude novelty effect, terwijl onironische rootsliefhebbers hem verdachten van een zekere onechtheid, al gaf de muziek zelf daar eigenlijk geen aanleiding toe.

Mayday

Voorheen had je bij Boys Noize binnen drie nummers een bloedneus. Op zijn vierde album Mayday krijg je direct in opener Overthrow al rake klappen van de immer hypernerveuze Duitser. Voor subtiel en lekker rustig opbouwen ben je bij Alex Ridha nog steeds aan het verkeerde adres.

The Traveller

Je krijgt meteen zin een vliegticket te kopen. Als reizen bij iedereen voor zoveel frisse inspiratie en nieuwe inzichten leidt als bij de inmiddels volwassen twintigers van het ooit piepjong begonnen Jungle By Night dan zou dat bijna drie keer per jaar verplicht gesteld moeten worden. U begrijpt, de albumtitel mogen we hier letterlijk nemen. Het negental toerde veel, deed indrukken op en speelde met onder meer Ibrahim Malouf en Robert Glasper samen. Dat heeft zijn weerklank op de elf nieuwe tracks, die allemaal anders klinken dan wat er aan vooraf ging.

30 Goes Around The Sun

In het Britse muzikale interbellum van de jaren tachtig, de periode tussen de hoogtijdagen van pakweg The Smiths/The Cure enerzijds en de opkomende Madchester-scene (The Stone Roses/Happy Mondays) anderzijds, was The Wonder Stuff even het neusje van de Engelse zalm.

Fallen Angels

De meest fascinerende albumreeks in de popmuziek is The Bootleg Series. Van die hoorn des overvloeds met historisch materiaal van Bob Dylan zijn inmiddels twaalf delen verschenen. Het zou best eens kunnen dat Dylan met nog een serie bezig is. Eentje waarbij hét icoon van het internationale singer-songwritersgilde leentjebuur speelt.

Things Will Matter

Met The Day’s War (2014) had Lonely The Brave goud in handen. Zo’n beetje alle grote Britse festivals gingen plat voor de sound van de band en ook in ons land zijn ze graag geziene gasten. Things Will Matter is een logisch vervolg op het debuut, al is de band niet bang om nieuwe wegen in te slaan.

These People

Een nieuw album van Richard Ashcroft, dat is alleen al goed nieuws voor iedereen die vreesde dat het in alle opzichten geflopte (soul-, r&b- en blues-)project met The United Nations Of Sound (2010) een vervolg zou krijgen. Toch is het nog even schrikken als King Richard zijn vierde soloplaat opent met Out Of My Body en er na een folky intro met hippe elektronica en kekke dance-effecten tevergeefs geprobeerd wordt een matige song te camoufleren.

Nattesferd

Het metalkussen lekker opschudden, dat deed het zooitje ongeregeld van Kvelertak een aantal jaren geleden met hun mengelmoes van rock & roll, blackmetal en punk. Want het is natuurlijk een gotspe om blackmetal zo lekker meezingbaar te krijgen. Drinkhoorns omhoog en meedeinen maar op kneiters als Mjørd, Blodtørst en Kvelertak. Zo ook op de derde worp van de boevenbende uit Rogaland, Noorwegen.

Take me To The Alley

Geen idee meer hoe het was om als baby in vruchtwater te dobberen, maar ik stel me voor dat het ongeveer voelt zoals Gregory Porter me kan laten voelen met zijn stem. De populaire soul- en jazzzanger beschikt over een vertrouwde bariton fijner dan een jacuzzi en dieper dan de Stille Oceaan. Take Me To The Alley, de vierde plaat van deze voormalige American football-tackle, is Porters warmste bad tot nu toe.

Views

Je zou een roman kunnen lezen, lekker opschieten met een talencursus, een mooie origamivogel vouwen of van Utrecht naar Enschede kunnen rijden. Allemaal in de tijd dat je ook naar Views van Drake luistert.

Complete Music

Met Music Complete leverde New Order vorig jaar een sterk album af dat vrijwel overal goede kritieken vergaarde. Dat basmonument Peter Hook nog altijd overhoop lag met de rest van de groep en ontbrak op de negende plaat van de Manchester-legends was jammer, maar niet meer dan een detail, zo concludeerden de geleerden die spraken over een van de betere New Order-platen in het omvangrijke oeuvre. Het met veel gastbijdragen (o.a. Iggy Pop en Brandon Flowers) opgetuigde Music Complete werd gemaakt met een schuin oog naar de dansvloer, mede dankzij Chemical Brother Tom Rowlands, die een paar nummers produceerde. Dan kun je dus een remixversie met de bekende ‘extended versions’ verwachten. Die is er nu, na eerder al op vinyl te zijn verschenen, ook op cd.

Dawn

Ry Cuming is wat journalisten en botanisten graag een bezige bij mogen noemen. In de afgelopen drie jaar startte deze Australiër tal van muzikale projectjes op, waar hij stuk voor stuk sterke platen (zowel EP’s als albums) mee uitbracht. Ry X, zoals zijn artiestennaam luidt, debuteerde in eerste instantie met de bescheiden hit Berlin. Vervolgens was er The Acid, een half-experimentele, elektronische popgroep die de zanger vormde met componist/producer Steve Nalepa en dj/producer Adam Freeland. En een jaar later dook Cuming op als één helft van het duo Howling, waarmee hij met partner/producer Frank Wiedemann minimalistische electrosongs maakt.

A Moon Shaped Pool

Wachten op de nieuwe Radiohead, het begint een aardige traditie te worden. Er is geen releasedatum, geen nadere info, alleen de mededeling dat ‘het album af is en binnenkort uitkomt’. Waarna het grote wachten kan beginnen. En hoe voorspelbaar ook (met het oog op de komende wereldtournee wist iedereen dat ie eraan zat te komen), als A Moon Shaped Pool dan ‘ineens’ online staat, voelt het toch weer als een kleine sensatie. Inderdaad, de verdienste van een band die al decennia aan de top staat en ons keer op keer prikkelende en volstrekt unieke muziek voorschotelt.

Fool Bar

Hij is pas 23, maar Douwe Bob is al toe aan zijn derde album. In 2012 beleefde zijn carrière een vliegende start met het winnen van De Beste Singer-Songwriter Van Nederland. Sindsdien loste hij de belofte zowel inhoudelijk als commercieel meer dan in.

The Colour In Anything

Hoe je er in deze tijden van overvloed voor zorgt dat mensen wakker blijven om te wachten op een nieuw album? Nou eh, heel ‘simpel’. Maak ‘m af, hou ‘m geheim, kondig ‘m een paar uur voor release aan en zet het hele boeltje vervolgens klokslag middernacht op Spotify, Tidal en ieder ander platform, zodat iedereen er moeiteloos bij kan. En o ja: wees James Blake, een van de boeiendste debutanten van de laatste tien jaar.

Hopelessness

En toen was Antony Hegarty, zanger van Antony & The Johnsons, ‘ineens’ een zangeres met een nieuwe naam: Anohni. Een transformatie? Nee hoor. Anohni is al jaren openlijk transgender en had altijd al de voorkeur voor vrouwelijke voornaamwoorden. We hebben hier dus gewoon te maken met een naamswijziging. Muzikaal heeft er echter wél een grote transformatie plaatsgevonden, want deze zangeres maakt volslagen andere muziek dan the artist formerly known as Antony.

Pyjama Days

Officieel is Das Pop nooit opgeheven, maar het sololeven lijkt de Vlaamse zanger Bent Van Looy prima te bevallen. Naast lucratieve tv-klusjes (onder meer als jurylid van de Vlaamse Voice) en het zich soms uitleven achter de drumkit van Soulwax heeft hij in alle rust aan een tweede soloalbum kunnen werken. Een album over zijn vertrek uit Parijs, vrijheid, troost, obsessies, reizen, onthechting en verlangens.

Everything At Once

Nee, zo groot als in de hoogtijdagen, toen nog hele festivalweides zich zingend afvroegen waarom het altijd regende, wordt Travis natuurlijk nooit meer. Luisterend naar de laatste platen van de Schotse Britpopveteranen krijg je het idee dat ze dat zelf ook wel weten.