Een marketingman van een platenlabel vertelde me ooit dat zwarte soulzangers het in Nederland normaliter nooit verder schoppen dan de grote zaal van Paradiso. Er is hier simpelweg geen grote markt voor dergelijke artiesten. En hoe soulvoller iets wordt, hoe minder populair het hier zal zijn. Curtis Harding heeft kortom al gepiekt.

Deze voormalige achtergrondzanger van onder andere OutKast volgt bijna precies hetzelfde pad als de vorige zwarte man die wij allemaal tipten als ‘de nieuwe Jimi Hendrix’: Gary Clark Jr. Hij bracht twee jaar terug met Soul Power een zeer toegankelijke album uit (harde gitaren en soul), waar de soulamateurs allemaal enthousiast van werden, en stond zodoende in uitverkochte zalen nooit groter dan Paradiso. Maar voor tweede plaat Face Your Fear besloot Harding – net als Clark Jr. op The Story Of Sonny Boy Slim – voor een veel soulvollere aanpak te gaan. Minder gitaren, meer gevoel. Het album opent zelfs met een filmische productie van Danger Mouse bedekt met bezielde falsettozang die Hardings gospelverleden benadrukt. Wednesday Morning Atonement lijkt regelrecht ontsnapt uit een oude Blaxploitation-film. En tja, bij zoveel, eh, ‘zwartheid’ haken de meeste Hollanders dus af. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat Face Your Fear een slecht album is. Integendeel zelfs. Het is een veel minder eentonig werkje dan Soul Power. Hardings nieuwe liedjes zijn doorspekt met invloeden uit authentieke zwarte muziek, van blues en soul tot jazz en gospel. Harding laat hier tevens horen dat hij een veelzijdig zanger en een schrijver van inspirerende songteksten is. Prachtig album van deze superster in een eeuwige nichemarkt.