album
Rock

Chuck Berry

Chuck

DECCA/UNIVERSAL

Laten we eerlijk zijn, toen Chuck Berry vorig jaar bij zijn negentigste verjaardag aankondigde met een nieuw album te komen, hadden we de eerste regels van de recensie al in ons hoofd. Dat hij nog zo kras was voor zijn leeftijd en dat rock & roll blijkbaar minder ongezond is dan gedacht. Maar daar stak Magere Hein een stokje voor. Nog voordat de plaat op de markt kwam, overleed de rocker op 18 maart aan een longontsteking. Als we dan toch eerlijk zijn, dan waren de verwachtingen voor het nieuwe album ook niet hoog gespannen. Zijn voorlaatste langspeler met nieuw materiaal dateert van 1979 en eigenlijk was hij altijd meer een singlesman dan een albumartiest. Zijn lijst klassieke singles is enorm: Maybellene, Johnny B. Goode, Rock And Roll Music, Sweet Little Sixteen, Roll Over Beethoven, Carol, No Particular Place To Go, You Never Can Tell en ga zo maar door. Maar zelfs een doorgewinterde popprofessor moet je behoorlijk de duimschroeven aandraaien om een albumtitel van Berry te laten noemen. Eigenlijk leefde iedereen in de veronderstelling dat hij allang de pen had neergelegd, maar niets bleek minder waar. 

Door de jaren heen had hij diverse nieuwe songs geschreven en eind vorig jaar vond hij de tijd rijp om ze vast te leggen. Dat deed hij met zijn vaste begeleidingsband, met daarin zijn zoon Charles op gitaar en zijn dochter Ingrid op zang en mondharmonica. Wat meteen opvalt is de vitaliteit die de nieuwe nummers uitstralen. Big Boys en Wonderful Woman hadden net zo gemakkelijk uit de jaren vijftig of zestig kunnen komen. Jamaica Moon komt echt uit die tijd, want is een bewerking van het aloude Havana Moon. Met Lady B Goode voegt hij na Bye Bye Johnny, Johnny B Blues en The Concerto In B. Goode opnieuw een hoofdstuk toe aan het verhaal van country boy Johnny B. Goode. De uitvoering van de drieakkoordenrockers is wat morsig, maar het zijn onmiskenbaar goede songs. Tom Morello en Gary Clark Jr. mogen een solootje meespelen en dat doen ze vaardig, maar de oude baas geeft ze een lesje in personality. Met vijf noten en drie akkoorden zegt hij net zoveel als collega’s met twintig. Voor het overige is Chuck een wat merkwaardig allegaartje. Enkele bluesjes, een ballade en een lollig walsje à la My-Ding-A-Ling, getiteld Enchilades. Aandoenlijk is het duet met zijn dochter Ingrid in de countryballad Darlin’, waarin Berry haar voorhoudt dat hij oud wordt en dat ‘good times come but do not stay’. De grote verrassing komt tegen het eind van de plaat. Dutchman is een messcherpe talking blues in de beste traditie van Tom Waits en een track die bij deze meteen is genomineerd voor het lijstje beste songs van 2017. Het is een indicatie van hoe Chuck met een beetje meer productionele visie – denk aan een Rick Rubin – had kunnen zijn. Maar deze onverwachte toegift is al veel meer dan we ooit hadden kunnen wensen.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

concert
Ryan Adams

Flitsende Ryan Adams kan geen flits verdragen

Bij de merch verkopen ze een linnen tas met de tekst ‘I love Ryan Adams because I love Satan’. Die ...
blog

Mijn 25 jaar Lowlands

25 jaar Lowlands – dat schreeuwt zo vlak voor de aftrap om een terugblik. Op mijn vakantieadres heb ik er ...
concert
Megadeth

De muzikale overtuiging van Megadeth

Naar aanleiding van het optreden dat Megadeth op zondag 6 augustus gaf als onderdeel van de Lokerse Feesten schreef OOR-collega ...