album
Soul/r&b

Solange

A Seat At The Table

COLUMBIA/SONY MUSIC

Solange kenden we tot nu toe vooral als het snel opgefokte zusje van Beyoncé. Ze knokte met zwager Jay Z, schold blanke recensenten uit via social media en ruziede openlijk met Dev Hynes, producer van haar doorbraak-EP True. Dergelijke incidenten zouden er niet zo toe doen als die EP niet het enige boeiende was wat Solange in dertien jaar tijd aan muziek heeft uitgebracht. Met A Seat At The Table is er eindelijk weer wat nieuws van dit supertalent. Het album werd binnen vier dagen aangekondigd én uitgebracht, en doet je alle ophef rondom Solange’s persoontje direct vergeten.

De plaat is namelijk zowel muzikaal als inhoudelijk een ongelooflijke topprestatie. Met een Aaliyah-achtige engelenstem – zacht, hoog, helder en kalm – zingt de jongste Knowles haar zorgen van zich af. Ze is moe van de wereld en ligt in de knoop met zichzelf. In Cranes In The Sky – wat mij betreft een van de vijf mooiste liedjes van dit jaar – somt ze in simpele doch tijdloze bewoordingen op hoe ze de laatste jaren uit de put trachtte te komen. ‘I tried to drink it away / I tried to put one in the air / I tried to dance it away / I tried to change it with my hair’. In het refrein volgen Solange’s vocals elkaar als een stoet ontwakende zonnen op. Adembenemend. De productie van alle songs is minimalistisch; een baslijn en een drumbeat, dunnetjes aangekleed met wat piano, synths of – in het geval van het Sampha-duet Don’t Touch My Hair – net genoeg blazers om extra soulvol te klinken. Ieder nummer draait vooral om Solange’s stem, die ronduit betoverend is. Uniek is dat deze liedjes – met uitzondering van FUBU, dat staat voor For Us By Us – op zichzelf geen Black Lives Matter-anthems zijn. Weary gaat ‘gewoon’ over vermoeidheid, Mad (met Lil Wayne) gewoon over boosheid. Middels interludes, ingesproken door onder andere haar ouders en rapmeester Master P, worden alle songs echter in een hedendaagse context geplaatst. A Seat At The Table biedt dus veel meer dan grote schoonheid alleen. Het album benoemt de vele kanten van discriminatie op bedachtzamere wijze dan iedere andere plaat die het onderwerp tot dusver behandelde. Ik zeg: meesterwerk.

 

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

nieuws
Hüsker Dü

Hüsker Dü-drummer Grant Hart overleden

Triest nieuws. Hüsker Dü, een van de grondleggers van de hardcorepunk, is zijn drummer en co-songwriter Grant Hart verloren. Hart ...
album
Prophets Of Rage

Prophets Of Rage

De verrassing van Pinkpop dit jaar? Dat een stelletje veteranen zonder een album uit unaniem werd gebombardeerd tot hoogtepunt van ...
album
Foo Fighters

Concrete And Gold

Greg Kurstin produceerde! Paul McCartney speelt mee als drummer! Shawn Stockman van Boyz II Men doet zangkoortjes! Nog veel meer ...